गद्य कविता

मुलुक डुबाएर आफू
उत्रने क्रान्तिकारीहरु
मुलुकै नरहे
कहाँ रहन्छौ नेता
संघीयतामा लगेर
यो देश न टुक्र्याऊ ।

मेरो बिहानीका
स्वर्णिम सपनाहरुलाई
तिम्रो पुष्पाञ्जलि भित्र पाउदा,
मेरो गोधूलीका अनगन्ति साँझहरुलाई
तिम्रो शुभकामनाले सार्थक बनाउदा,
हरेक पलहरुमा कोरिएको सिउँदो माथि
तिमीले सिंगै इन्द्रेणी सजाइदिदा,
भाव विभोर भै
चुपचाप मुस्कुराउन मन लाग्छ।

महाकवि देवकोटा
लक्ष्मी पूजामा जन्मेर पनि
लक्ष्मीले कहिल्यै साथ दिइनन्।
कवि बनेर ज्यान पाल्नु
देवकोटालाई एकादेशको कथा भयो।

एक जुग पछि फर्केर हेरेँ
आफू आएको बाटो
लामो भइसकेछ
बिरानो भइसकेछ,
बास बसेका ती पाटीहरु
यात्राका अनगिन्ती मोडहरुमा
ओझेल परिसकेछन्;,

हाय!
हाय मेरो अमेरिकन ड्रिम
साउनमा आँखा फुटेको म गोरु
जताततै हरियै हरियो देख्छु।

के हो शान्ती?
कहा छ शान्ती?
यो त एउटा सुन्यता हो
मुर्दा शरिर भित्र मात्र
अटाउने यो शान्ती ।

पटक पटक आफैंलाई
लिलाम बढाबढमा राखेर कमाएको
मूल्यसूचि छातीभरि टाँगेर
भत्ताको हड्डी चुस्दै
आजपनि भुक्न निस्केको छ-
इतिहासले पाखा लगाइसकेको
अनुहारवीहिन सफेदपोश
दौरा सुरुवाल कोट,

मेरो आस्थाको आकाशलाई अँध्यारोले छोप्न लागिरहेछ
मेरो सुर्य डुबिरहेछ

उ केही पर उज्यालो चम्किरहेछ
तर म यहाँ अन्धकार पर्खिरहेछु
उज्यालो र मबीच धेरै अन्तर छ
एउटा खाडल छ
एउटा सागर छ
एउटा ग्रीष्म छ
एउटा युग छ

खलपुत्रद्वारा पिता नजरबन्द गरिएपछि
ताजमहलको संगीत लाटो भएको
थियो
खलपुत्रद्वारा पितृहत्या र मातृविवाहपछि
टाइरेसियसको
भविष्यवाणी
महाविनाशको शढ्खघोष भएको थियो

हो, यहीं नेर हो
पहिलो पटक म लुटिएको ।

दरबारका विशाल पर्खालभित्र
कुनै सुसारेले भित्र्याउँदै गर्दा
उसले मेरो नितम्ब छोयो ।

चोट
तिम्रो परशुको
सशक्त प्रथम प्रहार
मैबाट सुरु गर
दुइ आँखाका कुलाबाट
यस्तरी बगेर रित्तिऊन् पानीका धारहरू
आँखा खडेरी परून् मेरा
हरिया बनून् खेत तिम्रा
र पाकिरहून् चोटका बालीहरू
र पाकिरहून् चोटका बालीहरू

पश्च्यतापमा डुबी जीबन जीर्ण न बनाउ
जीबन एक इस्वर को उपहार हो,
चट्यानमा फुल्ने सुनखरी त बाचिरहेछ
न जल न मल
यो पनि त भगवान को बरदान हो,