विविध-विधा

सम्झन डर लाग्यो
बिर्सन कर लाग्यो

तिम्रा नाटक हेरी
केनै पो भर लाग्यो?

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गजल
लाख बिन्ति गर्छु हजुर नजानुहोस बिदेशतिर
देश प्रेम इमान जमान नलानुहोस बिदेशतिर,

सुन फल्छ यो माटोमा पाखुरीको पसिनाले
बिदेशीको तिखो बचन नखानुहोस बिदेशतिर,

एक्लै हुदा सधै मलाई याद तिम्रै आइरह्यो
सपनीमा बिपनीमा तस्बिर तिम्रै छाईरह्यो,

हुन्न अरे मेरो लाशमा छुन पनि उन्ले
समाजले देख्ने गरी रुन पनि उन्ले ।।

धिक्कार भो मेरो सारा खुशी दिए पनि
बिर्सी गईन मैले लाको गुन पनि उन्ले ।।

तिमीले पाईला मोडेपछि बाटो पनि रोयो
आज एक्लै डाँको छोडी लाटो पनि रोयो ।।

बेईमानी बिश्वाश घाती पात्रहरु देखी
आँशु झारी जीवनको पाटो पनि रोयो ।।

हुलाकी दाइ तिमीबाट सर्यो भन्दिनू है
कोपिला थ्यो फूल नभई झर्यो भन्दिनू है ।।

जीवन यापन गर्नलाई साथ कोही नपाएर
बियोगले आत्माहत्या गर्यो भन्दिनू है ।।

हरेक साँझ म पिएर मात्तिएको हुन्छु
उदास यो जिन्दगीदेखि आत्तिएको हुन्छु

धुजा धुजा भै फाटेको जिन्दगी चलाउन
टाल्छु यता, उता तर च्यातिएको हुन्छु

मिलन छ दुई मुटुको, प्रभात झट्ट नआइदे न
अंगालोमा बाँधिएका छौ, कुखुरा नकाराइदे न,

तकदिर मेरो चुक्दैछ आजकल
दुख दैलोमा ढुक्दैछ आजकल

खुशीको मुहान त तिमी नै हौ
बाँध लगायौ सुक्दैछ आजकल

तिर्थ(यात्री)पौडेल,
गजल
मन्दिरमा किन जान्छौ देउता देख्न हो ?
मुर्तिप्रती बिस्वासको आस्था रोप्न हो ?

आफु भित्रै नखोजेर इश्वरको बास
मन्दिरमा गइकन श्रादा पोख्न हो ?

चौतारीमा आज मलाई पर्खाएर गइन् उनी
आइन् यतै, बाटो आँखा तर्काएर गइन् उनी ,

संगै थियो साथी आज बसेको थियो साथ मेरो
नदेखे झैँ नजर उसलाई कर्काएर गइन् उनी ,

धेरै पछि बोली सुनें आहा भयो आज मलाई
भीत्रि मनको उनको इच्छा थाहा भयो आज मलाई ,

जीउन जीवन यो बिरानो ठॉउमा दुःख गरी कमाइराको छु आमा,
तिम्रो काखमा बस्न नपाइ भित्री मन रोए पनि बाहिर रमाइराको छु आमा।

तिमीलाइ घुर्की लगाइ मिठो भइन खान्न भन्थे,

कहीले सोचाइ मा आयौ कहीले सम्झना मा आयौ
कहीले सपना मा आयौ कहीले चाहना मा आयौ

धेरै दिन पछि को बसन्त रितु को आगमन संगै
अचानक छताछुल भएर मेरो भावना मा आयौ

सम्झनामा आउँदा तिमी सम्झिएर लेखेँ गजल
सपनामा आउँदा तिमी बिउझिएर लेखेँ गजल

न छर्लङ्ग सूर्य देखियो अँधेरी उस्तै छ
अस्त-व्यस्त आँगन र मझेरी उस्तै छ
अन्तिम सास फेर्ने बेला उनले भन्थे
म गएपछि अर्कै बिहान आउँछ तर खडेरी उस्तै छ ।

पिउन मैले छोडिसकेको थिए किन बोतल थमाउन खोज्छौ
मुटु मुटु साटिसकेको थिए किन फेरि एक्लै रमाउन खोज्छौ