विविध-विधा

वरिपरि चारैतिर अन्धकार छाए हुन्थ्यो
अन्धकारमा साथ दिन तिमी नजिक आए हुन्थ्यो ।

गाउबेंसी सुन्य भा’छ तिम्ले गाउन छाडेपछि।
हाटबजार सारा बन्द भए तिमी आउन छाडेपछि।।

प्रेम प्रस्ताब राखिन उन्ले चोखो माया लायँ मैले!
उन्को इच्छा पुरागर्न पैलो चुम्मन खाँया मैले!!

कलेज जाने बाहानामा सिनेमाहल गैयो सधै!
बिचबाटो मै छाडिन उन्ले सारै दु:ख पायँ मैले!!

सातै जुनि सगैँ जिउने मन्दिरमा कसम खाको!
अन्तै बस्यो घरबार उन्को मर्न खोला धायँ मैले!!

एकै पल ढिलाभय केभो गोबिन तिम्लाइ भन्थि!
छोडे पछि उन्ले साथ मेरो सपनि मै गायँ मैले!!

गोबिन्द प्रसाद न्यौपाने
जल्पा ५ पाल्पा नेपाल
हाल के.एस.ए. बाल्वाटार

मेरो जीवन तिमी नै हौ नसार है कतै
फूल बनी फुलिराख नझार है कतै ॥

मेरो लागि तिमीभित्र ठाउँ खाली गर
तिम्रै छेउमा आउने बाटो नबार है कतै ॥

ज्यून थालेँ आजभोलि तिम्रै पर्खाईमा
चोखो माया दिन्छु भन्दै नटार है कतै ॥

तिम्रो यादमा एउटा गजल लेखें मैले !!
यहि गजलमा मनका भाव पोखें मैले !!

चाँदनी झैँ मुहार तिम्रो, दाप-दपि बल्दै !
साँझ पाखा गुधुलिमा आउने देखें मैले !!
यहि गजलमा मनका भाव पोखें मैले !!

शिशिरताको पवनमा तिमी आउ
मेरो मनको भवनमा तिमी आउ

पहिले जस्तै ढाँटेर हैन नि फेरी ..!
साँचोबोलि जवानमा तिमी आउ !!
मेरो मनको भवनमा तिमी आउ !!

बिगतिभो रुप मेरो,रुँदा-रुँदै आज !

गुलाबको थुँगामा पनि गजल छ !!
बगरको ढुंगामा पनि गजल छ !!

बरैमा परी तर्ने वारी गर्ने फेवा !
पोखराको डुंगामा पनि गजल छ !!

फूल कोपिलामा मात्रै हेर्छौ कति !
पातीको हाँगामा पनि गजल छ !!

तिमीबाट छुटेको रात जुन हेर्दै टोलाई रहे
झ्यालबाट तिमीलाई नछेकिउन्जेल बोलाई रहे,

मायामा रुन्छ किन ?
आँशुले धुन्छ किन ?

लाखौ पीडाहरु बोकेर !
त्यै माया बुन्छ किन ?

आँसु अविरल बग्न थाल्यो
धोएर गाजल बग्न थाल्यो

पहाड बन्छु भन्ने हिउ हेर
बनेर तरल बग्न थाल्यो

अटेन बेदना मनमा अब
गरेर हलचल बग्न थाल्यो

बगर लग्ने सागरको रहर

ट्रङ्कलमा कुराकानी ठेट हुन्न तिम्रो–मेरो
झट्टै आऊ नत्र अब भेट हुन्न तिम्रो–मेरो

ऐलेसम्म तिम्रै लागि उघारेर राखेको यो
दिलभित्र पस्ने मूलगेट हुन्न तिम्रो–मेरो

अझ पनि आलेटाले गरी बस्यौ भनेदेखि
पिरतीको मजा भरपेट हुन्न तिम्रो–मेरो

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गजल
जिउनु पर्ने दिनहरुमा मलाइ एक्लै पारी गयौ
भित्रि मनले खुचिंग भन्दै नयनजल झारी गयौ,

दु;ख कष्ट बोकेको छु नाम्लो लगाई शिरमाथि,
मेरा सारा खुशीहरु अन्त्यैतिर सारी गयौ,

सँगै जिउने बाचा कसम् गरेपनि छोडिन्
रगतले खाली सिउँदो भरे पनि छोडिन् ॥

हरपल अतित कोट्याएर आँशु झार्दिन म
नमर्नु त मर्यो आत्मा अझै मार्दिन म ॥

सयौ बाचा बन्धनहरु पाखा लायौ छिन्मा
मुटुसँगै झुटो बोली यसै टार्दिन म ॥

केवल तिम्रै काखमा मर्छु सयौ जुनीपछि पनि
तिमीसँगै साटे खुशी अन्त सार्दिन म ॥

सकिन भुल्न रोएर बसें,
आशुँले मुख धोएर बसें।

कसम प्रिया ढाँटेको भए,
मन्दिरको मुर्ती छोएर बसें।।

दुई थोपा आँशु झारेर के भो?
तिमी सँग मैले हारेर के भो?

भोली त अवस्य मर्नु छदैछ,
आजै तिमीले मारेर के भो?

पाप र धर्म जान्दिनौ भने,
आँगनमा तुलसी सारेर के भो?

अब त यो लोक परलोक हुँदैछ,

ए साथी हो किन किन मर्छु जस्तो लाग्छ
यदि मरेछु भने यस्तै यस्तै सोची दिनु ल

प्रेम एउटासाथी थियो भेटै नभै मर्यो भन्दिनु
नीस्ठुरी त्यो दैबलेनी जवानीमै हर्यो भन्दिनु

तिर्थ(यात्री)पौडेल
लोकगजल
पहिले
घाँस ,दाउरा,मेला पात संगै गयौ सानी
ऐसेलु र काफलगेडी खोजी खायौ सानी,

सल्लेरीमा गाइ चराउदा लुकामारी खेल्दै
बनपाखामा झ्याउरे गित घंकायौ सानी,