चलचित्रका गीत

विरताको चिनो वीरको सन्तान
शहिदको रगत लाहुरेको निशानी
अब तिम्रो हातले लेख्नु छ
युगले भुलेको हाम्रो कहानी

उकाली ओराली गर्दै आँखाभरि रहर भर्दै
आँधीबेहरीसँग लड्दै खोलानदी सागर तर्दै
दुख पिडा बिर्संदै म आएँ परदेशबाट फर्की आएँ
आफ्नै गाउँ फर्की आएँ नयाँ नयाँ सपना ल्याएँ

यो साँझ यो सुवास यो खुसीले रमाएको मन
यो गीत यो संगीत दिलभित्र उठेको उमंग
म भन्छु मायालु यो पिरतीको खेल हो

डाली डाली फूल फुल्यो पात पात म फुलें
फूल भूल्यो भँमरामा कुन्नि केमा म भुलें

यो दुई थोपा आँसु
मैले मेरै लागि साँचेको
भोलि रुनलाई कसैकोमा आँसु
होला कि नहोला

समय पन्छी हो खुल्ला यसको बन्धन
बाँधेर बाँधिदैन हिंड्छ हरप्रहर
दिनरातको पंख सेतो कालो
चालेर आकासैमा उँड्छ हरप्रहर

यो कथा हो तृष्णा मेरो
मुटुको पाना भरि-भरि लेखेको
सम्झाउँदैछु तिमीलाई

केटा-
हेर मर्दले आँटे नि वर्ष दिन भन्छन
आइमाइले आँटे नि एकै छिन
म धाउन लागेको दुई वर्ष पुग्यो नि
तिमीले आँट्ने कुन दिन रे
कान्छी हे कान्छी!
कान्छी केही त बोलन हे मनको कुरा खोलन
म मादल घनघन घनकाउँला तिमी जुरेली जस्तै नाचन

जन्मेर कोखमा कसैको
हुर्कन्छ काखमा कसैको
भाग्यको लेखा कस्तो
भावीले के लेखिदियो

उँडी जाऊँ भने म पंछी होइन
बस्न ए लै मन छैन
खसमको मोहनी लागेर हो कि
होस मेरो ए लै यहाँ छैन

नियतिको हेर यो कस्तो छ खेल
खने झैं छ खाल्टो सबैले मिलेर

यो हाम्रो कस्तो मिलन हो
शून्यताको जहाँ बास छ
केवल खुल्दुलीको खाली ढुकढुकीको
सानो सानो मिठो धुन छ

म त आएँ तिम्रो सामु खुसी बोकी आँखाभरि
यस्तै दिन जिन्दगीमा आए हुन्थ्यो सधैंभरि

यो मुटुलाई कसरी सम्झाई बुझाऊँ
पीर यो जिन्दगानीको साहरा एउटै भयो

आँखाहरुले रुन नखोजे
ओठहरुले हाँस्न नखोजे
जीवन
कति सुन्दर हुन्थ्यो होला मेरो जीवन

गैरी खेतको शीरै हान्यो
वर्षायामको दरौंदीले
नौनी जस्तो मेरो मन चिरा पार्यो
उसको रुपको करौंतीले

शनिबारको दिन बिहानी पख
देखें मैले एउटी सुन्दरीलाई
त्यो रुपकी रानीले
मोहनी लगाई मलाई

को कसको हो, को कसको हो कसले चिन्न सक्छ र
सिंदुर हो या धुलो हो जीवन कसले भन्न सक्छ र

पहराको छातीबिच फुलेको म फूल
सकेसम्म हुनेछैन जिन्दगीमा भूल
यो गाउँको ठिटो म, कान्छा मेरो नाम
आउँदै जाँदै गर्नू है, सबलाई रामराम

मैले गीत छोडी आएँ फूलको तरेलीमा
कहाँ खोजूँ कहाँ भेटूँ, कसको परेलीमा
मैले गीत छोडी आएँ फूलको तरेलीमा