गीत

गाउने छैन तिम्रो गीत,,,,,,,,
गाउने छैन तिम्रो गीत बिर्सिएर पनि ।
पाउने छैन तिम्रो प्रीत सम्झिएर पनि ।
,,,,,,,,,,,,,
तिम्रो जुनको धुन पाउन बिर्सिदिए घाम ।
तिम्लाई पाउन त्यागेको थ्ये आफ्नै बाबुआमा ।
सियो बनी पसेकी थ्यौ कुल्च्यौ हात्ती बनी ।
गाउने छैन तिम्रो गीत बिर्सिएर पनि ।
,,,,,,,,,
लुकाएर आफ्नो दुख थिए तिम्लाई सघाएको ।
तिम्लाई ख्वाउन खाली पेटमै थिए म त अघाएको ।
बैगुनिलाई बैगुन दिउ त छैन म त धनी ।
गाउने छैन तिम्रो गीत बिर्सिएर पनि ।
,,,,,,,,,,,
सङ्गै हुन्थ्ये,सुन्थ्ये रुन्थ्ये तिम्ले दुख फुकाएको ।
तिम्रै दुख मेटछु भन्दै थिए गलो सुकाएको ।
एकान्तमा नआउनु सम्झनाको खिल बनी ।

सहर कस्तो छ नसोध आमा,,,,,
आमै! यहाँ रिस गरेर खुट्टा तान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
गर्न खोज्नेहरुभन्दा बोल्न जान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,,,
अघि लडन डराउछन् मार्चे गोरुहरू याँ ।
पिठिउ फर्केको बेला हान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,,,,
सहर कस्तो छ बाबू! मलाई नसोध आमा ।
माञ्छे मारेर ढुङ्गो देउता मान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,
कोही तनका भिखारी कोही मनका भिखारी ।
गाईको दुधमा रगत मिस्दै छान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
,,,,,,,
मनलाई रुवाएका जो धनले नुहाएका हुञ्छन ।
पैसा पैसालाई नै मित्र ठान्नेहरू धेरै हुञ्छन ।
-रमेश त्रिपाठी निराला

पानीको फोका जस्तै फुटयो हाम्रो माया
नचाहादा नचाहँदै छुटयो हाम्रो माया

व्यस्त तिमी
अव्यवस्थित म
हतारिएको मेरो माया
कुरी बसे म
त्यो आकाशेपुलको मुन्तिर
तिमी आइनौ
तर पनि पर्खिबसे
घाम नजाउन्जेल ।

/

कतार बसें दुबै बसें नेपाल बस्न सकिएन
बन्दुक बोकी भाइ मार्न जङ्गल पस्न सकिएन ।।

खानै पर्यो लाउनै पर्यो परिवार पाल्नै पर्यो
छाती माथि यसै तिखो छुरा धस्न सकिएन ।।

रात दिन घरबार धान्न धौ धौ हुँदा पनि
कसैलाई सामन्तीले जस्तो डस्न सकिएन ।।

आफ्नो ठाउँ आप्नो गाउँ किन किन प्यारो लाग्छ
अमेरिका छिर्ने सोखले कुम्लो कस्न सकिएन ।।

बेइमानीको कौडो पनि खाइएन जिन्दगीमा
इमान्दारी बेची बेची तल खस्न सकिएन ।।

के गर्नु र व्यवहार चलाउनै पर्दो रैछ
थाप्ला भरि सेतो विभुत घस्न सकिएन ।।

/

कतार बसें दुबै बसें नेपाल बस्न सकिएन
बन्दुक बोकी भाइ मार्न जङ्गल पस्न सकिएन ।।

खानै पर्यो लाउनै पर्यो परिवार पाल्नै पर्यो
छाती माथि यसै तिखो छुरा धस्न सकिएन ।।

रात दिन घरबार धान्न धौ धौ हुँदा पनि
कसैलाई सामन्तीले जस्तो डस्न सकिएन ।।

आफ्नो ठाउँ आप्नो गाउँ किन किन प्यारो लाग्छ
अमेरिका छिर्ने सोखले कुम्लो कस्न सकिएन ।।

बेइमानीको कौडो पनि खाइएन जिन्दगीमा
इमान्दारी बेची बेची तल खस्न सकिएन ।।

के गर्नु र व्यवहार चलाउनै पर्दो रैछ
थाप्ला भरि सेतो विभुत घस्न सकिएन ।।

बिर्सेको घाउ बल्झाउन तिमीसंग बोल्दिनँ म
सत्ये अब तिमी सामु हृदयलाइ खोल्दिनँ म

मन पराई तिमीलाई के भूल गरें अखिर
भइ गो! अब पिरथिका चिट्ठीहरू कोर्दिनँ म

न ता माया दियौ तिम्ले न ता घृणा गर्यौ मलाई
अब तिम्लाई विश्वास दिन यो छात्ती फोर्दिनँ म

एकपल्ट भूल गरेछु तिम्रो मन मागी हेर्नु
तर,अब कहिल्यै नि तिम्रो मन चोर्दिनँ म

नदीको दुइ किनारा भयो तिम्रो-मेरो मिलन
अब भेट्न आऊ भनी हात कहिल्यै जोड्दिनँ म

ढिँडाे पनि पाेलेर खाकै हाे
चाेखाे मायाँ पनि लाकै हाे
माेबाइल सुबिधा थियन
हामिलाइ भाग्गेले दियन ।

मेलापात पनि धाकै थियाै
असारे गीत नि गाकै थियाैँ
पहिलाकाे पिरति बलियाे
अहिलेकाे पिरति खै के हाे ।।

पहिलेकाे पिरति दिगाे थियाे
अहिलेकाे पिरति खै के हाे
बिग्रेकाे मायाँ भत्केकाे चाल
कतिकाे भाछ याहाँ बेहाल ।।।

बिग्रेकाे मायाँ भत्केकाे चाल
कतिकाे भाछ याहाँ बेहाल

देउरालि उकालि चडेर
जीवनभर सङ्घर्स गरेर
तैपनि टुँगोमा ज्यान छैन
पर्नु पिर पर्यो मलाई पर्नु पिर पर्यो ।

दिन र रात गन्दैमा
केही होलाकि भन्दैमा
सबैले भन्लान् कस्तो मन
खल्तीमा छैन चाहेको धन ।।
पर्नु पिर पर्यो मलाई पर्नु पिर पर्यो

सोचाइमा गलतमै हुँला
सबैको हुन्न उस्तै मन
दिन दुखिको सेवानै
ठान्छु मैले ठुलो धन
पर्नु पिर पर्यो मलाई पर्नु पिर पर्यो ।।।

गौरदहको बजारमा माया हाम्रो बस्यो
कसो गरी भुल्ने होला मन उडी गयो

यो अनौठो यात्रा को टुंगो छैन
झरी पर्यो लाग्न कुनै ओत छैन
मुटु भरी याद को पोको तिम्रो
बिर्सु भने सम्झनाको टुंगो छैन

म मौनतामा अल्झिरहेको एउटा जीवन
कहाँ जाने, कसलाई सोध्ने, कसलाई खोज्ने

शयौं कोसिस गर्दा पनि,
हार मात्रै हात पर्छ,
म भित्रै पो खोट छ कि ?
जन्म दिन जानेपछि,
कर्म दिन नजान्ने त्यो,
भगवानकै पो दोस छ कि ?