पद्य कविता

फर्केर आउन्नौ तिमी मेरो मनले भन्दै छ
दिन–प्रतिदिन मेरो अवस्था दयनिय बन्दै छ ।।

तिमीलाई सम्झिँदा मात्रै पनि मुटु बेजोडले धड्किन्छ
दन्किन्छ आगो छातीमा लाग्छ बिष्फोट भई पड्किन्छ ।।
झुटो आश गरिकन मनले दिन महिना गन्दै छ
दिन–प्रतीदिन मेरो अवस्था दयनीय बन्दै छ ।।

लाखौँ दुर्जनहरूको भीडमा म एउटा सज्जनको
आवाज सुन्छ होला र ?
चाहे होस् असल विचार
चाहे होस् राष्ट्रिय स्वतन्त्रताको कुरा
म एक्लै छु म विवश छु
राष्ट्रघातीहरूसँग मिल्न
म निरीह छु मेरो साथमा कोही छैन

तिमीले मलाई छाड्यौ भन्थ्यौ
म नै दुनियाँ छोड्दै छु ।
तिम्रो मात्र नाता किन,
संसारको नै तोड्दै छु ।।१।।

यति चाँडै थाहा थिएन
मैले संसार छोडनु पर्छ,
तिम्रो मेरा प्रीतको नाता
बिचमा मैले तोड्नु पर्छ ।।२।।

बिकिसकेको मेरो मन, चोरेर पो के गर्छौ ?
छिया–छिया भै चर्केको मुटु, फोरेर पो के गर्छौ ?

आफैँ माया पाइए पाइन्छ, नत्र माया चोर्न नथाल
जस्तो पायो त्यस्तै तिमी, सबै माया सोर्न नथाल ।।
तिम्रो सामु एक छैन, सबै सोरेर पो के गर्छौ ?
छिया–छिया भै चर्केको मुटु, फोरेर पो के गर्छौ ?

आँसु पिई रोएका लालाबालामा
निस्सारता हावी अन्योल घडीमा
च्वास्स मुटु दुखी बग्छ त्रासमा
जन वायु छोडी जब ढल्छ लासमा

ख्वामित् यस् गिरिधारिले अति पिर्यो व्यर्थै गर्यो झेल् पनी,
यस्का झेल उतार्नलाइ सजिलो यै हो व्यहोरा पनी ।
ख्वामित् लाइ चढाउँनाकन यहाँ क्यै श्लोक् कवीता गर्याँ,
मेरा श्लोक् सुनिबक्सियोस् त झगडा छीनिन्छ पाऊ-पर्याँ ।।

होसियारी कमरेडहरु
सामन्तवाद भित्रिदैछ अब यहाँ
भारतिय विस्तारवादले जरा गाड्दै छ यहाँ
नेपाल भित्रकै धमिराहरु अब
जुर्मराउन थालेका छन यहाँ
त्यसैले होसियार ! कमरेडहरु

भित्र-भित्रै जलिकन, भित्र-भित्रै रमाउनेहरू
आँट नगरी एकचोटी, लुग्लुग खुट्टा कमाउनेहरू ।।

निभ्न लाग्या’ दियो झैँ, धपक्क एकछिन बल्छन्-बल्छन्
कसैको आडमा उभिनेहरू, अवश्य एकदिन ढल्छन्-ढल्छन् ।।
वास्ता नगरी अर्काको, आफ्नै खाल जमाउनेहरू
आँट नगरी एकचोटी, लुग्लुग खुट्टा कमाउनेहरू ।।

सानो थियो हाम्रो संसार, सानै थियो रहरहरू
भुल्न गहारो अझै पनि, बिराना ती प्रहरहरू ।।

मायाको सुन्दर संसार, बुन्ने हाम्रो चाह थियो
निस्ठुरी ईश्वरलाई नि, यो कुरा थाहा थियो ।।
फेरि किन ईश्वरले नै, घोली दियो जहरहरू
भुल्न गारो अझै पनि, बिराना ती प्रहरहरू ।।

घुर्की देखाई देखाई माया
उनीसँग लाउन थालेँ ।
उमङ्गका ती लहरहरू,
बल्ल जीवनमा छाउन थाले ।।१।।

बल्ल बुझन् थाले माया
उनलाई भेटेपछि मैले,
सपनाहरू मनमा बुन्न थाले
जिन्दगीमा बल्ल अहिले ।।२।।

भावना
दुःखमा काटेँ जुन समय, तिमीले सुखै–सुखमा काटिछौ
लाएकी थियौ जुन माया, तिमीले अहिले अर्कैमा साटिछौ ।।

बेलेको आगो ताप्थे अरुले, तिमीले पनि त त्यसै ग¥यौ
अर्काको मन भाँचेर जानु, कसरी भनौं बेसै ग¥यौ ।।
पुरानो गाँडो चुटाईकन, मायाको नयाँ डोरी बाटिछौ
लाएकी थियौ जुन माया, तिमीले अहिले अर्कैमा साटिछौ ।।

म बिना बाँच्न भन्थ्यौ सक्दिन, त्यसैले तिम्रो भर परेथेँ
… सुवाष युक्त फुलै–फुलले, सपनाको सुन्दर घर भरेथेँ ।।
खाएथेँ मैले मायामा कसम, तिमीले बाहिर–बाहिर चाटिछौ
लाएकी थियौ जुन माया, तिमीले अहिले अर्कैमा साटिछौ ।।

दुःखमा काटे जुन समय, तिमीले सुखै सुखमा काटिछौ

मायाको खेलमा तिमीले जित्यौ, मेरो चाहिँ हार भो
चाखेर थाहा पाइन माया, अम्ल हो कि क्षार हो ।।

मायामा सफल हुन तिमीले, देवी र देउता भाक्यौ
हजारौँको भिडमा तिमीले, छानी-छानी माया चाख्यौ ।।
तिमीलाई अन्त जोडी दिने, मेरो माया तार भो
चाखेर थाहा पाइन माया, अम्ल हो कि क्षार हो ।।

यति दिन पछि मैले आज बालाजि देख्याँ,
पृथिवि तलभरीमा स्वर्ग हो जानि लेख्याँ ।
वरिपरि लहरामा झूलि बस्न्या चरा छन्,
मधुर वचन बोली मन् लिँदा क्या सुरा छन् ।।१।।

पाहाड्को अति बेस देश् तनहुँमा श्रीकृष्ण ब्राह्मण् थिया,
खुप् उच्चा कुल आर्यबंशि हुन गै सत्कर्ममा मन् दिया ।
विद्यामा पनि जो धुरन्धर भई शिक्षा मलाई दिया,
तिन्को नाति म भानुभक्त भनि हुम् यो जानि चिहन्नी लिया ।।

पुछ्न खोज्दा हातले, आँशु गह भित्रै सुक्छ
भाँच्चिएको हात मेरो, बल्झिएर फेरि दुख्छ ।।

छचल्किन्छन् व्यथाहरू, आखिर यही मुटु माझ
रुन खोजेकै हो तै पनि, सकेन झर्न आँशु आज ।।
पोख्न खोज्दा कसैलाई, व्यथा कता-कता लुक्छ
भाँच्चिएको हात मेरो, बल्झिएर फेरि दुख्छ ।।

चपला अबलाहरु एक् सुरमा,
गुनकेसरिको फुल ली शिरमा ।
हिडन्या सखि लीकन ओरिपरी ।
अमरावति कान्तिपुरी नगरी ।।

यति छन् भनि गन्नु काहाँ धनि ञाँ,
खुसि छन् बहुतै मनमा दुनिञाँ,
जनकी यसरी सुखकी सगरी,
अलकापुरि कान्तिपुरी नगरी ।।

न हाँसेरै बाँच्न सकिने यहाँ
न रोएरै बाँच्न सकिन्छ,
न त कसैको मिठो यादमा
जीवन साँचेरै बाँच्न सकिन्छ ।।१।।

आँखाबाट झरे आँसु
जीवन आँसुकै भेल बन्ने,
हाँसी खुसी बाँच्न जाने
जीवन सुःखकै मेल बन्ने ।।२।।

उज्यालोमा देख्दिन आफूलाई, अँध्यारोमा हराउँछु त्यसै
भीडहरूमा बोली फुट्दैन, एकान्तमा कराउँछु त्यसै ।।

चन्चलताको प्रतिक यो मन, मात्र सधैँ उड्न खोज्छ
फक्रिएको फूललाई किन, परिस्थिति चुड्न खोज्छ ।
सम्हाली नसक्नु मनलाई, यत्र–तत्र चराउँछु त्यसै
भीडहरूमा बोली फुट्दैन, एकान्तमा कराउँछु त्यसै ।।

पसिनाको धारा बगाई धनी बन्ने आशा लिई,
ठमठम हिडीरहेछ भरिया अजङ्गको भारी लिई ।

घाम-पानी मतलब छैन् तिर्खा कति लाग्दो होला,
अरुजस्तै वसिखान उसलाई मन लाग्दो होला ।