पद्य कविता

चुनाव जित्यौ संविधानको काम गर्न गाह्रो भयो
नगरी काम फिर्ता भयौ जनताको तारो भयो
सभासदका अस्थिपञ्जर मुर्दा बोक्ने घारो भयो ।
तिम्रो सस्तो संघीयता तिमीलाई नै घाँडो भयो ।

निर्भयी निर्दयी अघोरी यी मानव ।
यत्रतत्र छरप्रस्ट कलियूगका दानव ।।
ब्यबहार उस्तै आनि उस्तै छ आकृति ।
दिदैन फेर्न यिनले ज्ञानको नौलो जागृति ।।

हेर आतुर आँखा यी चतुर भइ डुल्दैछन्
परिभाषा प्रेमको खोजि नैरास्यमा भुल्दैछन्

पुराना बर्षहरूमा बग्यो धेरै रगतको खोला
नयाँ बर्षमा त त्यस्तो अवश्य हुँदैन होला ।
बग्योथ्यो रगत धेरै क्रान्तिको निहुँमा
पुरिएर बसेको रहेछ क्यार शान्ति त हिउँमा ।।
सगरमाथा पनि त केही निहुरियो
रगतको खोला बगाई आफु ठिङ्ग उभियो ।।१।।

हुरीले डाली भाँचे छ आमा
हावालाई दोष नदिनू है।
बिछोडको पिडा सहँदै छु म,
मुटुको घाउ नछुनू है।

धनीका छोरी, आमाका प्यारी हुने छन् बुहारी,
मनमा पिर नपारी बसे, आफ्नो ज्यान सियारी।

जन्म दिने माता जननी
फलदिने धर्ती जननी,
भाषा दिने नेपाल जननी
खुशी भराउने प्रेम जननी ।

त्यो हिउँ जस्तो स्तम्भमय शरिर,
जब म टक्क उभिएर टोलाउँछु ।
ठाउँ,ठाउँमा रहेका बुटा,बुच्चाहरुले
उनको स्पन्दनका लागि धाईरह्छन् ।
अनयासै रसाएको गहका आँसु
ताल बनेर भरिएका आँसुका खोबिल्टा,
अनि भित्र भित्रै जलेका बेदनाका घाउहरु,

बयान,
लहरीकन हावामा फरफराउने रेशम,
सुगन्धमयी फुलले छर्ने निश्वार्थ सुबाष जस्तै,
या चाँदनी रातमा चम्कने कुनै असरुपी होस् ।
जे होस नागले लुकाएको मणि जस्तो,
अझ मृग नयनको त कुनै मोल नै छैन,
जसको अगाडी नौ लखा हार पनि फिक्का हुन्छ,
लत्रेको त्यो प्रत्येक लहरामा लाग्छ मलाई
उनको हाँसो,अनि त्यो सुन्दर मुहार,
जसको पथमा सावित्रीको भान हुन्छ,