पद्य कविता

(मतदान)

गाउँ पसे होस् गर्नुस सिंह दरबार बस्नेसँग
तासको घर बाड़ी हिड्ने स्वर्ण महल ओढ्नेसँग
आश्वासनको मिश्री देखाई भोक बाँडी हिड्नेसँग
गाउँ पसे होस् गर्नुस सिंह दरबार मास्नेसँग

सोधी खोजी गर्नु होला फेरि त्यहाँ जाने सँग
नारा मात्र बाँडी हिड्ने जाली फटाहा ढोंगी सँग
के के गर्छन अब जाँदा सोध्नु पर्छ तिनी सँग
गाउँ पसे होस् गर्नुस देशमा दशा ल्याउने सँग

चर्किएका भित्ताहरू चुहिने तिनै छाना मिनु,
जीर्ण – जीर्ण घरहरू, भत्किएका रहरहरू
छाउनु पर्ने चुहिने छाना, खरबारी नै जले पनि
टाल्नु पर्ने भित्ताहरू, छेउमै पहिरो चले पनि

घुम्ने होलान तिनै फेरि, चुनाबका गीत बोकी
झिनो आशा – अभिलासा, भाषण खोकी खोकी
शब्द अनि भाव उस्तै, किन चोर्ने जानी जानी
स्वर अनि ताल बिना, किन गाउँने तानी तानी

रुमलिरहेथ्यो डाँफे चरी यो निलो आकाशमा
गन्तव्य विहिन स्वतन्त्र मन वैंशको सफरमा,

थिएन शब्द व्याख्या गर्ने उसको रुपलाई
अभेद्य गथालो टाल्न खोजेथें मेरो यौवनलाई,

१ ए-कता
काटी-कुटी, भाँची-चूँडी बाँड्ने हैन देश
खन्डित् मन् र मुटुहरू मिलाएकै बेश।।
बाँध्न सके मनको बाँध मन बिचार माझी
जीवन गल्छ मृत्यु सङग बाचौँ हाँसी-हाँसी ।।

२ बलिंदान्
जिन्दाबाद्, बुर्दाबाद्का चर्का आवाज्-नाराहरू
शहीद् खान्छन् बीर-गती, खेती तिम्रा अवाद् अरु ।।
सात्-सत्र-सैँतीस् हुँदै लोक्तन्त्र भाक्दै हिँड्यौ
नेता डुबे ऐयाशीमा, चकनाचूर् भै “तिमी” टूटेयौ।।

माया तिमिले नि गर्थेउ
हो मैले नि गर्थे
बिस्वास हामिमा कति थियो ?
अनि भरोसा पनि !
यसको मापन गर्न
मिल्ने भए सायद
अबिस्वासको माला गाँसिन्थ्थो

जतिबेला हामि नजिक थियौ
तेति बेला टाढा भयौ
अहिले हामि टाढा छौ
नजिक नजिक हुन खोज्छौ
यो खेल न समयको हो न त बिधाताको !

अनेकौ सपनाहरू
मनमनै बुनेर
बिस्वाशका साथ
तन मनले चाहेर
अगाडि बढेको थियो
संम्बन्ध गाँस्न त्यो हात
एउटा फूल लिएर

भुलाएर राखे सधैं अल्मलाई
लखेटेर डाँडो कटाए मलाई
म छु भन्थेँ धेरै, म एक्लै रहेछु
भयो अन्त्य मेरो म सबै कहन्छु

लखेट्यो मलाई उठाएर माटो
ठटायो बलैले उचालेर भाटो
म थेँ के र त्यस्तो ? सधैँ हेपिएको ?
मृगै हो कि जस्तो, उँधै खेदिएको

टाढा टाढासम्म जान्छ चिठी
टाढाबाट फिर्छ चिठी
संसारको कुनाकुनासम्म
खबर पुर्याउँछ चिठी ।

भूल वा विर्सेको कुराको
सम्झना दिलाउँछ चिठी
समाचार ल्याउँछ सुखदुःखको
अमूल्य कहलाउँछ चिठी ।

सडकमै सुत्छ बिहान सबेरै सडकपेटीबाट उठ्छ ऊ
कोही नआउँदै टिपाटिप फोहर बटुल्न जुट्छ ऊ
खाल्टाहरूमा जमेको पानी पिउँछ मुख पनी धुन्छ
किन नि त्यही पानी स्वच्छ होला भन्ने बुज्छ ऊ

पानि मुनि ढुङगामा लेउ लागे जस्तो
त्यहि ढुङगा सरि भो जिन्दगि
झरि परेर ओसिएका गोरेटोहरुमा
काई परे सरि भो जिन्दगि

सुन्दर बगैचामा फुलेका फुलहरु
ओईलिएर झरेसरि भो जिन्दगि
रानो बिनको माहुरिको घार
माहुरि सरि बिचल्लि भो जिन्दगि

बोलिले हानेउ यो छातिमा तिर
मरि तुल्य भयो जिन्दगि
मरभुमिको माझमा अलपत्र लास
गिद्दले लुछे सरि भो जिन्दगि

बाच्न त मलाई मन छैन अब
कसैकालागि बच्नुपर्ने रैछ जिन्दगि
मुटुमाथि ढुङ्गाराखि बच्नुपर्ने
जिउदो लाश सरि भो जिन्दगि

साँझ डुबे पश्चिम घाम, फर्की सके पूर्व ।
मलाई भने अँध्यारै छ, कस्तो रैछ कर्म ।।
कस्तो थियो जन्म मेरो, कस्तो तिम्रो कर्म ।
जन्म तिमी दियौ आमा, कसले लेख्यो कर्म ।।१।।

आमा तिमी आँसु पिइ, छाती मलाई पिलाई ।
हर पल तिमी मर्यौं, तर मलाई जिलाई ।।
सुत्ने तिम्रो दैला ठेला,सुते म तिम्रो काख ।
सासू रिस तिमी खायौ, तिम्रो माया पाए म लाख ।।२।।

सबैलाई साथ दिने गर्थे
स्वार्थी बन्न जानिन मैले
कोही कसैले सहयोग माग्दा
सक्दिन भन्न सकिन मैले

सुखमा तिमी मुस्कुराउँदा
हाँस्ने कोशिस गरेकै थिए मैले
दुखमा तिम्रो आँसु बहदा
आँसु त पुछिदिएकै थिए मैले

हजारौ भिडहरुको माझमा
केवल तिमिलाई नै छानेर
राख्या छु मन मुटुमा सजाई
बिश्वास दिसके आफ्नै ठानेर

धेरै माया गर्छु भन्नै नपरि
आउन जिबनसाथि मानेर
घमण्डि नहोउ यति धेरै नि
नआए ल्याउछु म त तानेर

असफलताका लताहरू मौलाईरहेछन् कता कता
जनताका खाताहरू खुलिरहेछन् जता जता
अमानवता उच्छृंखलता यता उता उता यता
म ता अबला बनिता चारैतिर यो कस्तो सुन्यता

ममताका माताहरू बेलायतका सुन्तला
क्षमताका पिताहरू यातायतका जुन्तारा
झत्ताहरूका पैतालामा सुन्दरता छ कता कता
गिताका ति गाता भए कल्कत्ताका सुन्दर छाता

आहा ! कति लोभ लाग्दो छ
विहानी झुल्के घामको
लाग्दैन मलाई त्यही सतहमा
घमण्ड हिउँ कै नामको

छांग छांग छुंग छुंग गर्दै
बेग गतिमा बगेको छ
वारी पारी ईन्द्रेणी स्वर्णिम दृश्य
साथमा लगेको छ