पद्य कविता

तिम्रो छ याद मनमा कसरी म बाँचु
हेरी म तस्विर कति तिमीलाई सम्झुँ
रातैभरि सपनिमा किन आइरन्छौ
झल्केर यो नयनमा पर भागि जान्छौ

बाटो ढुकी कुइनेटोमा भत्काइदिऊँ कि तिमीलाई
ढुंगा हानी मोटरभित्रै सुइँकाइदिऊँ कि यिनीलाई
स्वागतद्वारमा लाम लाग्दा पड्काइदिऊँ कि तिमीलाई
गाउँ आउदा समाएर सम्झाइदिऊँ कि तिमीलाई
किन गयौ त्यो ठाउँमा के के गरी फर्कियौ त
गयो जोवन यो देशको निकास केही दियौ के त

हे आमा मलाई यो जन्म दिई यै धर्तीमै हरायौ ।
बालखैपनमा छाडेर गई किन टुहुरो बनायौ ।।

सबैले भन्छन् हे आमा-बावा म भन्न् सक्दिन् ।
ईश्वरलाई पनि मन-भित्र अब लुकाई बस्दिन् ।।

चिरबिर चरी उड्नलाई छोडी पर्दछ पासोमा ।
त्यही पासो आज मलाई लाग्यो नगर हाँसोमा ।।

फूलै तिमी सुहाउने किन फुल्यौ काडासँग
भाचिएको पुल जस्तो नाता पर्यो तिमीसँग
तड्पिएर बसेकी छ्यौ धेरै पटक मर्दै मर्दै
आँशु पनि सुके होलान मेरो बाटो हेर्दा हेर्दै

बिधुवाको जिन्दगी छ सिउदोभरि सिन्दुर हुँदा
मुर्ती जस्तै भएकी छौ सुहागले शरिर छुदा
धेरै माया किन गरौ भुल्ने गारो हुन्थ्यो भने
मबिनाको जीवन तिम्लाई जिउन सारो हुन्थ्यो भने

इन्टरभ्यु दिनेको ताँती
बुढो-बादेखि काखे नाती
भिसा पाउने बल्ल ढुक्क
नपाउने ट्वाल्ल थु’क्क

हातमु’ख जोर्न नसक्नेलाई
थाहै छैन अमेरिका
थाहा हु’नेलाई पनि
रिजेक्ट गर्छ अमेरिका

नदेखेझै गरी छाडी गयौ पीडामा
गर्छैा फेरि पुजा धाएर मन्दिरमा
अपमानका शव्द सँगै गरेर प्रहार
बस्छैा फेरि मन्दिरमा जेार बत्ती बालेर

शिवहरि दुनियाँभरि, छैन धर्म भइसक्यो मनपरि
बह्म ज्ञान, जातिपाति, धर्मकर्म फाले
परम्परा कर्तव्य नै भुले जनताले
गरिवको पसिना भो, शोषकीको धन
परिश्रमी दुःखी बने खान नपाईकन ।

लक्ष्मीका प्रसाद बिद्याका सागर
तिम्रो जन्मले रमझम तिहार
देउसी भैलोमा एउटै भाषा
नेपाली नेपाली बिच संगम खासा

हिमाल पहाड तराईका हामी
राष्ट्रियताको ढुकढुकी छामी
धोबिधारादेखि हलिउडसम्म
महाकवि तिमी हरेक मुटुमा टम्म

ऋण मै गए ऋण मै डुबे
दुई-चार पैसा कसैले दिएन
बिदेश जाने यो मेरो ईच्छा
मलाई कहिले थिएन ।

हे ईश्वर तैले कुन दिनको पाप
मैमाथि यसरी बोकाइस
गरीबको दुःख कुन दिनको श्राप
मलाई बेस्सरी पोखाइस ।

शुभकामना हजुरलाई यो वर्षको
बितोस जीवन सधैँ सुख र हर्षको

बितुन् दिनहरू सूर्य झैं चम्केर
रातमा चन्द्रको कान्ति छर्केर

यसपाली नि मैले आमा टीका थाप्न आउन पाइन
घरमा पानि चुदै होला टिनको छानो छाउन पाइन
ओइलाएका रहरहरू आसा हुन्छ पलाउने
यसपाली नि बाढी चल्यो मेरै मन गलाउने

सबको आउने दसैं आमा हाम्रो घरमा छैन होला
सातै दिनको जमराको बास पनि छैन होला
मन दुख्ला भारि होला अरूलाइ देखेपछि
अर्को साल पक्कै आउछु दशैं खर्च पुगेपछि

परदेशी मनलाई कहाँ पो आउथ्यो दशैँ र तिहार,
सम्झन्छु बसी लाला र बाला हँसिलो मुहार ।
पोहोरको दशैँ सम्झदा आँखा रसाए टलपल,
दशैँ र तिहार ती बाबाआमा सम्झन्छु झल्झल ।

टिकामा थाप्ने त्यो मेरो निधार पसिनाले रुझेको,
यो दशैँ तिहार नआए हुन्थ्यो खै मन बुझेको ।
आमाले सोध्छिन हे छोरा दशैँ मनाईस कसोरी,
आमालाई ढाटे मनाए भनि मन रोयो बेसरी ।

स्वर्गलोकबाट बिमान आयो धर्तीमा छुनलाई
अब जाऊ मित्र ! बिर्सेर धर्ती, बिरानो हुनलाई
यमको दुत पाइलट बनि आएछ साथमा
नजानु अन्त, सरासर जानु अमर पुरीमा

दिन्छन् रे दुःख यमको राज्य, कडा छ शासन
बैकुण्ठ हुदै स्वर्गलोक जानु, यो शुभकामना
बाटोमा जाँदा सुबिधा छैन, सहनु पर्छ है
पुगेर माथी ऐश्वर्य साथ, खुसीले हाँस है

सबै काम छोडेर ढुंगा हान्ने काम भो,
बन्द गर्ने निहुमा टायर बाल्ने काम भो,
राजनीतिको नाममा जनता ठग्ने काम भो,
हुदा हुँदा संसारमा हाम्रो अत्तिनै नाम भो !

संविधानको नाममा ढुकुटी फोर्ने काम भो,
संघियताको नाममा देश तोड्ने काम भयो,
विकाशको नाममा नाक नाप्ने काम भयो,
समावेसीको नाममा हतियारको व्यापार भो !

नरोक मलाई हिडेको बेला दोबाटो कुरेर
नदेखाऊ मलाई नक्कली आँसु हेर्दिन फर्केर
म जन्मेँ यहाँ म हुर्के यहाँ यही माटो प्यारो थ्यो
कमलो मन बिग्रेर ऐले ढुङ्गा झैँ सारो भो