kbs

तिम्रो मेरो जीवनको त्यही पहिलो साथ थियो
अन्धकारै भए पनि कति मिठो रात थियो

तिमी हुन्छ मात्रै भन मेरो जीवनसाथी अब
होइन भने दिन दिनै चर्किन्छ यो छाती अब ॥

उही रोग उही ब्यथा हुन्न निको घाउ मेरो
बरु तिमी भन्छ्यौ भने मर्दै होला जाती अब ॥

देखाउँछ्यौ प्रिय सधै खोटमाथि खोट
सहन्न म अरु तिम्रा चोटमाथि चोट

आशा थियो चाहनेछ्यौ प्रेम रुपी वर्षा
तर माग्छ्यौ किन सधै नोटमाथि नोट

संसारकै म होचा मान्छे
छैन गुनासो मलाई केही
शरीर अग्लो भएर के भो ?
छैन गुण भने केही ………..,

मेरो घरको झुपडीको बास मन परेन होला
त्यसैले त ठुला ठुला महल रोज्यौ
दाउरा बाल्ने चुलो मन परेन होला
त्यसैले त शहरको अटोमेटिक ग्यास खोज्यौ ।

बैठक ठीक १० बजे शुरु भयो। प्रवासी समाजका प्रतिष्ठित भद्र पुरुष तथा महिलाहरूको सहभागिता रहेको त्यस सम्मानित उपस्थितिले प्रवासमा रहेका नेपालीहरूलाई संगठित गर्न एउटा छाता संगठन नभै नहुने कुरामा जोड दिए। यस अपरिहार्य आवश्यकतालाई थाँती नराख्न अनुरोध गरियो। तुरुन्त संस्थाको नाम जुराइयो।

तिमीलाई पाउन मैले लाखौ कोसिश गरें
कर्म मेरो फुट्या’ रैछ आफू-आफैं जलिरहें

केही कुरा भनौ भन्थें मनमै गुम्सिरह्यो
दुनियाँको कुरा सुन्दा बिछोडिनु पर्यो

पाइन्ट लाको छु जिन्को मैले
दोबाटो ढुक्या छु तिन्को मैले

स्टाइल त दिनै पर्यो नि ब्रो
दाँतले च्याप्या छु सिन्को मैले

खुशी मात्र बाँड्नुस् अब ब्यथा बिष आफै पिउनुस्
घाँउ दुखे मुस्कुराउनुस् अभाबको जीवन जिउनुस्

प्रतिकुल छ जमाना यो ब्यथा सुन्ने कोही छैनन
धोका चोट थपिंदै जाउन् शरीर हड्डी आँफै ख्याँउनुस्

मायाले मलाई बोलाउँदा सधैं “सानु” भन्थ्यौ तिमी
तिम्रो बचन कसरी म, अब नमानुँ भन्थ्यौ तिमी

परदेशको पीड़ा स्वदेसको माया
अस्थाउन नदिनु मात्रुत्वको छायाँ

कल्पनाको महल होइन यथार्थको महल बनाउन
सम्भव थिएन स्वदेशमा त्यो सब थोक कमाउन

बलि चाहिए धर्तीमाता चढ्छु तिम्रो साटो
आफू भन्दा प्यारो रहेछ जन्मिएको माटो

जति टाढा उति गाढा तिम्रो मेरो नाता
सक्तिन म हेर्न तिम्रो आशु मेरी माता

पैसाको बजारमा रहर बिक्ने ठाउँ हो यो, मेरा मूल्यहीन रहरहरूको पसल म किन थापुँ ? अब म चाहन्न दानस्वरुप प्राप्त भिक्षा थापेर बाँच्न । किनकि जिन्दगीका हर भोगाइहरूले बाँच्नुका सार्थकता बिसाइदिएको छ । अब मेरो जिन्दगी उजाड भैसकेको छ; डढेलो लागेको वनझैं जहाँ वर्षौंसम्म पनि हरियालीको आशा गर्न सकिंदैन ।

मेरो तिमी कोही हैनौ फेरि पछि लाग्छौ किन
म अर्कैकी संगीनी हुँ तिमी मलाई माग्छौ किन ?

उजेली भक्कानो छोडेर रोई। मुटु पिटीपिटी रोई। सपनाहरू गर्ल्याम्गुर्लुम ढलेर आँफैलाई किचेझैं लाग्यो उसलाई। विवाह भएको तीन महिना बित्न नपाउदै कमाउन गएका श्रीमानको मृत्युको खबर कति हृदय बिदारक भयो होला, त्यो उजेलीलाई मात्र थाहा छ। श्रीमानलाई गर्भवती भएको खबर पनि सुनाउन नपाउदै मृत्युको समाचार पठाउने निर्दयी दैबलाई धारे हात लाएर सरापी। आँसु नसकुन्जेल रोई ऊ| आफन्त, छरछिमेक र गाँउले पनि रोए।

अरुलाई नै सिउदो, भरायौ आखिर
मर्नु न बाच्नु मलाई, गरायौ आखिर

जीवनको क्यानभासमा अनेकाँै रङ्गहरू पोतिएका हुन्छन् । हाँसो, खुसी, पीडा, उमङ्ग र बेदनाहरू छरिएर एउटा सिँगो जीवन उभिएको हुन्छ । हृदयका अनगिन्ती उद्गारहरू भावनासँगै बयेली खेल्दै शब्दमा हुर्कैका हुन्छन् । यदि मानिसमा भावाना नुँदो हो त ऊ के हुन्थ्यो होला – मलाई प्रश्न गर्न मन लाग्छ । साँच्चै मानिसभित्र भावना नहुँदो हो त ऊ रङ्ग विनाको क्यानभासजस्तै हुँदो हो । एउटा रङ्गहीन जीवन कस्तो हुँदो होला – कसैले कल्पना गर्न सक्दैन त्यसैले म भन्छु – मानिसभित्र भावना भएर नै ऊ मानिस भएको हो अनि मानिसको इतिहास तयार भएको हो र शास्त्र लेखिएको हो ।

प्रकृतिकी रानीलाई दैवले छल्यो किन ?
सुन्दर त्यो आक्रिती,ध्वस्त भई जल्यो किन ?

बदामी छन गाला मेरा नयन छन लट्ठ
मेरो रूप हेरि हेरि पर्छन सबै दंग ………

ऊ नम्रतामा विश्वाश गर्छ। सबैलाई झुकेर नमस्कार गर्नु उसको बानी हो। समयले भ्याएसम्म र क्षमताले पुगेसम्म मानबिय आपद-बिपदका अबसरमा चन्दा दिन्छ। सकेजति सबैलाई सहयोगको हात बढाउछ। कसैलाई हुन्न र गर्दिन नभन्नु उसको कमजोरी हो। भ्याए र सकेजति गर्छ पनि। मेलमिलाप र सद्भाबमा विश्वाश गर्छ। आफुले सहेर अरुलाई हँसाउनुमा ऊ रमाउँछ।