kbs

आँधी हुरी चल्ने शंकाले घेरेर मन बुजाईयो।
फाट्ला बिस्तारै बादल भनी थेरेर मन बुजाईयो।।

म त सोच्थेँ दुनियाँभरि म मात्र घाईते हुँ,
रगताम्मे भै रोई रहेका साथी हेरेर मन बुजाईयो।

न पूजाको थाली न कोही अक्षता भगवान तिम्रो शरणमा आएँ
तनमन तिमीमा अर्पण गर्दै मनको चोखो श्रद्धा चढाएँ

तिमी नै मेरो सुख दुःखको साथी तिमी नै मेरो जीवनको सहारा
तिमीलाई पाएँ मनमन्दिरमा खुल्यो मेरो मनको द्धार

मुर्ति बिरोधी तिम्रै मुर्तिहरूले गल्ली गल्ली ढाकिसके
शान्तिप्रिय नेपाली आखाहरू बाटो हेर्दै थाकिसके
मौलिक हक र अधिकारहरू नावातामे भएर ढलिसके
सह अस्तित्व सहकार्य र सहमति पत्कर सरी जलिसके

कहिले यो जिन्दगीलाई पल पलमा शंश्लेषण गर्न मन लाग्छ । त कहिले त्यही पल पल जोडेर जिन्दगीको बिश्लेषण गर्न मन लाग्छ । महत्वहीन एक पलको कति महत्व हुँदो रहेको मान्छेको जिन्दगीमा त्यही एक पलले मलाई जिन्दगीको निर्णय गर्न बाध्य बनायो । सरु ! त्यसैले आज म तिमीसँगको एक पल लेख्ने प्रयास गदैछु ।

मैले उनीहरूलाई भात माँगें-
उनीहरूले मलाई भात र बन्दुक दिए
मैले पेट्भरि भात खाएँ र बन्दुक पड्काएँ |

जहाँ मलाई छोड़ी गयौ काँडाहरू बढेका छन
समाजमा अघोषित साँडाहरू बढेका छन,

फूलहरू कोपिलामै टिपिन्छन नि हेर यहाँ
बस्तीहरूमा खलनायक छाडाहरू बढेका छन,

टाढा बसी तिम्रो यादमा पलपल कति मरूँ ?
तिम्रो सामु मैले अझै आँशु कति झारूँ ??
तिम्रो यादले हरपल मलाई पोल्न थाल्यो सरूँ !
दिलले भन्छ तिम्रो काखमा हाँसी हाँसी मरूँ !!

अन्धाहरू भा’का ठाममा हेर्नेहरूको कथा बन्छ
हाम्रातिर अचेल कथा केर्नेहरूको कथा बन्छ

अर्धाग्नालाई दस ठाउँमा टाली लाउँछ गरीबले
दिन दिनमै नयाँ नयाँ फेर्नेहरूको कथा बन्छ

तिम्रो यादमा एकान्तमा टोलाउन थालेको छु
सपनीमा तिमीलाई नै बोलाउन थालेको छु

कहिलै छाड्न नसकिने अमृत झै तिम्रो माया
कल्पनामै आजभोलि खेलाउन थालेको छु

आफ्नो जीवन आफ्नै हुन्छ
सुन्दिन म तिम्रो बात
भन्छ्यौ भने मायालु
किन चाहियो हामीलाई अब
अँध्यारो रातको लागि मात्र
यो एउटै चिसो उही एउटै चिसो छत

फूल जस्तो जवानी त्यो झुकाएर आयौ
यौवनको प्यासी मात चुकाएर आयौ

मदहोसी मै रसपान गरी अधरको
गुलाबी ओठको प्यास सुकाएर आयौ

कति मरे हाम्रा साथी पसी मुग्लानमा
दिदीबहिनी कति सडे बसी मुग्लानमा

धनको पोको बोकी आउछु भन्ने सपना लिई
पापीहरूले मारे छुरी घसी मुग्लानमा

कसैसँग हात जोडी हाँस्दै गएछौ तिमी।
आफ्नो मान्छे सोचेको पराई भएछौ तिमी।।

तिमीलाई खुसी राख्न भनी रुँदै परदेश आएँ,
मेरो अथाह प्रेमहरु यौवनले धोएछौ तिमी।

घरमा सधैं तनाब हुन्छ। कोलाहल र चिच्याहटमा रात बिताउनु पर्छ। दिनदिनै आमा र बाका बिचमा हुने झै-झगडा, कुटाकुट, लुछाचुडी र भनाभनले मेरो टाउको दुख्छ। बा र आमा बिचमा हुने संबाद सुन्दा र व्यबहार हेर्दा यस्तो लाग्छ कि वहाँहरू दुबै जनालाई अहिल्यै मानसिक अस्पताल लगिहालौं।

ठूलो पेट, गोरो छाला र चम्किलो अनुहार हेरेर के गर्नु ब्यबहार तिम्रो कुटिल देखियो
कहाँ पुर्याउँछु भन्थ्यौ बिचबाटोमै छु गन्तब्य पुग्न मुस्किल देखियो,