ks

६०–७० वर्षअघिको नेपाली समाजमा एउटी १४ वर्षकी सानी केटीको मनमा के कुरा खेल्दा हुन्? त्यस बेलाकी किशोरी कस्ता सपना देख्दी हो र कस्तो खेलमा रम्दी हो?

यसपालि हिमाल ले ‘नेपाली आमा’ भन्ने विषय छान्यो रे दशैं अङ्कका लागि। सधैंझै मलाई पनि केही लेख्ने कि? भनेर सोधियो।

सानो छँदा म छिमेककी आमैले बोलेको, कराएको सुनेर बस्थें र त्यसको नक्कल गरेर साथीभाइलाई हँसाउँथें। त्यसको धेरैपछि मदनकृष्ण दाइसँग एउटा दोहोरी गीत बनाउने योजना बन्यो।

सडकमाझ् नग्न उभिएर सुस्केरा छोडें भने
ब्यूँझ्नेछ इतिहासको चौघेरामुनि निदाएको बूढो पाले

आफैंसँग झस्किएका यक्ष प्रश्नहरू
बेअर्थमा रिसाएका दुर्वाशा समयहरू

पुग्न कहाँसम्म होला, कहाँबाट आउँदैछ?
अघि बढ्ने प्रेरणा कहाँबाट पाउँदैछ?

कुनै युग
यो देशमा धर्मग्रन्थकै श्लोकहरू

यी मान्छे,
भेटिंदा पनि हतारमा छन्

जहाँ पोखेथ्यौ विदाइको अविरल आँशु
त्यहींबाट हेरिरहेछु
तिमीले नाघेको शून्य क्षितिज

शहरबाट चुपचाप हरायो
हरायो सँगै उसको इतिहास।

थपक्कै फक्रन्थ्यो सामूहिक पकन्दीका
शिरबन्दी जस्ता घाम–जून

नदेखौं क्यारे सपना अब नयाँ आवासको
निकट छ जब भविष्य मेरो बनवासको

ऊ आशीर्वाद सम्झेर थापिरहेछ
थाहा छैन उसैलाई सरापिरहेछ

तुइनले काटिएको डुंडो हात लिएर
राजमार्ग पारि नदीले बारेको गाउँबाट

जति रोपे पनि
फुलेन, फुल्दै फुलेन– चिहानमा फूल!

छोरी!

जब तिमीले जानैपर्ने भयो स्कूल
तिम्रो हात समाउन आयो ऊ

दुबईका शासकहरूले समुद्र पुरेर बनाएको ‘पाम जुमेरा’ धेरैका लागि एउटा स्वप्ननगर हो।