नेपाल साप्ताहिक

एकताका कपाल लामो थियो मेरो । गुजुमुज्ज परेको कर्ली कपाल कुमभन्दा तलैसम्म लर्किने ।

नमस्कार एवं दसैँ-तिहारको शुभकामना !

नेपालका पाठकहरूमा र नेपाली संस्कृतिमा विश्वास गर्नेहरूलाई ।

बिछडिएकालाई अचानक भेट्नु वा विगतलाई सम्झनाका मयूर प्वाँखले ओल्टाउँदै-पल्टाउँदै आँखा चिम्लेर अतीतको शयर गर्नुमध्ये कुन आनन्ददायी होला ?

सबै काम सकेर पनि एक दिन उब्रेको थियो बर्लिनमा । दितमारले सोध्यो, “कहाँ जाने आज ?” मैले भनेँ, धेरै टाढा नभए आर्ट ग्यालरी कस्तो होला ?

सहरको बीचमा
उभिएर नियालिरहेछु

निवर्तमान कमरेडहरू !
अचेल किन मगमग बसाउँछ

रबरजस्तो कति तन्काउनु मनलाई
आरनजस्तो कति पिटिरहनु बुद्धिलाई

पटक-पटक मृत्यु बाँचेको म
मलाई केही पनि असजिलो छैन

नीलो आकाशको छानुमुनि
पल्टिएर आज रात
कस्तो अत्यासलाग्दो दृश्यावलोकन !

साँझमा सँगै हिँड्ने जूनकीरीलाई थाहा छ
बाटामा कोही पर्खिबसेको चौतारोलाई पनि थाहा छ

धार्मिक पुस्तक र किंवदन्तीमा वणिर्त कैलाश पर्वत र मानसरोवर साँच्चै छन् भन्ने सुनेको दिनदेखि जान मन थियो ।

केही दिनदेखि ऊ बेलाबेलामा आत्मसंवादमा हराउन थालेको छ, “उहाँ मान्छे त खासा हो तर..!” उसले त्यो ‘तर..’ को अर्थ धेरै दिन बुझेन ।

अचेल दुर्घटनाका खबर सामान्य भएका छन् । दुर्घटनाका खबरले मानवीय संवेदनासमेत उत्पन्न गर्न छाडेको छ । मानिसले ज्यान गुमाउने क्रम भने बढ्दै गएको छ । मैले भोगेका दुईवटा दुर्घटनाको अनुभव यस्तो छ ।

हामी पाँच जना आम्सटरड्यामको सेक्स म्युजियमअगाडि थियौँ । हाम्रो सामुन्ने नग्न महिलाको स्टेचु खडा थियो, कामुक तर मुस्कुराइरहेकी ।

जगदीश घिमिरेको नयाँ उपन्यास सकसलाई एउटा उपन्यास मात्र भन्नु त्यसमाथि अन्याय हुन्छ । यो एउटा उपन्यासभित्र थुप्रै उपन्यास हो ।

विक्रम सम्वत् २०५७ मा छापिएको रमेश क्षितिजको पहिलो कवितासंग्रहले नै आमपाठक र साहित्यका गम्भीर अध्येता दुवैथरीको ध्यानाकृष्ट गरेको थियो ।

अवसर प्रेम दिवसको थियो ।

दिवसले दिएको रातो गुलाफ मैले ब्यागमा राखेँ । धन्न ! फूल पसल पनि नजिकै रहेछ । हतार-हतार पहेँलो गुलाफ किनेँ, सरसलाई दिन । सरसको बिहे हुनुअघि भेट्ने स्थानमा पहिले मै पुग्थेँ ।

जे गर्दा पनि भा’छ
ठेक्का लगाएर पनि वर्षौँ योजना नबन्दा

अब त सजिलो भो होला तिमीलाई प्रहार गर्न
मित्रताको खोल ओढ्नुपरेन

लाल ख्वामित महाराजकी
जय होस्, ख्वामित !