नेपाल साप्ताहिक

बडीमालिकाको मन्दिरछेउको झाडीजस्तै
सुस्ताइरहेछ फेदीमा एउटा घर

जुर्मुराउँछन्
मानवीय स्पन्दनहरू प्रभाती उमंगमा

यात्रामा देखिँदै गरेको उज्यालोले
आँखामा पट्टी बाँधेर
मलाई डोर्‍याइरहेको हुन्छ ।

ठूलो रूखमुनि उमि्रएको बिरुवा नसपि्रएजस्तै देशको अर्थतन्त्रको कुल हिस्सामा बढीभन्दा बढी योगदान दिँदै आएको भए पनि तराई-मधेस आफू सपि्रन सकेन।

‘एउटै मान्छे पनि भिन्नभिन्न मान्छेका आँखाले हेर्दा कति फरक फरक किसिमले देखिने रहेछ। कति धेरै किसिमले अर्थ लाग्ने रहेछ एउटै मान्छे।’

बेचयनपुरकी निर्झरीलाई पितृ उत्रन्छ । हल्लाले चारभञ्ज्याङ खायो ।

“यसैले आज मलाई तिमीले खुसी गरायौ भने निश्चय नै तिम्री आमा खुसी हुनेछिन् । बाबु मलाई खुसी गराऊ । तिम्रो शरणमा आएँ भन्दै पहिले कसिलो अंगालोमा बाधिन् मलाई र वात्यल्यपूर्ण तरिकाले चुम्बन गर्दै मेरा अंगप्रत्यइगमा सुमसुम्याउन थालिन । तर, बिडम्बना निमेषभरमै त्यो वात्सल्यमय ममता परिवर्तन भई वासनामय बनिसकेको पनि मलाई ख्यालै भएन । उनले अत्यन्त शीघ्र यति कामकुशलताको सिप प्रयोग गरिन् कि, त्यसबेला मैले क्षणभरमै उनलाई ममतामयी माताको दर्जाबाट तुरुन्त हटाई कामकुशलताले निपुण सुन्दरीका रुपमा उपभोग गर्न विवश भए ।”

दोरण प्रसाद
झोक्राएर बस्थे
भन्थे
मेरो घरमा भुत आउँछ
तर्साउँछ
सताउँछ

प्रिय सिद्धार्थ !
अरूको रोग, शोक,
बुढ्यौली र मृत्यु देखेर
दरबार त छाडिदियौ ।

कालेलाई कालले पनि लगेन
हामी कति अभागी हुम्ला ?

ओ चित्रकार !
तिमीले जुन चित्र बनाइरहेछौ
त्यो मेरो होइन ।

लाटोकोसेरोको राज अँध्यारोमा चल्छ
लाटोकोसेरोलाई अँध्यारो मन पर्छ ।

पर्वतराज पृथ्वीका ताज ओजस्वी हिमाल,
काँधमा स्वर्ग बोकेर हेर्ने नीलिम नेपाल,

कान्तिपुर दैनिकका समाचार डेस्क प्रमुख अखण्ड भण्डारीले पत्रपत्रिकामा प्रकाशित सामग्रीहरूका त्रुटिमाथि टेकेर पुस्तक तयार गरेका छन्, समाचारको भाषा ।

पछिल्लो समय राजुबाबु श्रेष्ठको नियात्रा लेखन निकै तिक्खर देखिएको छ ।

लामै समय कविता र कथादिका माध्यमबाट साहित्यको आराधाना गर्दै आएका धराने स्रष्टा चन्द्र घिमिरेको हालसालै प्रकाशनमा आएको कविता संग्रह हो, डन्ट टच मी ओ कविताहरू ! पुस्तक नामबाटै अलग देखिन्छ ।

गिजाको विश्वप्रिसद्ध पिरामिड, अफ्रिकाका धेरै देशहरू छिचोल्दै इजिप्टको भूमध्य सागरमा आएर टुंगिने संसारको सबैभन्दा लामो नाइल नदी, त्यसैगरी असंलग्न आन्दोलनका एक प्रणेता गमाल अब्दल नासेरको नामसँग जोडिएका धेरै प्रसंगका कारण इजिप्ट भ्रमण गर्ने मेरो धेरै पुरानो चाहना थियो ।

सधैँको जस्तै छ, उही अचम्म र छक्कपर्दा । ए, कसको? नभनौँ पनि भएन, भनौँ पनि कतिलाई मात्र भनौँ?

रक्सौल जंक्सनबाट पश्चिम जाने रेलले कता पुर्‍याउँछ, थाहा थिएन । पूर्वतिर बढेको लाइनले भने बाल्यकालभरि मलाई मेरो मामाघर ओसारेको छ ।

साहित्यिक माहौलमा एक्कासि मीनाक्षीको उपन्यासले चर्चा पायो ।