नेपाल साप्ताहिक

चित्त अहो सबैको सानो लाग्यो
जमाना यो सारै बिरानो लाग्यो

शिष्टता बेचेर शिष्ट-स्वाँठ भा’को
सत्धर्म शान्तिको बाटो हरा’को

जसले जे गरे पनि अहिले
‘हुने’ भएको छ ।

भन्नेहरू भन्ने गर्थे नेपाललाई नयाँ बनाउनुपर्छ
पुराना थोत्रा संरचना फालेर नयाँ बनाउनुपर्छ ।

तिमीसँग तिम्रो लोग्ने छ, छोराछोरी छन्
मसँग म र मेरा सपना मात्र छन्

मलाई भक्ति थापाको, वीरगाथा बताइदेऊ
ख्वै असरसिंह कहाँ छन्, बलभद्र सुझाइदेऊ

अरूले देख्दा,
निरुद्देश्य एउटा पथिक

पेटमा बढी समय पालेर
तन्नेरी सन्तान जन्माउने होइन मैले

जन्मिदै सँगसँगै
डोरिएर आउने

४ माघ २०६८ को रात्रिबसबाट सर्लाही जिल्लाको सदरमुकाम मलंगवा जाने कार्यक्रम निश्चित गरेका थियौँ।

प्रविधि-विज्ञानको प्रगतिले आजको विश्वमा अनेकौँ नौला आविष्कार थपिएका छन्। यही प्रगतिले ल्याएको पछिल्लो आविष्कार हो साइबर संस्कृति।

फूर्तिलो जीउ, ५ फिट ३ इन्च उचाइ, चौडा छाती, चम्किला आँखा, गोलो अनुहार र टम्म मिलेको शरीर।

अवस्था, एउटा अमूर्त चित्रकला अथवा डाक्टरले खुट्याउन नसकेको रोगजस्तै भइरहेछ। मनमा जुन गहिरो पीडा छ, त्यो अमूर्त छ।

एउटा उन्मादी धृतराष्ट्र
आफ्नो र आफ्ना सन्ततिको स्वार्थका लागि

यो पाँच लाख
मैले युद्धमा

तिनीहरूले भनेपछि
‘गीतावचन’ ठानेर हामी

भरभराउँदो बैँसभरि
गरिबीको पानी पोखेर

लेखन आफैँमा एक स्वतन्त्र विषय हो । लेखकको रुचि र स्वभाव अनुसार लेखन सार्वजनिक हुँदै जाने कुरा हो ।

एक जना अधबैँसे व्यक्ति म बसेको ठाउँमा आइपुगे र खुट्टा समाते। “सा’ब, मेरी छोरीलाई बचाइदिनूस्, ऊ मर्न आँटी।”

तपाईंलाई सायद विश्वास नलाग्ला, कहीँ बाघसँग खेल्न सकिन्छ र ? खोर भए पनि बाघ आखिर बाघ नै हो।