कविता

एउटा श्यामश्वेत सपना
जहा
ऊ थिई अनि उसका उडानहरू थिए !…
के हो बरै क,ख,ग,घ
के हो बरै ए,बि,सि,डि
निरक्षरताको सुदूर चौतारीमा पनि
गुञ्जिरहेकै हुन्थे

तिमी माटो बने…
म जविन बनेर तिमीसाग रमाइरहन्छु
तिमी शान्त शीतल जलबिन्दु बने
म थोपाथोपा बनेर समुद्र बनिरहन्छु

लर्के जोवन छदा घुर्की नलाउ नानी
एक चोटि त सबैको, आउछ जवानी ।
फूल हौ कि जून हौ, म त छक्क परे
तिमीलाई पाउन मैले, लौ तपस्या गरे

करेसाबारीमा लगाएको
लहराले
धेरैको कौशीलाई स्नेहले बेर्छ
स्वतन्त्र छोड्ने हो भने
सिङ्गै टोलभरि फैलन रमाउछ ।

बाहिर उज्यालो भइसकेको छ
ब्यूझिसकेको छ बस्ती
युगौदेखिको महानिद्राबाट
दृश्यमा आउन थालेका छन्
तुवालोभित्र हराएका डाडाकाडाहरू
शीतले ओसिएका खोच र भञ्ज्याङहरू

दूरन्त कहीं, मेरो आँखाबाट ओझेल
अहिले ऊ
फर्किरहेछ, अनिश्चित गन्तव्यतिर ।

हर बासन्ती पालुवामा तिम्रै आभा देख्छु म त,
हर जुनेली रातहरुमा तिम्रै छाया देख्छु म त ॥

लेक – बेंशी, कन्दरामा तिम्रो निश्‍वास जस्तो वतास,
बुकी -फूलको सु-वासना तिम्रै साथ जस्तो आभाष ।
कोइलीले ‘कोहो ! कोहो !’ तिम्रै स्वरमा गाए जस्तो,
इन्द्रेणीले सातै रंग तिम्रै रुपमा पाए जस्तो ॥

हर कोपिला तिम्रै निम्ति फक्रिएको देख्छु म त,
हर जुनेली रातहरुमा तिम्रै छाया देख्छु म त ॥

पहरामा छंगिएकी स्वच्छ, निर्मल, कञ्‍चन झरना,
वन – पाखा हरियाली, तिम्रो मात्र तिम्रो बर्णन ।

म पाठक
आमा मेरी पहिलो पुस्तक
मैले पढेको पहिलो पाठ
आमाका झरिला आ“खा
जहा“बाट हरदम वर्ष करुणा
मेरो कलेजो छेउछाउमा पञ्चामृतझै“ पसे
र त मेरो छातीमा नेपालको माया ढलोट भयो
लाग्छ, जसको छातीमा आमाले रोपेको
मुलुक माया गर्न ढुकढुकीको बिरुवा हर्ुकन सक्दैन
सायद, ऊ नै दर्रि्र नागरिक हो ।