गद्य कविता

बाग्मती देवी चाहिँ कता गइन्
नदी मात्र यहाँ राखेर ?
र त पानी बग्नसमेत सकेको छैन यहाँ

कहिलेकाहीँ त आफैंले आफैंलाई गाली गर्न मन लाग्छ :
थुइक्क सभासद् म !

सुक्यो देह मेरो
मकैको ढोडसरी ।।

बूढो बकैनाको रुखमा
उल्टो झुण्डिएर साँझपख
झ्याउँकीरी
घामले टेकेको डोब हेरिरहेछ

थरीथरी बहानाबीच
थरीथरी बिडम्बनाबीच
आफ्नै विम्बलाई बिर्संदै
राजमार्गकी राजकुमारी

धन्य छन् तिनीहरू
जसले आफ्नो परिचय दिन जान्दछन्
जसरी जूनकीरीले आफ्नो परिचय दिन्छन्

अहिलेसम्म एउटै हरफ पनि नलेखिएको पाना
प्रथम मुस्कुराहटको उज्यालोले ढकढक्याएपछि
खुलेको छ
म लेखिएको थिएँ त्यहाँ
सानो जवाफको रूपमा ।

गाडीको तीखो हर्न
मानिसको कल्याङबल्याङ
र ट्याम्पोको नमिठो

कति चढ्नु
प्रदुषित टेम्पो ?
म त सफा टेम्पो चढ्ने साथी
म त सफा टेम्पो ।

युग समय दिनेछ
र नयाँ दिनको प्रारम्भ हुनेछ
सपनाहरूले दृश्य पाउनेछन्
द्वन्द्वको तस्बिरमा देखिएको देश

मलामीहरू लास बोक्न विवश नै थिए
लासैलासका चाङहरू देखेर
कसैले सोध्यो
‘यो कसको लास हो ?’

उज्यालो देखिन्छ त ?
उज्यालोमा जाओभन्दा नजाने
अँध्यारोमा जानुपर्ने