गद्य कविता

फूल, बासना, सुख, उपहार सबै मन पराउँछन्
तर म ती सबलाई पछाडि राखेर दु:ख मन पराउँछु
दु:खमा नै जीवानुभूति गर्न सक्छु
पीडामा नै म आत्मीयता महशुस गर्न सक्छु
सुख क्षणिक हुन्छ, साथ दु:खले पो दिन्छ
पुरै जीवनको केही अंश मात्रै सुखको
बाँकी दु:ख त्यसैले म तिमीलाई यहि दु:खमा
अनन्तकाल सम्म अनुभुती गर्न चाहन्छु
किनकिम अरुभन्दा नितान्त फरक हुन मन पराउँछु

काइते, तारा टिप्दा विचारकहरू उद्घोष गर्छन्
म नाथे हरूवा ! जोगीसँग भिक्षा माग्दैछु ।
साधुवान हुनुको लालची दर्शाउँदैछु ।
टुप्लुक्क बगैँचाको माझमा ठोसिएको उन्यूँ हुनुले
मेरा कारण शोभा ओरालो लाग्दैछ अरे यिनीहरूको ।

च्यातेर झन्डा लगौँटी लगाउनेहरू हो !
झण्डाले लाज ढाक्तैन कसै गरी
टांगमुनि अल्झिनुको बिवशतामा
ऊ त आफैँ लाजले सिङ्गो युग रुन्छ रुवाउँछ
नबिर्स! झन्डा हातमै उचालिनुपर्छ
अनि पो गर्वले फहराउँछ
ऊ हाँस्छ र सबैलाई सुहाउँछ ।

छट्पटिदै देश मलाई बोलाउँदै छ
पौराखी मेरा हात बिना धानका बाला झुलाउन नपाउँदा
खेतका गराहरू बिलाउन गर्दैछन् रे
र्झिना हुदैँ मेरा गुम्बा, मन्दिर, मस्तिज र चर्च घरहरू
चर्किर्दै छन् रे ।

काँडाहरू बिज्दैछन यी पाइलाहरूमा
हिंडिरहेछ यी पाइला अन्नतमा
मन लाग्छ एक क्षण रोकी काँडा निकाल्न
पाइला हिड्दैछ आफ्नो लक्ष्य पाउन

हिड्दैछ यी पाइलाहरू
टक्क रोकियो कुनै ठाउँमा
किन रोकियो भनी सोधें आफैंसित
आँखाले त देखे एक मिठो सपनी

सररर हावा चलिरहेछ जहाँ
धकमक्क फूल फुलिरहेछ त्यहाँ
सुगन्ध सुवास छरिएछ वरिपरि
रमाइलो वातावरण छरिएछ सरी

“मेरो बिबसता” घुम्नी चियरमा निधारमा हात राखी तितो मन बनाउदै ति खजुरका गर्भवती रुखहरुको छटपटहाट… Read More »“मेरो बिबसता”

ऊ!
खोइ ! अब आउँदैन पो क्यारे ?
एक मन भन्छ मेरो
अर्को मन,
प्रमाण दिन खोज्छ ….
“आमाको सपना” अगाडि ल्याउँछ
“त्यो अवश्य आउँछ “…..

जिन्दगी कहाँ-कहाँ दुख्छ
कतिबेला दुख्छ
केका लागि दुख्छ
तर दुख्न चाँहीँ दुख्छ, दुखिरहन्छ

बाध्यता र बिवशताको काँढा बिझाउँदा
आफ्नै मुटु छाम्न असमर्थ
यी कमजोर हत्केलाले
मैले तिम्रो घाऊ छुन सकिन सखी!
सत्य भनुँ!
जिन्दगी कहाँ-कहाँ दुख्छ … दुखिरहन्छ ।।

एकान्त यात्राबाट
धेरै पटकको पहल पछी
निस्केकी छु प्रकाशको खोजीमा
डुब्दै कल्पनामा
सतह देखी गहिराइमा पौडीदै गहिरीएर
नाप्न नसके झै समुन्द्रको गहिराइ
‘चेली’संग म
त्यो उद्यानमा जहां हामी रमाउछौं
हराउछौं
हात समाउंछौ साथ हिड्छौ
रमाउंदै एउटै भाकाहाली गीत गाउंछौ
गुनगुनाउंछौ, भवरा झै फूलमाथी भुनभुनाउंछौं
मौरीले फूलको रस चुसी मह बनाए झै
हामी पनि मह बनाउंछौ
जसले जनसमुदायको मन छुन्छ
एकअर्कासंग भावना साट्दै चाहना बाट्दै
बहना भत्काउंदै
एकै डोरीको मालामा उनिदै
लक्ष्य चुम्न गगनचुम्बी क्षितीजसम्म
हातमाथी हात, कांध, साथ दिंदै यात्रा गर्दै
अघि बढ्न चाहन्छौ एकै रथमा ।।

साथी !
तिमी अध्यारोमा
लगनशील भएर
उज्यालो खोजिरहेछौ
आँखाभरि सपना पालेर
साकार पार्ने जमर्कोमा जुटेको छौ

ऊ अचेल मेरो सपनामा आउँछ ।
अनि मसँग हिसाब माग्छ ।।

आँखाभरि आँसु पिएर,
रगतको मूल्य सोध्छ ।
छातीभरि घाउ लिएर,
जीवनको भाउ खोज्छ ।।१।।

राजस्व लुट्ने मात्र होइन
गरिबको आँसु पुछ्ने नेता चाहियो,
हाम्रो होइन राम्रो खोज्ने
सोच भएको नेता चाहियो,
आफन्तलाई होइन
निमुखालाई पोस्ने
शासन र नेता चाहियो,

बाढी आएपछि बाध्यतावस खोला
किनाराका पशुपंक्षीहरू बसाईं सर्छन तर
हामीहरू पशुपंक्षीहरू जस्तो उन्मुक्त
स्वतन्त्र कहाँ छौं
पिंजडा अदृष्य छ
जसलाई सहर्ष पानी सम्झी पिउनु छ ।

“तिमी जुन हौ या त जुन तिमी हो” तिम्रो आगमन सुन्य हुँदा,रितिएका छ आकास पनि… Read More »“तिमी जुन हौ या त जुन तिमी हो……….