गद्य कविता

जैतुनको हाँगो टेकेर
बिरह बोल्ने ढुकुर जोडी कुर्लन थाले
भू-मध्य सागरको बैँशालु हावा
तन मन छोएर बहन थाले
फेरि बाटैभरि निला शिरिष झुल्न थाले,
हरेक पटकको ओहोर-दोहोरमा
टक्क उभिन्छु र अनुहार थापेर नियालिरहन्छु,

किन हरेस खान्छौ साथी
तिमीपछि हजार हुन्छन,
इमान्दार हुनु सधैं
तिम्रै निम्ति हजार रुन्छन !

मेरो देश…
तिम्रो छातीमाथि टेकिएका मेरो पाइलाहरू,
तिमीमाथि अन्जानमा गरेका कुकर्महरू,
आज मेरो निम्ति चुनौती बनेको छ !
तिम्रो अपार मायामा,
तिम्रै काखमा लाटपटिएका थियौ ..
तिम्रो शिरमाथि चढेर मेलापात उकाली ओराली गर्यौ,
कयौ खने होला खाडल पनि तिम्रो अंग-अंगमा…

परेवाहरू
निशर्त खुशीको
आह्वान गर्छन् ।
आँगनभरि
पर्याप्त शान्ति
र
पर्याप्त प्रेमको
आलाप छर्छन्

प्रिय………………… जिबनको उतर्दामा तिम्रो आगमनले रौनकता छाएका मेरो स्नायुहरु मलाई राम्री थाहा छ, भोलिका दिनमा… Read More »प्रिय..अलग छ हाम्रो संसार,……….

तिमीले ऐना हेरेर मुस्कुराउँदा
मैले “मैले “त्यसो नगर” भनेको छैन
तिमीले चुरा पोते लगाउदा
मैले “यो के गरेकी?” भनेको छैन
तिमीले भजन किर्तन गर्दा
मैले “अब बन्द गर” भनेको छैन
तिमीले साँझ बिहान कम्फ्युटर खोल्दा
मैले “यसो गर्नु हुँदैन” भनेको छैन

स्वर्ग
साम्राज्य र
आगो दासताको
विषम वर्षा
फसादको
तथापि
जीवन रंगको
अवसान र प्राप्तिको