गद्य कविता

थाहा छैन जीवन कहाँबाट शुरुवात भयो
अनि कसरी अन्त्य हुन्छ
जब मेरा आँखाहरू खुले मैले आफूलाई
कुनै स्वर्गनगरीमा पाएँ
जहाँ पुष्परुपी बादलहरू लुकामारी खेल्दै थिए
निला निला गगनमा म आनन्द बिभोर हुदैँ विचरण गर्दै थिएँ

मैले मसानको बाटो समातेपछि
भरे धुरीबाट धुँवा उँडोस नउँडोस
मनुस्य गन्ध सहितको त्यो धुँवा
मेरा नाथ्रीका सहयात्री
अवस्य हुनेछन
सायद बादरहरूसँगको मित्रता
मैले भुलेका सभ्यता
झनै भुलाउन पर्याप्त हुनेछन

“गद्यकबिता” डाहा र ईर्ष्या लाग्ने आफ्नै मनलाई आज बज्रपात हान्दैएक झोकां हावा पठाउँदै छु मेरी… Read More »म जूनसंग मुस्कानको भिख माग्दै छु….

टिकुलिया र
मैराम्रीहरूलाई
कालो अक्षर-
भैंसी बराबर!
तिनका आँखाहरूमा
उर्ध्वगामी फपर्के
छनक छैन!
पापी समयले निलेको
तिनको सपनाका अक्षरहरू
एक एक गन्नु पर्छ
गणकहरूले !

अस्पष्ट उज्यालोमा
सपनाको बीज रोपेर
जीवन फुलाउने रहरहरू
आँशुको पर्वतहरूमा अनुदित भएर गयो
मात्र पैसा सबै खुसी हुन सक्दैन
जिन्दगीका साथ हर-हिसाबहरू
कुनै नोटमा मोलतोल हुन सक्दैन
जीवन भौतिक न हो

कस्तो काँडा बिझ्यो?
मन त्यसै बिझ्यो

हरेक चुभाई तिम्रा
शुल जस्तै बिझ्यो

“कविता” एउटा कविता लेख्ने चाहनलाई बर्षौ सम्म गर्भाशयमा राखेर छट्पटिन्छु , बलजफतले टुपी बाट धुवाँ… Read More »गन्न थाल्छु कविताकाशब्दहरु १,२,३..-.१,२,३ ! .

पूर्ण छैन कोही यहाँ
अर्कोलाई हिलो छ्याप्दैमा
दुर्घन्धबाट बच्न
तिमी पनि कहाँ सक्छौ र ?
खाल्डो खन्छौ अरुलाई भने
आफै पर्दैनौ भनी भन्न
कसले यहाँ सक्छ र ?

ढोकाभित्रको मान्छे
ढोकाबाहिरको मान्छे
दुबै सीमान्तकृत छन् आफ्नो विचारमा ।

मान्छे
आफूलाई खोज्छ ढोकाबाहिर
त्यहाँ कोही छैन
ऊ स्वयम् अनुपस्थित छ ।

… झ्यालबाहिर
एउटा ठूलो कोठा छ
हामी थुनिएको यो कोठाभन्दा पनि ठूलो ।
थुप्रै अरु झ्यालहरु छन्
तिनै झ्यालभित्र अरु कोठाहरु,
जहाँ
हामीजस्ता अरु खुम्चिइरहेका छन्
मात्र अनुमानमा ।

सूर्य – १
एउटा विवश सूर्य
प्रत्येक दिन मकहाँ आउँछ
र आग्रह गर्छ आकाशमा टाँसिदिन ।
बेलुकी
ओरालिदिन्छु उसलाई
ऊ आफ्नो बाटो लाग्छ, म आफ्नो ।

सूर्य – २
अर्को एउटा सूर्य
प्रत्येक दिन मकहाँ आउँथ्यो
हरेक दिन एक–एक पाइला नजिकिँदै ।
बढ्दो तातो सहन सकिनँ
धारामा पानी आएको दिन
खन्याइदिएँ एक बाल्टिन
च्वाईंय …
सूर्य निभ्यो ।


पराग
जीवनको डुङ्गामा
तिम्रो प्रेमको चुम्बन
सौन्दर्यको कोमल स्पर्श
अङ्कित हुँदा
खुशीले गदगद हुँदै
सम्बेगात्मक अनुभूतिलाई
अर्पण गर्दै मनको कुइनेटोबाट

मलाई थाहा भयो आमा
आशिक दिन कन्जुस गरेछौ
नत्र मेरो यात्रा
गन्तब्यमा बढेको पाइला त्यसै किन रोकिन्थे ?
के मैले छोरी भएर जन्मनु भुल गरें ?
के म तिम्रो सन्तान हैन ?

ज्यामिरको फेदमा झुल्केर
ज्यामिरेबाट वामे सर्दै
श्रीगणेश भयो जिन्दगीको यात्रा ।
तव लाग्न थाल्यो स्वतन्त्र जीवनलाई
तर्कुले र वाइमात्रा ।

आज भोलि हरेक साँझ
मात्र तिम्रो प्रतिविम्वले
अनायस सताउँछ मलाई
अनि रमाउँछु-
तिम्रो प्रतिविम्वको साथ ।

यो निर्झर रेगिस्तानमा
अरु बिकल्प नै के छ र ?

तिम्रै लागि भनी जिएँ यो जिन्दगी आधा-आधी
छुरी बोकी किन तिमी सधै मेरो अघिपछि
बलेसी भई आँखाहरू ताल बनेका छन
आफ्नै भन्ने मान्छेहरूले जाल बनेका छन
कता जाऊँ अब मैले काँडे तारको बार छ नि
बार नाघी जादाँ उता खुकुरीको धार छ नि

आशाको दियो निभेको भए
तेल थपेर हेर !
मेरो नाम भुलेको भए फेरि
एक पटक मेरो नाम लिएर बोलाई हेर !
अझै पनि मेरो याद आएन भने
आफ्नै मनलाई सोधेर हेर !