आँखामा पट्टी, बत्ती निभाएको छ
बाटो देखाउनेले यस्तै सिकाएको छ
बैरी लगलग काम्ने त्यो समय थियो
खुकुरीको सान आज गिराएको छ
कालो पोसाकमा हिँड्ने उ को हो
साँचो न्याय कौडीमा फिजाएको छ
न बोल्न सक्छ उ, न लड्न सक्छ
जनताले नेता यस्तै जिताएको छ
कसले कति चुस्ने, कति पचाउने हो
देश विकास ठेक्कामा भिडाएको छ
हामी सुनौलो देशको सपना देख्छौँ
धमिराको गुँडमा देश बिसाएको छ
**********
डीबी जिरेल ‘रवि’
कसम अब कहिल्यै पनि तिम्रो भर पर्दिन म
पिरतीको डोरो तान्दै तिमि तिरै सर्दिन म
उकाली र ओह्रालीहरु धेरै धाएँ तिमीसंग
छेपारो झैं रंग फेर्यौ केहि कुरा गर्दिन म
संधै तिम्रै पछि लाग्दा धेरै हण्डर खाएँ मैले
तिम्रै लागि भन्दै अब भेलबाढी तर्दीन म
अप्सरा झैं राम्री तिमि नशालु हेराइ भन्दै
झुठो तिम्रो पिरतीमा मा फुल बुट्टा भर्दीन म
अमृत भन्दै पिरतीमा बिष घोली पिलायौ
बरु एक्लै जिउँछु कसम तिमीबिना मर्दिन म
कसम अब कहिल्यै पनि तिम्रो भर पर्दिन म
पिरतीको डोरो तान्दै तिमि तिरै सर्दिन म
सबैको जिन्दगी धितो छ यो सहरमा
त्यसैले त मान्छे चिसो छ यो सहरमा
सरकार सभा, समारोहमा झुल्कन्छ
अरु छोड, गफ मिठो छ यो सहरमा
सबै देखिन्छ हँसिलो तर को जान्दछ
सबैको आँखा गिलो छ यो सहरमा
बल, बुद्दी र शिप बिक्छ, अरु के
उही देह ब्यापार दिगो छ यो सहरमा
त्यसै गिद्ध बढेको होइन यति धेरै
ज्युँदो मान्छेको सिनो छ यो सहरमा
गोरुहरू छन र दाइँ छ ढुकुटीको
न सही खला न मियो छ यो सहरमा
*****जिरी
मान्छेलाई बाँच्नै पर्ने कुनै, कर हुदैन
तिमी फेरिन्छ कि भनेर चौबाटोमा उभेर हेरेँ
ढाल बनाएर सोझाहरूलाई तात लगायो
उखान तथा बखान सुनियो, देखिएन विकास केही
हरेक युगले केही न केही खोट बोकेर हिँड्छ