विविध-विधा

शहर बसी पढ्ने खर्च जुटाएर आएँ
रित्तिएछु आफैँ आँसु चुहाएर आएँ ।

गोप्यतामा भताभुङ्ग तनमात्र बाँकी
यो जीवनमा भएजती लुटाएर आएँ ।

लक्ष थियो शिक्षित भई ठूलै मान्छे बन्ने
लुटिएछु आफ्नै मुटु फुटाएर आएँ ।

समयले पाटो फेर्दा तिम्रो पछि कुद्न सकिन।
हावासरि उड्ने त्यो मन्को कुरा बुझ्न सकिन।।

कस्तो चलन आयछ चप्पल सरि केटा फेर्ने।
अर्कैको अंगालोमा देख्दा तिम्लाइ बोल्न सकिन।।

पागल प्रेमि जस्तै भाको थिय तिम्रो मायामा।
सातसमुन्द्र तर्दा पनि तिम्रो छाया भुल्न सकिन।।

नियतिले ढगेपछि पात बिनाको रुखझै भय।
कोपिलामै ढल्यो जिबन गुलाबझै फुल्न सकिन।।

गोबिन्द प्रसाद न्यौपाने
जल्पा ५ पाल्पा नेपाल
हाल के.एस.ए. बाल्वाटार

न बेगारीको कुनै नाम छ
न बेगारीको कुनै काम छ

दिनभरी घुम्यो डुल्यो बजारभरि
न बेगारीको कुनै दाम छ

दर्शन बुझ्दैन धर्म मान्दैन
न बेगारीको कुनै धाम छ

बचाऊ भन्दै देशको चित्कार छ
इज्जत लुट्नेको सत्कार छ

जतिखेर पनि खान्छु चुरोट
जति खेर पनि तान्छु चुरोट

कतै जानु पर्ने काम भए
साथमा सधैं लान्छु चुरोट

चुरोटको अभाव यदि भए
बिंडीलाई पनि मान्छु चुरोट

ओठ तिम्रो स्पर्स चाहन्छु
मायामा नौलो हर्ष चाहन्छु

यस्तो माया गर सबै भुल्ने गरी
मायामा स्वर्णिम बर्ष चाहन्छु

मलाई छाडी के भो र अर्कै माया पायौ होला
धोका दिन मलाई जस्तै झूटो कसम खायौ होला ।

टाढा बसी तड्पायौ मेरो भूल के थियो ?
एक नजरमै फसायौ मेरो भूल के थियो ?

दुःखै–दुःख, धोका, घृणा साथ जिन्दगीको
मन रुँदा हाँस्नु पर्ने जात जिन्दगीको ।

काला गिद्ध गोमन सर्प नअघाएसम्म
जनताको अस्थिपन्जर नचपाएसम्म ।।

अन्तिम पटक मुहार हेर्छु भेट्न आऊ प्रिया
अलिकती प्राण हुँदै देख्न आऊ प्रिया ।।

आँखाभरि तश्विर तिम्रो सजाएर राखें
मुटुभित्र भोटे ताल्चा लगाएर राखें ।।

मिल्यो आज भेट्ने बहाना तिमीलाई
दिन्छु यो दिलको नजराना तिमीलाई!

प्रिय लाग्छ हाम्रो त्यो अतीत, त्यसैले
ल्याएको छु पुरानै जमाना तिमीलाई!

तिम्रो यादमा किन किन मेरो पोल्छ मन
तिमीलाई पनि यस्तै छ की कस्तो भा’छ मन,

नरुनु है भाइ तिहारमा सम्झिएर मलाई दिदी
कोमल त्यो मुटु तिम्रो सन्तापले जलाई दिदी ।

सम्झिएर तिहारमा मेरी दिदी रुन्छिन होला
आएन खै टिका थाप्न मेरी दिदी भन्छिन होला ।

तिम्रो हुन सकिन म पर्खिएर नबस्नु है
फोटो हेरी पलपल आँखाबाट नखस्नु है ।

छुवाछुत धनी गरीब एक हुने दिन
कहिले आउँछ सबै मिली रमाउने दिन