सकिन

समयले पाटो फेर्दा तिम्रो पछि कुद्न सकिन।
हावासरि उड्ने त्यो मन्को कुरा बुझ्न सकिन।।

कस्तो चलन आयछ चप्पल सरि केटा फेर्ने।
अर्कैको अंगालोमा देख्दा तिम्लाइ बोल्न सकिन।।

पागल प्रेमि जस्तै भाको थिय तिम्रो मायामा।
सातसमुन्द्र तर्दा पनि तिम्रो छाया भुल्न सकिन।।

नियतिले ढगेपछि पात बिनाको रुखझै भय।
कोपिलामै ढल्यो जिबन गुलाबझै फुल्न सकिन।।

गोबिन्द प्रसाद न्यौपाने
जल्पा ५ पाल्पा नेपाल
हाल के.एस.ए. बाल्वाटार