विविध-विधा

नियतिले झारिसक्यो झटारोले झार्नु पर्दैन
निरंकुशता मौलाएको छ शकुनिले हार्नु पर्दैन

आफैं परिरहेको छु अदृश्य बन्धनहरूमा यहाँ
त्यसमाथि निर्दयी काँडे तारले बार्नु पर्दैन

हाइकू
जिन्दगि लिला
भूकम्प आगमन
सुनामी आसु

निर्मोहीलाई छातीभित्र लुकाएर व्यर्थै भयो
नदुखेको मुटु मैले दुखाएर व्यर्थै भयो

डाँडै काटी जाँदा पनि फर्क भनी बोलाइरहेँ
घाँटी दुखाई स्वर मात्र सुकाएर व्यर्थै भयो

पहाडकीले धोका दिए, तराईकीलाई पा’छु अचेल !
तराईकी भुनियाँसँग माया प्रीति ला’छु अचेल !

कति गाह्रो हुँदो रहेछ सम्झी-सम्झी पर्खनलाई
अझै कति लाग्छ प्रिया जुन बनि फर्कनलाई

भन्छौ भने छात्ती चिरी मुटु हातमा राखिदिन्छु !
टाउको काटी तिम्रो घरको ढोका छेउ टाँगिदिन्छु !

जति हाँस्न मन लाग्छ हाँसौला नि साँझपछि !
दुवै ज्यानलाई पालैई पालो गाँसौला नि साँझपछि !

डोली लिई तिम्रो घर आउन मन छ यसपाली !
तिम्रो सिउँदोभरि सिन्दुर लाउने मन छ यसपाली !

दिन-दिनै तिम्रो मेरो नाता के भो साहिंली !
छिन-छिनमै भेट्थ्यो अहिले साता के भो साहिंली !

डाँडा काट्ने काटिसक्यो रुनुको यहाँ के अर्थ !
छात्तीमाथि फोटो च्यापी छुनुको यहाँ के अर्थ !

कहाँ जाउँ-कता जाउँ ठाउँ नै छैन भन्छन् हजुर
डढेलोले नखाएको गाउँ नै छैन भन्छन् हजुर !

जति चुम्यो चुमौं लाग्ने हातै मोहिनीको
धेरै अबेर जागै बसेँ रातै मोहिनीको !

मेरो दिलमा तिमीले, यस्तो गरेकी थ्यौ ।
उस बेला तिमी सारै, मन परेकी थ्यौ ।

भमरा नै फूल छोडी तिमी पछि थिए
साना साना नयनमा, मात भरेकी थ्यौ ।

हुर्किएछ तन अब चाहानाले डुल्न थाल्यो
सजाएर कल्पनामा सुनाखरी फुल्न थाल्यो

कल्पनाको बातै मिठो संगालेर एक्लै हुँदा
चुमेर ती वक्ष बाहु ओठहरू घुल्न थाल्यो

नपोखिउन इच्छा यी रसी कसी राख्दा राख्दै
प्रबेशका द्वारहरू अनायशै खुल्न थाल्यो

कसको कस्तो आशा गरूँ हारेको यो जिन्दगीमा !
अंकुश लगाई झटारोले झारेको यो जिन्दगीमा !