विविध-विधा

सामुहुँदा सिर्‍र बतास चल्नेको खोजिमा छु।
केहि चाहिन्न धप्प रुप बल्नेको खोजिमा छु।

गजलकार भैईयो आफु नत्र पुरेत हुईन्थ्यो,
बसिखान बोटमा पैसा फल्नेको खोजिमा छु।

तिमी आउंदा देखन सक्छ्यौ मन भित्रको संसार मेरो
म रमांउदा देखन सक्छ्यौ मन भित्रको संसार मेरो

मन भित्रको भाव सवै गित बनाइ लेखने गर्छु
गित गाउंदा देखन सक्छ्यौ मन भित्रको संसार मेरो

यी आखामा जुध्ने नजर अब अन्तै तरे हुन्छ
यो दिलबाट डेरा हटी अन्त कतै सरे हुन्छ

जती माया गरे पनि मलाइ छोडी गए पनि
जीवन भरी माया अब उसैलाइ गरे हुन्छ

साचो माया गरिरन्छु पत्र कुनै केर्दिन म
बिस्वास नहोस् चाहे तिम्लाई मनको आस्था फेर्दिन म

रोजे तिम्लाई यी अधरले चुने लाख हजारौमा
तिम्लाई छाडी कोही पराई अङ्गालोमा बेर्दिन म

नजरबन्द चारैतिर, थुनामा मेरो देश
भाँचिएको भविष्य, मुनामा मेरो देश

पालैपालो उत्तरदक्षिण, सुरुवालको यात्रा
देशभक्ती, ईजारमा र तुनामा मेरो देश

कुर्ची चढ्न लुछाचुडी, राष्ट्रियता दाउमा
बिदेशिको कालोजादु, टुनामा मेरो देश

सवाल: मलाई वल्लो किनार छोडी, पारी गयो कोही
पराई ठानी मलाई माया, मारी गयो कोही
श्रीकान्त लुईँटेल ‘संगमश्री’
लेखनाथ-४, पोखरा, नेपाल

जवाफ: तिम्लाई ओल्लो किनार छोडी पारी जानेलाई।
थुक्क!भन्छु तिम्लाई माया मारी जानेलाई।
एकादेशको गगनराज
गजलशिबिर,राजधानी
सवाल: मेरो मनको बगैचामा असिना झैं बर्सिएर
फूल सबै कोपिलामै झारी गयो कोही

कता जान हिंड्यौ सोधें तल्लो ओठ टोकेकीलाई
टक्क आई सडकमा माइक्रो बस रोकेकीलाई

तिम्लाई ओल्लो किनार छोडी पारी जानेलाई।
थुक्क!भन्छु तिम्लाई माया मारी जानेलाई।

फुलले पनि सरापेको देखेको छु मैले
लाग्छ पाप कोपिला नै झारी जानेलाई।

मलाई वल्लो किनार छोडी, पारी गयो कोही
पराई ठानी मलाई माया, मारी गयो कोही

मेरो मनको बगैचामा असिना झैं बर्सिएर
फूल सबै कोपिलामै झारी गयो कोही

हिजोआज मलाई आउँछ बल् साँझतिर।
एक्लै भएँ प्यारो भा’छ बोतल् साँझतिर।

जुनकिरी नै प्यासी बने अकस्मात फेरी
हुन्छ जुन्लाई मलाई हेरी तल्तल् साँझतिर।

उधार्दिनौ फेरी लाटी! बोक्राभित्र छु ।
छामिहेर तिम्रै छेउको धोक्राभित्र छु।

अ मिलोछु,गुलियो छु टर्‍रो पनि आफैँ
रस मात्र पियौ म त छोक्राभित्र छु।

नबोले नि हुन्छ तिमी तर्किएर गएपछि
नसम्झे नि हुन्छ अर्कैलाई माया दिएपछि

घुम्टो खोली देखायो कि ? चाँदनीले रातभरि,
हेर्‍यो होला टोलाएर आँगनीले रातभरि ।

म त कोठा भित्र थिएँ, बाहिर जून टहटह,
बोलायो कि ? झ्यालबाट रोशनीले रातभरि ।

बीच बाटो पुगी थाक्नेहरू धेरै
किन होला दैव भाक्नेहरू धेरै

भान्छाघर पस्दा भात पाक्ने बेला छड्किदा सम्झिए
तातेको तेलमा मेथीं र ज्वाँनो पड्किदा सम्झिएँ

रहेनछ आलु रहेनछ प्याज पकाउने के आज
भनेर सोच्दै सबैको अभाब खड्किंदा सम्झिएँ

म बस्छु संकट हा ठुलो परेको देशमा ।
प्रेम र सद् भाबका आँखा फुलो परेको देशमा।

भोका,अनिँदा सबै अनाथ टुहुरा ,नाङ्गा,
सग्लो को नै पो बमले दुलो परेको देशमा।

साँच्नु पर्दैन प्यारी स्वप्ना उज्यालो देख्नने,
खडेरीले पो पल्-पल् झुलो परेको देशमा।

नौलो खबर् यो हैन ज्यान धारमा राखनु,
के नराखौँ रगतको कुलो परेको देशमा।

दैब! पठाई संकट् बस्छौ ‘गगन’माथि ,
शान्ति,मानबता बाँड्ने चुल्हो परेको देशमा।

गजलशिबिर राजधानी

बढ्दै थिए कदमहरु चुम्न भनि सगरमाथा
आधि बाटो नपुग्दै खुट्टा मेरा तानिदियौ

जिउने गर्थे सधैंभरि तिम्रो चोखो मायामा
मायाको त्यो झुठो तिर मलाई नै हानिदियौ

अनिंदो, बेचैन छ आज सिरानी बेचेर मान्छे
न पाउँछ भविस्य नौलो बिहानी बेचेर मान्छे

को बुझ्छ एकले अर्को पीडा,ब्यथा र घाउलाई
बन्दै छ धनि दिन् दिन् खरानी बेचेर मान्छे

नेपाल रुन्छ माटो खोज्दै निद्रा छैन आज भोलि
हिमाल रुन्छ बाटो खोज्दै निद्रा छैन आज भोलि

गरीबि छ महँगी छ बर्षात मै पानी छैन
कुमाल रुन्छ आटो खोज्दै निद्रा छैन आज भोलि

डिजिटल लव
चिन्नु न जान्नु
आइ लव यु

लाग्दैन निद्रा
झस्किरहन्छ मन
सपनाको महल

सपना थियो
फुल फुलाउने
खसी ले खाइदियो