मधुपर्क २०६९ जेठ

सबैले प्रकट पंगेनी शिव भनेर चिन्छन् उनलाई तर थोरैलाई थाहा होला, उनी शिवराज पंगेनी हुन् ।

केही दिन अघिको कुरो हो । नयाँ वर्षको पूर्वसन्ध्यामा केही साथीहरू बसेर चियापान गर्दै थियौँ ।

“साहित्य समाजको ऐना हो भने सामाजिक जीवनका कटुमधु अनुभूतिहरूलाई आत्मसात् गर्दै भावनात्मक क्षितिजमा चेतनशील किरणहरू फैलाएर समाजका विविध पक्षहरूको उद्घाटन गर्नु सायद साहित्यकारहरूको प्रमुख कर्तव्य हो”

‘मसँग धेरैवटा मिर्गाैला भएको भए दिनेशजस्ता धेरैलाई एउटा एउटा बाँडिदिन्थेँ’ साहित्यकार वासुदेव पाण्डेयले भन्नुभयो, ‘मसँग दिन मिल्ने एउटा मिर्गाैला थियो, त्यो दिएँ ।’

सिद्धार्थ गौतम बुद्धले प्राचीन कपिलवस्तु राजदरवारबाट महाभिनिष्क्रमण गरी सम्पूर्ण राज्यसुखभोग त्याग गरेपछि पनि उनलाई आफ्नो मातृभूमिप्रति माया र श्रद्धा थियो ।

म लगातार यौनसुखमा प्रयोग भइरहेको थिएँ । अझ यसो भनूँ, मबाट लगातार शोषण भइरहेको थियो । किनभने मलाई मेरो छाप्रो अगाडिबाटै (अचेल महललाई पनि छाप्रो भनिन्छ, ध्यान दिइयोस्)-सडकबाटै अपहरण गरिएको थियो । त्यति प्रष्ट सम्झना त होइन तर मेरो यस्तो मान्यता छ । मलाईं उसको यो क्रूर कार्य सुरूमा निकै डर लागेको भए तापनि उसको आवाजमा मेरो भयलाई विस्तारै मत्थर पार्न सक्ने सम्मोहक मधुरता थियो ।

ग्याल्जेन दाजु
हिमाल नदीको उद्गम मात्र हो

पाकेका स्याउका दानाभित्रको रसमाधुरी
काफल् ऐंसेलु सुन्तला आँप अम्बा भरी भरी

सन्त्रास रात अनि अनिदो निद्राझैं जीवन
वेदनाका स्वरहरू, कृत्रिम फलझैं

१. जिन्दगीको धूप बिर्साउने छहारी छायाको
बयान कसरी गरूँ म त्यो कोमल कायाको

वसिष्ठवृक्षको वल्लि निम्बार्कतरुमा पुगी ।
फूलेका फूलको वास्ना मग्मगायो जगत्भरि ।।

मैले पाइनँ पढ्न बाल्य वयमा भन्ने तिमी हैन र ?
चिन्ता रोग र शोक केकति परे त्यो सम्झना छैन र ?

हामी सक्छौँ वरपर डुलौँ, ज्ञान विज्ञान खोजौँ
शिक्षा-दीक्षा हितकर हुने भावना स्वच्छ रोजौँ

भोका नाङ्गा कृषक वटुवा हिँड्दछन् बास खोजी
हाम्रो यात्रा गजमज भयो मोह कुर्सी छ रोजी

बार्दलीमा बसेर
खोकिरहेको बृद्ध मान्छे

ए, मान्छे
तिम्रो जेमन्त लिला बन्द गर

त्यही मान्छे हो
वर्तमानमा देखिएको

खुम्चिएर आफ्नै हृदयको कुना कुनाबाट
दुखेर आफ्नै कोलाजहरूबाट

बररर, बररर……
जीवनका केही मध्यरातहरू

पवन, उनको अतृप्त चाहना
अनि, परी, मनको उर्लंदो वासना ।