गद्य कविता

तिमी मरेका छैनौ,
अंह! तिमी मर्ने पनि छैनौ,
तिमी त् अमर भएकाछौ,
हरेक पक्का गोर्खालीको मुटुमा,
आमाको चित्कारमा,
तिमी बाचेका छौ,
तिम्रो रगतले पोतिएको माटो

मानिस नियमित बोलिराख्छ
कतै कुन्ठा, कतै स्वार्थ बोकेर
समयले सिमा तोक्छ
झुठका पुलिन्दा निख्रिन थाल्छ
धकेलिंदै जब भित्तामा पुग्छ
एक दिन ढिला चाँडो सत्य आँफै बोल्छ !

पूर्खाको कमाईमा मै हूँ भन्ने हे मानव,
आफू गोर्खा हूँ भन्ने धाक पिठछौ!

लमतन्न छ निधाएको भने होइन
थिच्न पाएँ भन्दैमा नथिच
कसैको केही खाएको छैन
मात्र दिएको छ
तर मैले मात्र गुमाएको छु
मात्र परिचय हीन भा को छु
मित्रहरू यस्तो किन हुन्छ ?

फेरि आज म रोए
तिम्रो कथामा पग्लिएर रोए,

भो मलाई पल पल मरेर बाच्नु छैन,
टुक्रिदा मेरो देश टुलु टुलु हेरेर बाच्नु छैन,

प्रकृति, कला र संस्कृतिको धरोहर पाल्पा
मनोहर पर्यटकीय स्थलहरूको वरदान पाल्पा
गगनचुम्बी हिमशीखरहरूको अवलोकनस्थल पाल्पा
करुवा र ढाका टोपीमा सुप्रसिद्ध पाल्पा
प्रवित्र कालीगण्डकीद्वारा आलिङ्कित पाल्पा
चुरे र महाभारत श्रृङ्खलाको संगमस्थल पाल्पा
हरिया पहाड र मलिला फाँटहरूको समिश्रण पाल्पा
अलौकिक हावापानीको धरतीटुक्रा पाल्पा
सामुदायिक वनहरूमा अग्रणी पाल्पा
अपार वन्यजन्तुहरूको वासस्थान पाल्पा
अमूल्य जडीबुटी र खनिजहरूको भण्डारण पाल्पा
सांस्कृतिक जैविक विविधताले भरिपूर्ण पाल्पा
स्रष्टा र होनहार व्यक्तित्व जन्माउने पाल्पा
शालीन, सुशील र विनयी जनको पर्याय पाल्पा

उनमा म छैन रे,
ममा उनी पाउँदिनन् रे,
ब्यथा उनको बेग्लै छ ,
चाहना मेरो भन्दा अलग्गै !

अरुको डाह गरी, आफैँलाई पापको आगोमा
किन जलाउछौ मानव ?

जनतालाई उकालो हिँड भनियो
जनता उकालिए
माथि पुगेका जनता तल भर भन्दा
जनता मानेनन्
यहाँ कसको के गल्ती
औषधोपचारको अभाव पूर्ति गर भन्दा
नयाँ नेपालले नै जडिबुटीहरू दिन्छ भनियो
होटलमा भाडा माझ्दिनँ भन्दा
नेताहरूलाई ढोग भनियो ।

आफूलाई मात्र ठूलो छु भन्नेहरू यहाँ
टिकटिक पर्खाले घडीको आवाजसँगै अवश्य ढल्नेछन्
विचारमा दारिद्रयता देखाउनेहरू
अवश्य कमजोर भएर मुख लुकाउनेछन् ।

निहत,
टाउकाहरू
संघारभरी थुप्र्याएर
म आफ्नै टाउको
नतमस्तक गरिरहेछु,
निस्त्रय,
मन लिएर अझै पनि
म नांगो नाँचको
रमिते बनिरहेछु,

थाहै नपाई तिम्रो मायामा
फसें म त काली,
सँगै लिएर जाँगर तार्छौ या तर्दैनौ
तिम्रो मायाको सागरमा
पसें म त काली !

थाहा पाएँ तिम्रो लागि
अब म सस्तो भएछु ,

हाँस्न भने ओठ खोले,
आँखाबाट आँशु झर्यो
आफ्नो भनी माया दिए
दुनिया नै टाढा भयो

भो चाहिन्न मलाई नया नेपाल,
भाइ भाइ फुटाउनु छ भने,

…” मिराज ” को बिस्कुन सुकाएर बसेको मरुभूमिलाई
एक अन्जुली पानी अपच भैरहेको बेला –
ओयसिसको सम्भावनाले भिजेर निथ्रुक्क

खै कसरी आत्मा बेचें
क्रय बिक्रयको होडबाजीहरूमा
अमूल्य यो शरीर बेचें
हाट बजारमा, गल्ली चोक चौताराहरूमा