गद्य कविता

म भित्र नै जन्मेकीछे प्रेरणा,
कहिल्यै नमर्ने गरी
शायद, मेरो मृत्यूपर्यन्त पनि बाँच्छे ऊ
हरेक कदममा म उनको साथ लिने गर्छु,

कसैले व्यक्तिविशेष नसम्झिनु मेरी प्रेरणालाई
ऊ परिवर्तित छे,

एक्कासि मुटु दुख्यो…
डील नै भत्कएर परेला भिजाउदै
त्यसले नयन छाड्दैछ

बिदाइमा काँपेका आँखाहरु
अनि,
मस्तिश्कले हानेको शोलाको आवाज
अझ टड्कारिने क्रममा

अझै भक्कानो फुट्न बाकीको स्थिति

कसैसँग नडराउने निदर कालुको कलम
कसैसँग नझुक्ने स्वाभिमानी कालुको कलम
झुटो बोल्न नजान्ने निर्दोष कालुको कलम
सत्य तथ्य ओकल्ने निष्कपट कालुको कलम
यति मात्रै हैन ! कालुको कलम

पोखेर मनका भावनाहरू
म शान्त्वनाको संघार टेक्न चाहन्थेँ
त र बिवश ………,
आजभोलि भावना पोखिने
ठाउँ नै कहाँ छ र ?

गाढा निद्रा र मिठो सपनापछि ब्यूझन्थेँ
हल्का कुहिरो अनि रातो घाम लागिरहेको हुन्थ्यो
जतिबेला म तिम्रो बाटो हेरिरहन्थेँ ।
तिमी नआउँदा दुःख लाग्थ्यो

म सोचिरहेथे शान्ति, लाश बनि चितामा पुगेछ
म खोजिरहेथे प्रेम, संसार बाटनै लोप भएछ
बुद्धको देशमा बन्दुकको बर्षा हुन्छ
भाइ भाइ लडे भने पिडाले आमाको मुटु दुख्छ

तिम्रो नजरमा पनि दोसी नै भएर बाच्नु पर्ने भए
म जिउदो रहनुको अर्थ छैन
तर निरअर्थक नै जिउने, बानि परि सके छ मलाई
किनकि मलाई आत्म हत्या गर्ने आट छैन
तिम्रो सहर मै बदनामी कमाउन परे
मेरो अस्तित्वको कुनै महत्व नै छैन

चंन्द्रमालाई छुने लक्ष्य राखेको थिए मैले
जुनकिरीलाई पो छुदै हिडेछु ॥

पिठ्युँमा डोको अनि डोको भरि
धेरै गह्रौं भार बोकी लौरोको सहारा
लिएर उकालिन्दैछिन मेरी आमा।
बेंशीको खेत र झुप्रो घर उनको
जिबन भरिको गन्तब्य भएको छ।
हरेक बिहान उनलाई सताउन
घाम लुकामारी खेल्दै,

सजिलै सहर पसेर
रहर बेचेको मान्छे म
चिन्दा नचिन्दै आफैलाई
बेच्न पुगेको म
हेर्दा हेर्दै जुनतारा
दिन ढले को मान्छे म
खै कसरि परिभाषा दिउ आफैलाई
वैसले ठगेको मान्छे म
निहारिका संगै

म पनि त्यही सामान्य मानिस हुँ
चोट पर्दा आँसु बग्छ आँखाबाट
पीडाले मुटु दुख्छ आनयास
खुशीको अनुभूति पनि गरेको छ यो मनले
आफ्नो देशको गौरब गाथाको बखान सुन्दा

हाँस्न नसकेको तिम्रो मन
रुन नसकेको तिम्रो मन
पिडाले भरिएको तिम्रो मन
प्रफुल्ल हुन नसकेको तिम्रो मन

चुरोटको धुवांपछि रुमल्लिदै यी आखाहरुले
तिम्रो बाटो हेर्न अझै छाडेका छैनन्,
हरदम तिमीलाई नै बोकिरहन्छन्
तैपनि यी थाकेका छैनन्

घण्टौ कुरि एकपल तिम्लाई हेर्ने चाह
यो मनले पनि कहा मार्न सक्यो र?

घर्रा भित्र आंखा डुलाउदै – चारैतिर,
नोटहरु पन्छाउदै,
सिक्का उठाउदै,
गन्दै, फेरि राख्दै,
टिप्दै, गन्दै, फेरि राख्दै,
कौतुहलता बाट निराशा
अनि
निराशा बाट नैराश्यतामा बदलिएको
आखाको भावलाई

बल्ल तिम्रो घुम्टो उठाएं,
शिशिरमा बादलले ढाकेको सुर्य दखिएझै भो
चोरी औलामा चिउडो टेकाएर मुहार उचालेको बेला
तिम्ले आखा चिम्म नगरेको भए
म यति प्रभावित हुनेमा दुविधा छ

तराईलाई चोट लाग्दा
हिमाल पहाडले साथ दिनु परेको छ
पहाडले खप्की-दप्की खाँदा
दुईतिरबाट तारेबार लगाउनुपरेको छ ।

हेल्लो! हेल्लो!!हेल्ल्लो!!!
मलाई नसोधी मेरो दिलभित्र पसेछौ नि!
सुटुक्कै ढोका खोलेर मेरो दिल भित्र पस्ने?
तिमी चोर! कसले पस्नु भन्यो हँ??

म जाना-जानी पिउँदैछु
सदियौंदेखि पिउँदैछु
पाहिले रहरले पिएँ
दु;खमा पिएँ
आँसुमा पिएँ
खुशीमा पिएँ
हेलो-हाइमा पिएँ