विविध-विधा

मन्द मन्द मुस्कान छर्दै आउँथ्यौ तिमी सानु
संसार् सारा भूल्ने माया लाउँथ्यौ तिमी सानु

माया कति गर्थ्यौ तिमी हिसाब कुनै छैन
अधेँरी त्यो रातमा पनि धाउँथ्यौ तिमी सानु

धुजा–धुजा भए पनि, बटुलेर टाले जिन्दगीलाई
बिन्ती कति गर्नु अझै, बेकम्मा साले जिन्दगीलाई ।।

हन्डर झेल्यो कति–कति, ठक्कर खाँदानी चेतेन
रीस उठ्यो जानी–जानी, भड्खालोमा हाले जिन्दगीलाई
बिन्ती कति गर्नु अझै, बेकम्मा साले जिन्दगीलाई ।।

खोकी गयो रुघा आयो, रुघा गयो फेरी जरो आयो
यस्तो लाग्छ किन–किन, रोगै रोग पाले जिन्दगीलाई
बिन्ती कति गर्नु अझै, बेकम्मा साले जिन्दगीलाई ।।
पुस्कल पौडेल (–––प्रतिक)

शराब पिई जिउँदैछु, नशाहरूमा नशा भरेर
फाटेको मन सिउँदैछु, नशाहरूमा नशा भरेर

लागेर बस्यो ओझेल याँ, खुशीका मिठा लहरहरू,
प्यालामा आशु पिउँदैछु, नशाहरूमा नशा भरेर

मन नमिल्दै लाउने माया एउटा भुल भन्थे
बिझेपछि मुटु भित्र बन्छ ठुलो सुल भन्थे ।

लुकी छिपी लगाउनु गल्ती रैछ माया प्रीति,
यथार्थमा मिलन हुन्न विछोडको मुल भन्थे ।

धुजा–धुजा भए पनि, बटुलेर टाले जिन्दगीलाई
बिन्ती कति गर्नु अझै, बेकम्मा साले जिन्दगीलाई ।।

हन्डर झेल्यो कति–कति, ठक्कर खाँदानी चेतेन
रीस उठ्यो जानी–जानी, भड्खालोमा हाले जिन्दगीलाई
बिन्ती कति गर्नु अझै, बेकम्मा साले जिन्दगीलाई ।।

खोकी गयो रुघा आयो, रुघा गयो फेरी जरो आयो
यस्तो लाग्छ किन–किन, रोगै रोग पाले जिन्दगीलाई
बिन्ती कति गर्नु अझै, बेकम्मा साले जिन्दगीलाई ।।
पुस्कल पौडेल (–––प्रतिक)

देखाएर आशा कति झुक्याउँछौ जाली नेता
संविधान भंग भयो अब खान्छौ छाली नेता ।।

जनताको मर्म कहिले बुझ्न सक्छौ तिमीहरू
कुकुर जस्तै झगडामा झुलिरहन्छौ खाली नेता ।।

जति गरौँ यो देश-लाई, सेवा हाम्रै हो
जस्तो गर्यौ त्यस्तै फल्छ मेवा हाम्रै हो

रम्नु पर्छ जम्नु पर्छ आफ्नै आँगनमा
दिए आँगन प्रकृतिले फेवा हाम्रै हो

खोइ के गरी निको बनाऊँ जिन्दगी, दु:खेको घाऊ छ
उमंग आशा उमारी जिन्दगी आफै मल्हम लगाउँछ
बल्झिन्दै फेरि निको हुँदै किन नाटक गर्छ जिन्दगी
भेटेर नै केर्कार गर्नुथ्यो त्यो भावी भन्ने कैले आउँछ ।