kbs
चङ्गा चेट
गाउँबाट सहर पढ्न आएको गोफ्ले सहरी युवतीहरूको सुन्दरताबाट मोहित भयो। गाउँमा धूलोमैलो र फाटेका लुगामा देखेको युवतीका तुलनामा सहरी युवतीलाई स्वर्गकी अप्सरा नै ठान्न पुग्यो। गाउँमा युवतीहरू कम देखिने र सहरमा जताततै देखिने गरेको घटनाबाट उसको मन पढ्नभन्दा पनि तिनीहरूलाई प्राप्त गर्न सके गाउँको अभावग्रस्त जिन्दगीबाट मुक्ति पाउन सकिने ठान्यो।
सर्वोच्च प्रतियोगी
अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धाहरूमा प्रतियोगीहरू पठाउँदा जहिले पनि खेलकुद परिषद्लाई नातावाद, फरियावाद, कृपावाद, भनसुनवाद्, आर्थिक लेनदेनवाद आदिजस्ता आरोप लाग्ने गरेका थिए। त्यस कारण यस पटक यस्ता आरोप नलागून् र योग्य खेलाडी छानिऊन भनी परिषद्ले एउटा स्वतन्त्र छनौट समितिको गठन गर्यो। समितिले छनौट प्रणालीलाई पारदर्शी र भरपर्दो पार्नाका लागि रङ्गशालामा एउटा राष्ट्रव्यापी प्रतियोगिताको आयोजना गर्यो। प्रतियोगितामा भाग लिनाका लागि योग्यता र नागरिकताबाहेक अरू कुनै वादसम्बन्धी योग्यताको आवश्यकता थिएन।
सङ्कटकाल
दिनानुदिन बढ्दो हिंसाका कारणले गर्दा सरकार ज्यादै त्रशित बनेको थियो। दुईजनाले पहिलो हत्या मोटरसाइकलमा चढेर गरेको कुरा थाहा पाएपछि सरकारले ‘मोटरसाइकलमा सवारी गर्न दुईव्यक्तिले नपाउने’ भनी प्रतिबन्ध लगायो। जसबाट थुप्रै मोटरसाइकल सवारलाई पुलिसले पक्डियो। हत्या कम भएन। फेरि साइकलमा चढेर हत्यारा भाग्न सफल भए।
स्वाभिमानी कवि
“आँखा बाँधेर बन्दुकका कुन्दाले हिर्काउँदा करङ भाचिएको छ। म सोझो गरी बस्न सक्तिन। आन्द्रामा घाउछ, लठ्ठि कोचेर यातना दिए, दिशा बस्न पनि असहज छ। टाउकोमा चोटैचोट बेहोस हुने गरी कुट्थे हरेक दिन। ती टाटेपाटे कपडा लगाउने जल्लादहरूले। मेरा दाँत भाँचिदिए, हात भाँचिदिए, खुट्टा भाँचे तर मेरो स्वाभिमान भाँच्न सकेनन्।” आदरणीय विद्रोही जनसमुदायको जीत भएपछि आज म रिहा हुन पाएँ। अरू केही महिना म जेलमै रहेको भए म ज्यूँदो रहने थिंईन। “दोसल्ला ओढाइएका सम्मानित कवि विप्लवको भाषणमा जीवनका हृदय विदारक भोगाई अभिव्यक्त भइरहँदा दर्शक दीर्घाका गहभरी आशु थिए। केही युवा दर्शकका आँखामा आक्रोशको आगो बलेको थियो।”
पालोको पैँचो
छोरो कमलको विवाह भयो तर बिहे भएको छ वर्षम्म पनि नातिको मुख हेर्न नपाएकी कमला बुहारीदेखि रुष्ट थिइन् । छिमेकी महिलाहरूसँग भन्ने गर्थिन्, -“त्यो बाँझीको मुख देखेको दिन त मेरो सर्वनाशै हुन्छ । कुन साइतमा ल्याएछ त्यस अलच्छिनालाई …।” सासूको अनेकौँ खप्की, रिस र कुर्टाई सहेकी बिचरी बुहारी त्यस्ता बचनवाणहरू सुन्नुपर्दा तरक्क आँसु झार्थिन् ।
मूर्खता
बिहान सबेरै जोखिमपूर्ण हाँगोको टोड्कोमा आफ्ना नाबालक बचेरालाई छाडेर परेवाका जोडी चारो खोज्न उडे। साविकको समयमा फर्केर आइपुग्नुपर्ने, आइपुगेनन्।
सूर्य चम्किदैँ गयो, बचेराहरु आत्तिँदै गए। भोक बढ्दै गयो, बचेराहरु विव्हल हुँदै गए। आकाश कालो भयो, बादल गड्गडायो, छिमेकी रुखमा चट्याङ पर्यो, पानी छिट्यायो। उनीहरु फर्केनन्।
शहरभित्रको मेरो आफन्त
‘हेलो दाइ! आराम हुनुहुन्छ?’ उसले फिसिक्क हाँसेर भन्यो। मैले अलमल्ल पर्दै भनें– ‘मैले तपाईलाई चिनिन नि?’ ‘हत्तेरिका, दाइले पनि कसरी चिन्नु हुन्छ त? म तल्लाघर साँहिलाको छोरो रमेश के त। चार कक्षा पढ्दा–पढ्दै भागेको।’
‘दशवर्षको केटा अहिले पच्चीस वर्षको भैसक्यो अनि कसरी चिन्नु त?’ मैले आफन्तीय हाँसो हाँसेर भनें। त्यसपछि उसले मलाई शानदार कोठामा लग्यो। महँगो रेष्टुरेन्टमा खाना खुवायो। कुरै–कुरामा उसले मलाई खर्च छ कि छैन भनेर सोध्यो। मैले उसभित्र पूर्ण आफन्तिय ढुकढुकी देखेर पाँच हजार रुपियाँ बोकेर आएको बताएँ।
लास रुङ्ने प्याज
पाइलैपिच्छे बास !
अचेल यो कुरा जताततै सुन्न पाइन्छ । हिँड्यो कि त्यो फस्यो । उठेका पैताला पुग्ने ठाउँमा सहजै पुगिहाल्दैनन् । जहाँ र जता पनि आग्लो र भड्खारोसँग मिल्नुपर्ने ।
सडक यात्रा अविश्वसनीय र त्रासद छ अचेल ।
कुनै भर र टुंगो नहुने यो देशको । कुनै ढुक्क र पत्यार नहुने यहाँको समाज । मानिस, समूह र समाजको कुनै अडान नहुने यहाँको ।
त्यसको किचाघानमा अरू पर्नुपर्ने ।
आएन आएन ऊ फेर्केर आएन कहिले पनि आएन
शान्ता आज पनि चिट्ठी बोकेर नकुलको आँगनमा पुगेकी थिई, नकुल ढोकाबाट बहिर निक्लिदै थियो। तर शान्तालाई आफूले पढन नपाएकोमा साह्रै दुख लागेको थियो। नकुललाई भने कत्ति पनि झन्झट लागेको थिएन। किनकि उसलाई अरुलाई सयोग गर्न पाउदा आनन्द लाग्थ्यो। शान्ता नकुलकी गाउँले भाउजू थिई र साँच्चै नै सुशील र स्वाभिमानी थिई।