नेपाल साप्ताहिक

शङ्का के अब पनि उसको बयानमा होला
क्यै न क्यै दम त उसको अडानमा होला

आफ्नै आँखाअगाडि थुप्रिएको भग्नावशेष देखेर पनि दिलमायालाई विश्वास लागिरहेको थिएन, अब यहाँ घर होइन, केवल तिनका भग्नावशेष मात्र छन् भनेर।

प्राज्ञ कवि श्रवण मुकारुङसँग २०६० सालमा संयुक्त रूपमा युवा वर्ष मोती पुरस्कार लिएका लालगोपाल सुवेदी आफ्नो पुस्ताका सशक्त हस्ताक्षर हुन् ।

धेरै वर्षअघि
डेराको एउटा कोठामासँगै बसेर पढेको
यार
केही पछि बेपत्ता भो ।

हो, प्रत्येक पल मृत्युजस्तै छन् र मारेर फर्किरहन्छन् स्मृतिमा तिम्रा यादहरूले । त्यसैले एकैपल्ट मर्ने नै निर्णय गरेँ र मरेँ फेरि नब्यूँतिने गरी !

काम गरेको वर्ष दिनपछि पत्रिकाका मालिकले एकदिन भने – ‘तिमीले पत्रकारिता गरेर खाँदैनौ !’

एक नेताकी अलि खरो, अन्याय सहन नसक्ने कडा स्वभावकी पत्नी थिइन्। उनलाई नेताहरूले बेमतलबको फाल्तु कुरामा बहस गरी धन र समय खेर फालेको पटक्कै मन परेको थिएन । पुर्खाले कति दुःखकष्ट सही रोपिदिएका बिरुवालाई सबै मिली मलजल हाली हराभरा बनाउनुको साटो जरै उखेल्ने कुरामा सहमति जनाउँदै निमिट्यान्न पार्न खोज्दै छन् भन्ने उनलाई लाग्छ। नयाँ नयाँ विकासबारे अझ जनतालाई शान्ति सुरक्षा र राहत दिनेबारे जोरदार बहस र छलफल भयो भन्ने उनले कहिल्यै कहीँ सुन्न पाइनन्। खालि उही पुराना संरचना भत्काउने र जनतामा त्रास फैलाउँदै, आपसमा मनोमालिन्य र विद्रोहका कुरा मात्र गर्दै हिँडेको देख्छिन्।

“ए केटा हो, हार्ड खाने कि सफ्ट? खाओ, खाओ आज जसलाई जे मन लाग्छ खाओ। मलाई दुःखका बेलामा साथ दिने तिमीहरू दुई जना त हौ नि! आज विजयको क्षण हो, म अति खुसी छु। ढलुन्जेल खाओ, तिर्ने म छँदै छु नि!”

महाभारतको कथाका बारेमा हामी सबै जानकार छौँ। पाण्डव र कौरवबीच बाँडिएको यो युद्धकथामा धेरै उपकथा जोडिएका छन्।

सौतिनी आमा, सौतिनी बाबु, सौतिनी पेच, सौतिनी डाहा, सौतिनी माम्लो सर्वत्र सुनिएको हो। चिरपरिचित शब्द सुनेकै अनि बुझेकै पनि हो। तर, सौतिनी बाटो- सुन्दा पनि अचम्म? नयाँ शब्दैजस्तो, नयाँ कौतूहल नै सलबलाएजस्तो।

उज्यालोको आशा देखाएर
अँध्यारोतिर धकेलिदिएको
म असारपुत्र
छायाँको जीवन हुन्न भनेर भर्खर बुझ्दै छु ।

वर्षौं पुरानो
बार्दलीको डिलमा बसेर
एउटा पन्छी कराइरहेको छ
गोपीकृष्ण कहु पट्टु
गोपीकृष्ण कहु पट्टु ।

सँगसँगै थिए-
कम्युनिस्ट घोषणापत्र र श्रीमती थ्याचरको हस्ताक्षर

म कोरिरहेछु मृत्युको आकाश
जड कठोरता छाडेर

पोतेको छु- पसिनाले यो माटोको कण-कण
भिजाएको छु- लछप्पै रगतले

अचानक कसैले सोधिदेओस्
बाँच्नुको अर्थ के हो ?

कुनै पनि समयमा सोच्न पाइन्छ
सोच्छु म जसरी पनि सोच्न त पाइन्छ ।

कैयौँ पुस्ता खेर गइसक्यो
तर, आदर्श छोरो जन्मिएन

हि्वस्कीको बोतलको बिर्कोमा
विमोचित हुन्छ कविता

म धकेल्न खोज्छु यसलाई, पर सारिदेऊ न भन्दै
म लत्याउन खोज्छु यसलाई, कहिले देख्नु नपरोस् भन्दै