कविता

मान्छेहरूको बस्तीमा, जब मान्छेहरू
मूल्य तोक्छन् मान्छेहरूको
नमीठो पीडा भोग्न बाध्य हुन्छन्
एक हूल मान्छेहरू ।

पर्ूवको भयालबाट हावा हल्ला गर्दै भित्र पस्छ
झुन्ड्याइएका लुगाहरूसग
ठक्कर खादै, हल्लाउदै,
भुन्ड्याइएका थालहरू बजाउदै,
चर्टाई, फलैचा र दरीहरू पल्टाउदै,
र, कोठाभरि छरिन्छ ।

एकएक आधुनिकता
तरबार, गितार र कम्प्युटर
प्रजातन्त्रको पछिल्लो अनुहार
निर्वाचन, भर्ती र कमिसनसग
पूरै मिलेको देखियो,

ढुङ्गाझै साह्रोेे छातीमा हजुर, गीत पिरतीको
ढोक्किन पुगी, टुक्राटुक्रा भई छरिएछ
इमान बेची, ढाडिएका, मर्ुदाहरू माझ
देशको गीत, गाउने ठूलो, भूल गरिएछ
त्यसैले भन्थे, बूढा र पाका, बाबु मनको बह
कसैलाई पनि, न कह बाबु कसैलाई न कह

हरेक साझ
यसरी नै प्रकट हुन्छे ऊ
झ्यालको सानो छ्रि्रबाट
जूनको धमिलो किरण कोठामा पसेजस्तै
तन्द्रामा परेको युवकलाई कस्दछे, आफ्नो बाहुपासमा

कहिले बाढीको पीडामा,
कहिले खडेरीको चपेटामा,
असार मुस्किलले रोपियो,
मङ्सिर फलाउने आशामा ।

म एउटा गरिब तारा
झरेँ –
धर्तीको कुनै प्राचीन खोँचमा

मैले हरेक रातपछि दिन देखेकी छु
निष्पट्ट कालो अन्धकारलाई
निर्धक्क
पर्ूवका किरणहरूले
चिरेको देखेकी छु ।

अचानक हरायो मेरो एउटा लुम्रे कविता
हराएकैमा खुसी लाग्ने एउटा झुम्रे कविता

जब अनायासै बग्न थाल्छन्
नदीसगै नदीका किनाराहरू
वरपरका कासघारीहरू
रूख, पात, घर, बस्ती र हाटबजारहरू
माझी, जाल, डुङ्गा र मल्हार रागहरू

मेरो
एउटा ‘म’ छ
यहा“को स्थितिमा
सदा आफूलाई मरेको पाउ“छ
तर सधैका लागि
कहिल्यै यो मर्दैन
र, यो बा“चेर उठ्छ/जिउ“छ

यही नेर हुनुपर्छ भाचिएको समय र
असंतृप्त गीतको आवाजमा
टुक्राटुक्रा आरोपित मेरो गहुगोरो इतिहास

यत्रतत्र, र्सवत्र छरिएर बसेका
गुनासाका डुङ्गुरहरूमा माझमा
मेरी आमाले रचिदिएकी छिन्,
फगत मेरो निम्ति हैन, सायद हामी सबैको निम्ति,
एउटा सुकिलो भकारी, मात्र भविष्यको