छन्द कविता

कालीजस्तै सलल नअडी पुग्न टाढा बगौँ कि
आफूमात्रै हिडुँ कि अरुको निम्ति बाटो खनौँ कि ?
यी अप्ठेरा बगर पहरा सिर्जनाले भरौँ कि
साँढे थाप्छन् सिंङहरु भने जुध्न हक्काँ गरौँ कि ?

यसपाली म चुनावमा जितीगए जाने थियौ कोरिया
आऊ लौन जिताऊ जे जसरि नि हो चिन्ह नि ‘तोरियाँ’
मेरो चिन्ह परेछ लौ बहुमुखी क्या लाभदायी अहो
तरकारी भुटुवा बनाउनु नाता पोलेर चटनी कसो!

बसन्तको चाड आहा,बसन्तनै जस्तो!
खेलुँ-खेलुँ,हेरुँ-हेरुँ,लाग्छ किन यस्तो?
बुढा-बुढी,केटा-केटी,तन्नेरीको चर्को!
होली भन्ने रमाइलो,चाड हामी-हरुको!

च्यातिएका पोशाकमा सजिएर लुकीलुकी
निशाचर झैं मद्ध्यरातामा हिडनेगर्थे, थिए कठै |
लौ आज देखन पाईन्छन टाई शूट र बूटमा
चिल्ला प्राडो, पजेरोमा, टोपी खस्ने महलमा ||

स्रष्टा अग्रजकै  म लेख्छु कविता सम्मानका खातिर
जो देखेँ  मनले नलेखुँ कसरी लेख्नै भएँ  आतुर ।
निम्ताको  सहजै स्विकार गरने साहित्य  संसारमा

परेँ म आज मोहमा असह्य जल्छ हत्तल
बनी रित्तल पििल्सएँ मिलेन शान्ति शित्तल ।
अपार प्रेम झाँगिदै नशालु नेत्र गड्न गो
म दिन्छु साथ हर्षले कठीन स्वास अड्न गो ॥

आयातीत छ फारसी र अनि त्यो उर्दू कहेको थियो
त्यस्तै शब्द मिली बनेर गजलै कोठी रङाई दियो ।
गाऊँथे सबले बजाइ मजुरा हार्मोनियम् क्यै अरु
बाजा औ तबला बजाइ महलै थर्काउँथे है बरु ॥

मेरी प्यारी किन तिमी दूर भै झन् हराई
चिन्ता यौटै मनभर सधैँँ हौ कि बन्ने पराई ।
कैले सम्मन् कति कुरिरहूँ वेदना यो बुझेर
विन्ती वावा नगरन ढिला झट्ट आऊ उडेर ॥

मृत्तिका देशको चुम्न पाऊँ सधैँ
राष्ट्रकै मट्टिमा रम्न पाऊँ सधैँ ।
मृत्तिकाले दिइन् रत्नझैँ जिन्दगी
सम्झनामा रहून् यी पला औ घडी ॥

मिलेर संयोग भलो जुरेको
रहेछ माया ममता खिलेको ।
भेटाउँदा जीवन साथ तिम्रो
सँगै बिताए अझ धेर राम्रो ॥

आत्मा एक बनेछ ज्यान दुइको टाढा भएता पनि
बाच्नै कष्ठ हुँदैछ आज किन हो यो देह टाढा बनी
रम्दै त्यो हँसिलो मुहार बिचमा हाँस्दै बितेका दिन
लाखौ कोशिसले सकेन अहिले ती याद बिर्साउन ।

मीठो यौवनमा गुराँसहरुले लाली चढाईदिए ।
लाली जोवनमा बुकी पनि फुले वास्ना बढाईदिए ।।
बैंशालू मनमा सुनाखरि फुले हाँगा सबै रङ्गिए ।
मेरो अन्तरमा उनी पनि फुलिन् आहा ! म नै रङ्गिएँ ।। १ ।।

गुड्यो कलम आज झट पट टिपी कागज अब
गयो अमान मन तपतप तप्केको शीतमा तब
वारिपारी मंगल अभिराम अकं टक हर भर
नलेखी क छोड्नु मन चल्यो लेख्न एकै लहर

लेखें लेख रचना कति ता चल्यो कलम मेरो
छैन कलमको बस्ती जाहाँ अब संसार भो अँधेरो !
येइ कलमले जिबित छु म यहाँ माया भरि मुटुमा
येइ कलमको भरमा जीवन शितको बिहानी यहाँ !!१!!

गङ्गा खाली सुसाउछिन निशीमा नाना बिलौना गरी
कठै भन्ने को पो छ र येहा गै गएनी मै मरी !
तिर्छु भन्थे दशधारा दुधको भारा सजिलै म ता
सकिन अब म लगे येमराजै मर्ने परयो अबता !!१

भाषा साहित्यमा कला छ रसिलो धारा बगायौ तिमी
नेपाली दिलमा बस्यौ मनमनै आशा जगायौ तिमी

बग्ने ती सरिता सुधा-रस दिने आनन्द आल्हादका
छन् राम्रा कविता मुनामदनमा बान्की मिलेका कथा ।