विविध-विधा

सन्त्रासको निसिमा रोएँ चोटै चोट लुकाएर
बिलौना मा बिहानी भो नयनहरु सुकाएर

जीवन यो नसा भयो अँध्यारा छन् गंतब्य
आफ्ना ले भुली गए बाचा बन्धन फुकाएर

बेअर्थको संघर्ष यो उन्मुक्त यी भाग्य रेखा

नसहेका चोटहरु गजलमा हराए
सहेका चाँही धेरै धेरैले मन पराए

म कहिले सन्की त कहिले पागल बने
कहिले बाटो बाटोमा एक्लै-एक्लै कराए

अर्धनग्न कपडामा नाँच्छ्यौ अरे लजाई लजाई
छिनेको त्यो कम्मर तिम्रो भाँच्छ्यौ अरे लजाई लजाई

तातो तातो मेहेफिलमा, सबको नजर तिमी माथि
कस्को खुबी कती भनी जाँच्छ्यौ अरे लजाई लजाई

सँगसँगै हिडौं भन्दा डरायौ कि मेरी सानु
आजभोलि देख्दिन म हरायौ कि मेरी सानु

अब कसैसँग मायाप्रीति लाउँदिन म
तिम्रै लागि मठमन्दिर कहिले धाउँदिन म ।

गयौ टाढा मुर्छा पारी मुटुमा छुरा धसी
रुँदै-रुँदै दौडिदै तिम्रो पछि आउँदिन म ।

टुक्रेको यो मुटुलाई आशाका किरणले टालेको छु
फर्कितिमी आउछ््यौ भन्ने बिश्वास मनमा पालेकोछु

लक्ष्यहिन यात्री भय म तिमी बिना
तिमीलाई पाउन कांडामाथि यि कदम चालेको छु

कति कठोर् छ
कहिल्यै नरसाउने
तिम्रो हृदय ।

न्याय खोज्ने सस्तै भए न्याय गर्ने कोहि छैन
साथ दिन्छु भन्छन मात्र आसु झर्ने कोहि छैन

कानुन पनि पाइन्छ भन्छन धन तिरेर किने पछी
खोक्रिएको जीवन किन्न अघि सर्ने कोहि छैन

मलाई पराई ठन्यौ ठिकै छ
मुखैमा लात हन्यौ ठिकै छ ।

जीवनसाथी बनाउछु भन्दाभन्दै
अर्कैलाई आफ्नो मन्यौ ठिकै छ ।

तिम्रो यादमा मैले भए जति आँसु पिएको छु
नआउ फेरी च्यात्न बल्ल मैले छाती सिएको छु

नाफा नोक्सान जोख्न नखोज भो मायाको तुलोमा
मन घाटा खाएरै नि तिम्लाई मुटु दिएको छु

सम्झे मात्र पुग्छ मलाई एक साथीको नाताभित्र
सजाई राख्न पर्ने छैन चोखो दिलको खाताभित्र

साईनो गाँस्न खोज्नेलाई मित्रतानै काफी हुन्छ
अजम्बरी हुन्न भन्छन् प्रेम मय छाताभित्र

गास,बास र अलिकती कपास देउ जवानीलाई,
जिउँदो लाश नबनाउ, सास देउ जवानीलाई ।

सधैं चोली भित्र कती बाँधी राख्छौ ? खुम्च्याएर,
कहिले काही चोली खोली,आकश देउ जवानीलाई ।

दिन छोटो लाग्छ अचेल रात छोटो लाग्छ अचेल,
जति बोले पनि हाम्रो बात छोटो लाग्छ अचेल ।

आजभोली किन तिम्रो प्रेम बोट ओइलाउदै छ ?
जति पलाउँछ त्यती, पात छोटो लाग्छ अचेल ।