बाल कविता

देशबाट धेरै थाेक हराएछन्
मेराे् इतिहास कसले लेख्ला भनेर धेरै थाेक कराएछन् ।
अब ता जाँताे र ढिकीकाे इतिहास पनि हराएछ
नाङ्लाे डालाे थुन्से र भकारी मकाएछ ।
पेचा जाबी र जन्तरकाे इतिहास कसलाइ थाहा हाेला
इनकाे इतिहास पनि बगिगयाे खोला ।
अब ता डाेकाे र नाम्लाे पनि इतिहास भए
तिनका दिन पनि गए ।
हन्बेर्नु र घुँएत्राे सम्म थाहा नपाउनेलाई
पाेयाे बड्न्याैटाेे गी‌डाे र पाड्काेकाे इतिहास ता
के थाहा हाेला र
हिजाेकाे इतिहास ता हरायाे हरायाे
अब ता अाजकाे इतिहास पनि हराएछ
नयाँहरुकाे अघि पुरानाेकाे इतिहार यसै डराएछ ।

देऊ संविधान देऊ संविधान
सक्छौ भने सांसद हो देऊ संविधान

जनताले मत दिइ संसदमा भेजे
संविधान जनताले तिमीबाटै खोजे
तर पनि तिमीहरू वहानामा रम्ने
खोइ हाम्रो संविधान जनताले सोधे

मत नोकर हुँ, मेरा प्रिय बालसखा तिमी मेरा साना मालिक
ढुङ्गा त दुवै ढुङ्गा हौँ, म बगरको तिमी पुज्य सालिक
जन्मजात विपुल सम्पत्तिका धनी हौ तिमी म कङ्गाल
केवल दश नङ्ग्र मेरा सम्पत्ती खिइँदैछन हरेक साल
तिमी युगका सारथी हौ साथी भविष्यका कर्णाधार
म त बालश्रमिक हुँ साथी, उज्यालो युगको अन्धकार ।

घरबाट निस्केपछि भरोसा हो साथी
आमा, बाबा भन्दा पनि साथी अझ माथि
साथी लौरो, साथी पाङ्ग्रो, साथी ठूलो भर
बिना साथी गन्तव्यमा पुग्ने को पो छ र ?

कालो, मैलो राख्नु हुन्न साथी-साथी बीच
धनी होस् कि गरिब होस् हुन्न उच-नीच
भाका मिल्ने, रुचि मिल्ने अनि मिल्ने लय
साथीसित यात्रा गर्दा हुन्न केही भय

ए ! दाजु- भाइ !! बिद्याको खेती सबैले लगाऊँ
बिद्याको खेती लगाई अब यो देश सजाऊँ
बिद्या हो हाम्रो सम्पूर्ण धन सम्पत्ति सबैको
सज्जन भई गरौं न सेवा नेपाल आमाको

कसैले अब नगरी हेला, यो बिद्या पढिलेऊ
स्कूल जानु पर्दछ अब सबैलाई भनिदेऊ
आउन भाइ आउन बैंनी यै बिद्या पढेर
नियम कानुन सबैले बुझ, कुमती छाडेर

पढेर बिद्या लौ तिमी पनि, यो देश बनाऊ
रंगी बिरंगी पारेर देश, दुख सब् हटाऊ
नेपाल देश बिद्याको धनी, सबैमा सुनाऊ
सबैको आँखा ज्योतीले भरी उज्यालो देखाऊ

त्यो तिम्रो मन बिद्याले भरी, टमक्क बनाई
देशको सेवा गरेर बस, नाम् खुबै चलाई
कठोर काम गरेर सधैं, पसिना बहला

झलक्क भयो आँखामा मेरो, अँधेरी रातैमा
उज्यालो पारी किन हो तिमी, बिलायौ बातैमा

छैन कि तिम्रो हँसिलो मुहार, जे जस्तो देख्थेँ म
कमल कुसुम फुलेको भए, हातैले टिप्थें म

आँखाको नानी पवित्र पारी, मिलिक्क हरायौ
छिनमै मेरो मुटुको धड्कन, भुतुक्कै बनायौ

हेर हेर नानी हो
कलिलो छ मुना यो
मुनाबाटै फुलीफक्री
हाङाबिङा बन्छ यो ।

हिजोआज देखिने
ठूलो बुढो रुख यो
कुनैबेला तिमी झैं
सानु सानु मुना थ्यो ।

१)
हाम्रो सानो बाबु
हाम्रो सानो नानी ।

२)
बाबु पनि राम्रो
नानी पनि राम्रो ।

आँखाभित्र बस्छ्यौ तिमी आकाशकी रानी
मन भित्र अटाउने तिमी कति सानी

फलाम होइन मेरो माया खिया लागी जाने
कागज होइन मेरो माया बतासले लाने

परेलीको भाषा मैले बुझ्नै सकिन
तिम्रो मनको मन्दिरमा बस्नै सकिन

एक दुइ तिन चार
पांच छ सात आठ सुरु गरौ है
वान टु थ्री फोर पढ्न थालौं है
ए बि सी डी क ख ग घ सुरु गरौ है
आमा बाबा दिदि दाइलाई अब भनौ है
चकलेट खाउला दुध माम खाउला
पहिले पढौं है
चक चक नगरी घर भित्र पढ्न बसौ है
हर्के, श्यामे, रिठ्ठे, मंगले
सबलाई भनौ है
ए कार पनि हटाएर बोलौँ अब है
हर्कु श्यामु रिठू मंगलु भन्दा सुहायो
सबै लाई स्कूल अब पढ्न भनौ है
नौलो मान्छे आयो भने
ढोकै नखोलौ है
स्कूल बाट घर आउदा
चनाखो बनौ है
नाना थरि खान देलान
खादै नखाऊ है
नचिनेको मान्छे संग
जादै नजाउ है
घर आउदा स्कूल जाँदा
संगै हिँडऔ है
एक दुइ तिन चार पढ्न थालौं है

नदीसित बग्न सिक
चरासित बोली
हिमालसित बढ्न सिक
ठूलो हुन्छौ भोलि

गर्नु छ कल्याण मानव हितमा ।
छैन मरी लानु केही जीवनमा ।
आशा र बिश्वास भर्नु छ हर मनमा ।

नबन उदास, नखाऊ हरेश ।
जीवनको कुनै पनि मोडमा ।