गजल

निष्ठुरीलाई एकै पटक हेर्न पाए हुन्थ्यो
मेरो माया छ कि छैन केर्न पाए हुन्थ्यो

तिता बचनले बर्षिएको आँसु सजल पिएँ
प्रेषित बिच्छेदपत्र मुसार्दै गजल पिएँ ।

के भो के भो हिजोसम्म जिल्ल परे मान्छे
छैन गीत छैन साज जिल्ल परे मान्छे

जहाँ भोग बढी त्यहाँ प्रचार हुन्छ ढालकै
बेश्या पनि गर्छे इज्जत साहु पूँजीवालकै ।

फर्किंदा घर वर्षौंपछि काँ’को काँ’को भएछु म ।
आफ्नैलाई कोक्याउने वनको बाँको भएछु म ।

उपहार तिम्रो अन्तस्करण देऊ मलाई
यथार्थ जे छन् ती अनावरण देऊ मलाई

कस्ले लायो साँद आज, भुत्ते पनि छुरा भएछ
कस्को आड पायो कुन्नि लुते पनि सुरा भएछ

जाली माया लाउनु रैछ चिनो रुमाल जाली दियौ
चोखो माया लाउँदै थिएँ प्रेमी पागल गाली दियौ ।

टिमुर्केको भन्यौ रे मलाई,चिप्लो घस्न जानेको थिन
पछारिदा दोष थोपरिछ्यौ, छिर्की मैले हानेको थिन

पूरै जुनी अटेको निमेष देखें
आज फेरि सपनीमा देश देखें,