kbs

१४ फेब्रुवरीका दिनमा कुसुन्तीले बिरुपेलाई ‘रेड रोज’ थमाउँदै भनी- ‘मेरो प्रिय विरुपे ! पल्लो घरको भरते, वल्लो घरको विदुरे, तल्लो घरको नविने र माथ्लो घरको झम्केको कसम ! भञ्ज्याङ्को दिक्पाल र ओलकको फुर्वालाई छोड्ने हो भने मन्दिपे, सुर्जे, विनोदे, लालु, कमले, गब्बा, अम्बरे, मालु, रने, मञ्जिले, चक्रे, बले, सुन्सा, कर्ने, निशान, राजेश, दिपके, बसन्ते र जिवुलेलाई नगन्दा तिमी मेरो फस्ट लभर/ब्वाइफ्रेण्ड हौ ।’

मेरो मुटु जलाएर आगो ताप्नु अनर्थ छ
नयनभरि अँश्रुधारा बगाउनुको के अर्थ छ

दिनु दियौ चोटहरू आज मेरो मुटु दुख्दा
मनबाट हाँसो छाड्यौ तिमीभित्र के स्वार्थ छ

यो मन भित्र सजाउने दिन्छौ माया आश थियो
तिम्रो लागि जल्नु पनि अब धेरै बेअर्थ छ

ती तीब्र उज्याला परिवेशहरू
पग्लिन्छन् रेखाहरू भएर, कि शून्य झैँ स्थिर हुन्छन्
तर पनि पग्लिनु स्थिर हुनु होइन,
पानी हुनु हो ।

ऐना हेरी कराउन थाले मान्छे
आफूसँगै डराउन थाले मान्छे

संसार नाट्यशाला हो; प्रकाश सूर्य, चन्द्र हुन्
जीवनधारीहरू सारा कर्मचारी समान हुन् ।

सँगै हिँड्दाहिँड्दै उनको हातमा मुठी परेको मोबाइलमा घन्टी बज्यो । निकैबेरसम्म बज्न दिइरहिन् तिनले । एकपल्ट नम्बर हेरेर नउठाई हिँडिरहिन् लुरुलुरु । पूरै घन्टी बजेर थाकेको मोबाइल फेरि थाल्यो बज्न । मैले भनेँ, ‘उठाउन मीरा ! किन दुःख दिएको त्यसलाई ?’

सागरभरि छाती चिरी पहाडबाट आएँ
तीन-तारे सारंगी लिई छिनभर गीत गाएँ ।

अत्यन्त राम्रो स्वदेश हाम्रो, हिमालको श्रीपेच लाएको
हरियो वन शान्तिको धन, धन्य यहाँ यो जन्म पाएको

सुनैको काइँयो सुनैको थाक्रो, सुनौली मेरो केश
नरोए आमा, न्याउली बास्तै म काट्छु माइती देश

भाषा छ विशाल चौर समा गर्दै ठुलो तर्खर
भै केही फरवार्ड, रेफरि कुनै ब्याकिङ् र गोल्कीपर ।
खेल्दै छौं फुटबल बालक सबै साहित्यको बेसरी
हावा छैन परन्तु भित्र उसमा गुड्दैन केही गरी ।।

सोचे जस्तो मैले केही गर्न पनि पाइन
आमा पीडा भो नि लौन मर्न पनि पाइन

भेडा-बाख्रासँगै रनवन चरी हिडेथें
पढी गुनी ज्ञानको ज्योति भर्न पनि पाइन

खुशी

मेरा चिना कुपन देखाइदेऊ
साचो जति सबै नै लेखाइदेऊ
म यसै पनि दुखी ठहरिएँ
एक अंगालो खुशी बोकाइदेऊ।

हरेक साँझ जून, मलाई चिहाउँछ
न बोलाउँछ आकाशमा, न त आउँछ

किन लाग्छ सामु भए, पनि नभए झै
बैगुनी छे भनुँ भने, आँखा जुधाउँछ

कालापानी नालापानी मेरो भन्छ छिमेकीले
जंगे पिल्लर कति बाँकी भनी गन्छ छिमेकीले ।

जति म्याद थपे पनी लेखिदैन संबिधान
चाह्यो भने रातभरिमा कानुन बन्छ छिमेकीले ।

चलेकै छ संसार ऋत, बलेका छन् कैयौं प्रित ।
बिना चाहट जानुपर्ने, आफ्नो छाडी दोश्रोसित ।।

आज मैले धेरै पिएँ, उनकै यादमा रात काट्दै ।
कैयौं रात यसै जिएँ, आफैसँग दुख साट्दै ।।

बल्जिएको घाउ जस्तै, बर्तमानमा झनै दुख्ने ।
उनको याद बढी दिंदा, डर लाग्छ मुटु फुट्ने ।।