शान्ति आजको आवश्यकता हो
त्यही हाम्रो तृप्ति हो
त्यही नै अरबौंको समृद्धि हो
प्राणीमात्रको शान्तिको चाहनामा
कसैले कुठाराघात गर्न पाइन्न
चट्याङ्ग पार्न पाइन्न
असिना झार्न पाइन्न ।
सधैँ सुनौली बिहानीले शुभ संकेत छर्दछ
तापनि यहाँ विश्वाशघात हुन्छ
त्यसैले मानव भयभित भएर कामिरहेको हुन्छ
धुरुधुरु रोइरहेको हुन्छ
शान्तिको कामना गरिरहेको हुन्छ
तर निलो आकाशको क्षितिजले पनि शान्तिको प्रत्याभूति गरिरहेको हुन्छ ।
फेसबुक सन्जालको दैनिकीमा
हमेसा मलाई सोधिने प्रश्न
एउटै किसिमका हुन्छन,
आजकाल कहाँ हो ?
सबैलाई फर्काउने जवाफ
मसँग नि एउटै हुन्छ,
हजुर ! म त देश बाहिर पो छु ।
मैले तिमीलाई नसम्झेको होइन प्रिय, ओठ खोली बोल्नै सकिन
ती मिठापल अनि क्षणहरु सपना थिए कि बिपना मैले आज भुल्न सकिन
क्षितिजको कालौ बादल भित्रका चाँदीका घेरा ठम्माउनै मैले सकिन
ती खुशी अनि मायाका क्षणहरु दुर्भाग्य मैले लम्बाउन आज सकिन
जिन्दगी फूल हो भनिन्छ काँडा जस्तै बिजाउँछ किन
जिन्दगी सुन्दर सपना हो भनिन्छ बिचमै बिर्साउँछ किन
जिन्दगी एउटा खेल हो भनिन्छ जहिले पनि हराउँछ किन
जिन्दगी एउटा सुनौलो गोरेटो हो भनिन्छ जसले मृत्युको काखमा पुर्याउँछ किन ?
म,
गैर आवासीय नेपाली
भैइ सकेको थिए ।
नेपाल भ्रमणको लागि
हाम्रो एउटा टोली बन्यो ।
हामी चडेको बिमान
लिम्बुवान अन्तरराष्ट्रिय बिमानस्थलमा
बिस्तारै अवतरण भयो ।
आमा तिमीले मलाई
मनमा आउन सक्छ
१
१. मलाई लाग्यो,
फेसबुक सन्जालको दैनिकीमा
नारी आमा हुन्
बग्ने आँशुको भाका कसैले बुझ्ने भए म रुन्थे
पहिलो दोस्रो माया छुट्यो,
जिन्दगी फूल हो भनिन्छ काँडा जस्तै बिजाउँछ किन
मंत्रीज्यू
म,