गद्य कविता

रोटो के मिठो हुन्थ्यो हजुर !
मिठो त भोको पो हुन्छ ।

आफु हाँस्दा संसार हास्छ,
छिनको त्यो हासो के मिठो मान्नु हजुर !
मिठो त एक्लै बसी रोको पो हुन्छ ।

बजार हो यो संसार,भेट्घाट त हुन्छ नै,
एक छिनको भेट के मिठो ठान्नु र हजुर !
मिठो त बर्सौ देखी पालेको धोको पो हुन्छ ।

एकै चोटि डढाएर
तिम्रो र मेरो मन
अतृप्त लप्का बढ्दै थियो –
परिस्थितिको /
त्यसैको अदृस्य गुजुल्टोभित्र
एउटा अनौठो परिवेश
खोज्दै थिएँ – म /
तिम्रो प्रेमका हरफहरु
मुटुको भित्तामा जथाभावि
कोर्दै थिएँ -म /

सम्पूर्ण आमाहरुमा समर्पित

न घाम भन्यौ, न पानी भन्यौ
भाग्यैले तिमी मेरी, आमा बन्यौ ।।

भोक भनिनौ, प्यास भनिनौ
कहिल्यै तिमी निष्ठुर बनिनौ ।
न भोक भन्यौ, न प्यास भन्यौ
भाग्यैले तिमी मेरी, आमा बन्यौ ।।

बस्यौ कती दिन, भोको भई
काट्यौ कती रात, रोको रोइ ।
न दुःख भन्यौ, न कष्ठ भन्यौ
भाग्यैले तिमी मेरी, आमा बन्यौ ।।

न घाम भन्यौ, न पानी भन्यौ
भाग्यैले तिमी मेरी, आमा बन्यौ ।।
पुस्कल पौडेल (–––प्रतिक)

खुवाउनु पर्छ र ! अझै तिमीलाई, आमा बाबुले पिलाएर
हैन भने मन मुटु, बसौं यतै मिलाएर ।।

सुने तिम्रो मन सँग, कसैले मायाँ साटेको छ
हुन सक्छ त्यसैले गर्दा, हाम्रो मायाँ फाटेको छ ।।
मिले देखि आउनु छिट्टै, लाउला मायाँ सिलाएर
हैन भने मन मुटु , बस्नु तेतै मिलाएर ।।

जीवनको गोरेटोमा, अर्कै साथी भेटे पनि
योवनको आवेशमा, क्षणीक प्यास मेटे पनि ।।
त्यो त दुई दिनको रमझम हो, जान सक्छ बिलाएर
फर्कि आउ मन मुटु, बसौं यतै मिलाएर ।।

खुवाउनु पर्छ र ! अझै तिमीलाई, आमा बाबुले पिलाएर
हैन भने मन मुटु, बसौं यतै मिलाएर ।।
पुस्कल पौडेल (–––प्रतिक)

अरु जस्तै नारी नै हौं मलाई जन्म दिने तिमी आमा ।
छैन कुनै त्यस्तो शब्द तिम्रो,गुण गान गाउने म मा ।

भन्यौ तिमीले धनमा, मैले मायाँ किनी सकेँ
परिचय भो नदेऊ, मैले तिमीलाई चिनी सकेँ ।।

तिमीले त मलाई हैन, सोच्थेँ मेरो मायाँ रोज्यौ
मैले तिमीलाई मायाँ दिएँ, तर तिमीले धन खोज्यौ ।।
धन-रुपी बचन तिम्रो, प्रहारैले छिनी सकेँ
परिचय भो नदेऊ, मैले तिमीलाई चिनी सकेँ ।।

भूमध्यसागरीय बयली हावाको षोडशी स्पर्शमा
जैतुनका फूलहरू झर्न थालेपछि
अप्रिल महिनाको इजरायली भुइँ
सेतो खैरो फूलतन्नाले ढाकिएपछि
बैशाखे न्यानो घाम हिमालपारि कल्पिँदै
नयाँ बर्षको नयाँ उमङ्ग

परिवर्तनको सपना वाडनेहरूसँग
प्रगतिका गीत गाउनेहरूसँग
विकासका वाजा बजाउनेहरूसँग
फुरुंग परेर
टायरका राप र धुवाहरू सहँदै
शोषणका अवशेष नहुनेः जंगली
अन्यायको अनुभुति नहुनेः चेतनाविहीन
अत्याचारको वोध नहुनेः अवोध्य

सीमलको रातो फूल
पाखाभरि फुल्न थाल्छ –
अस्तित्व बोकेर,
अनि मलाई छुन्छ प्रिय !
वसन्त ऋतुले ।
उम्रँदो मकैका बोटहरू
असिना-पानीको निर्मम प्रहार
…सहँदै बढ्न थाल्छन्

मैले भनिसक्या’ थिएँ ।
मैले सोधिसक्या’ थिएँ ।
मैले गरिसक्या’ थिएँ ।
मैले मागेको अरु केही होइन ।
त्यही झ्याल हो ।

आउने बर्ष शान्ति र संविधान
बनोस हाम्रो देशमा,
चोर, डाका, फटाहा र गुण्डा
नघुसुन जोगीको भेषमा,
देश खाई शेष भएका,
नेताहरूको बुद्धि आओस्
बुद्ध जन्मेको हाम्रो देशमा
फेरि एकपटक शान्ति छाओस् ।

बिजुली चम्किदा
आकाश गर्जिदा
धर्ती थर्किदा
चैत्र र बैसाखे बताससगै,
बिस्तारै तातेको धर्तीमा !

ए ढ्वागको बुख्याँचा बुनेर
कति दिन सताउँछौ
मान्छे र उसले अरूप्रति गरेको
असल शोचलाई
ए कति दिन गिज्याउँछौ