गद्य कविता

छाक जुटाउन धौ धौ परे पनि !
मिठो खान र राम्रो लाउन चाडै कुर्न परे पनि !
धुलो र पसीना नै जीवन भए पनि !
साग सिस्नु र ढ़िडो मै हुर्के पनि !
बचे खुचेको केही थोत्रो आशा बाहेक !
मलाई तिमी संग खासै गुनासो थिएन ए काठमांडू !

कहिले बादलका फूलहरु सिउरेर चुल्ठोमा-
ताराबुट्टे घुम्टो अलिक उघारेर
गीत गुन्गुनाइरहेकी
र
सयपत्रीका पत्रहरु चुँडेर
हावामा उडाइरहेकी,

बुझ्नै सकेको छैन यो मनलाई मैले
मनले नै हाँक्दो रहेछ जीवन,
मन नै रहेछ जिन्दगीको चालक,
तर राम्रो चालक हुन सकेन किन ?

“सानु” !
म त अन्जानमै परदेशी भएँ
उत्तिस चिलाउने अनि पैयुँका
पात झै पाहुलिन भनी खसिगएँ
अर्ध निद्राको सपनीमा देखे
बाँधिएको अंगालोमा पाए
परदेशीको एक्लो संसारमा
आई दियौ एकै छिन रमाएँ

असल प्रेमीका भनेर ढुक्क नवन
ऊ धोकेवाज हुनसक्छे
उसको प्रेममा मख्ख नपर
तिमीलाई चुसेर भाग्न्ासक्छे।
प्रेमिका चिन्न सजिलो छैन
माया प्रेममा लठ्ठ पार्छे
धन सम्पत्ति कुम्ल्याएर
अर्को नाठो लिएर जानसक्छे
प्रेममा भावुक नवन
भावना चोर्न सुरु गर्छे
जव उसमाथि भरोसा जाग्छ
त्यही भरोसा तोड्न सक्छे॥
आत्मालाई नियन्त्रण गर
कमजोलाई तोडिदिन्छे
विस्वासमाथि भर नपर
विस्वासघात गर्न सक्छे ।
प्रेमिका छान्न हतार नगर
हतारले निराशा ल्याउन सक्छ
अन्जानमा प्रेममा फसेपिछ
जीवन लथालिङ्घ हुन सक्छ

सधै,
बिहान डुब्छु
एक कप चिया अनि
एक अखबरमा
दिउसो डुब्छु
हाकिमको गाली अनि
सेक्रेटरीको प्यारमा

अति मिठो तिम्रो माया!!
यो उदास जीवनमा बसन्त ऋतु बनी आयौ तिमी
हरियाली पलुवा म, फूलको कोपिला बनी छायौ तिमी
यो उजाड मरुभूमिमा लालि छरेर खुशी ल्याउने तिमी

पोहोर सालका बसन्तहरू
ईलामको चिया बगानभरि
छरिएको देख्दा लाग्थ्यो,
यसपाली चाँडै फूलहरू फुल्नेछन्
आगनका डिलभरि
सयपत्री र मखमलीसँगै
शरदले पनि खुसियाली मनाउनेछ

कति सकुँला म मेरा अन्तरंगहरुलाई उसिनिरहन।
कति सकुँला म मेरा आत्मियताहरुलाई यसरी वन्दि बनाइराख्न।
कति सकुँला म मेरा अपनत्वहरुलाई
यसरि सिरानि मुनि खुसारिरहन।
कति सकुँला म एक्लै एक्लै यो रुखो भात खाइरहन।
कति सकुँला म एक्लै एक्लै यो मिठो सपना बुनिरहन।
तिम्रा अभावहरुमा मीठो सुसेली हालिरहन

निदाएको बेला मात्र किन आउछौ ए सपना ?

तिमी आउने आसमा,
तिमीलाई पाउने आसमा,
युगौंदेखि रात अनिदो रहे।
युगौंदेखि बात अधुरै रहे ।

थाकेर एक छिन,
तिमीलाई नै भाकेर एक छिन
के निदाएको थियो रात
के निदाएको थिए म
तिमी आइछौ

मरुभुमीका ढेर
अर्थहिन बालुवामा छटपटिदै
समुद्रको पल्लो क्षीतिज नियाल्दै
बिहानीदेखी अर्को बिहानीसम्म नै
म मेरा अविरल पाईलाहरु नाप्दै गरेको हुन्छु ।

प्रभातको फेरोसंगै
पूर्वी आकाशले लाली लाउँदा

झरनाको मीठो पानी
गाँउ बेसीका गीत
कोईलीका कोकिल कण्ठ
गाईने दाईको मीत