Skip to content

गद्य कविता

कस्तो सून्दर पृथ्वी हाम्रो

प्रभातको पहिलो फेरो
लाली आकाश पूर्वमा
अहाँ लहलह पालुवा
सलबलायो धरतीमा
न्याना मीठा किरणहरु
मोती टल्किदा सीतलहरहरु
प्रकृतीका वरदान महान
रमाईरहुँ झै मीठा रहरहरु
हरियालीले बिहानी राम्रो
कस्तो सून्दर पृथ्वी हाम्रो ।

बन्दैबन्दहरु

हिजो पनि थियो एउटा बन्द
आज पनि गुडेनन् सडकमा गाडीहरु
यातायात बन्द फेरि चक्काजाम
सहर क्रनाभरि डुलिरह्यो
मात्र नाराबाजी
जुलुस तोडफोड लाठी चार्ज ।

जहाँ सिंगो देश अल्झिएको छ

नाघ्दै भूगोलका नक्शाहरु
छिल्चोल्दै राष्ट्रका सिमानाहरु
बेहिसाब तन्न्नेरीहरु यहाँ
मुगलान पसेका छन
हराएका सपनाहरु संगाल्न

म त्यही युवा प्रतिनिधि
जो युगीन परिवर्तनका आयामहरु भित्र्याउने
भ्रमको रेखा कोरिरहेछ ।

गालीको पहाड

  • by

त्यसलाई समात
पछार
जमिनमा झार
दाँत छन् भने दाँत उखेल
कपाल छन् भने कपाल उखेल
हात छन् भने हात भाँच
खुट्टा छन् भने खुट्टा भाँच
ढाडमा टेक/टाउकोमा हान

बिहानीको प्रतिक्षामा

बिहानीको प्रतिक्षामा
कैयौ हजुरबाहरु बितिसकेछन
यात्राका जंघारहरु तर्दातर्दै
कैयौ रातहरु छिप्पिसकेछन
न यात्रा टुंगिएको छ
न बिहानी भएको छ ।

असाध्यै डर लागिरहेको छ

लुछालुछ खोसाखोस र तानातानले
चोली अझै च्यातिदै गएकॊ छ
फाटेको चोली फेरी दिन्छु भन्ने छोरो
भीडभित्रै खोई कता पो हराईरहेको छ
पीडामा मल्हम लगाउने कुरा गर्ने छोरो
आज भोली साँढा पल्टेको छ
यता ठग्दैछ उता ठग्दैछ
मानौ यस्तो लाग्दैछ ठगीकै खेती गर्दैछ
कतै त्यो मेरो देश त होईन
असाध्यै डर लागिरहेको छ ।

कवि

  • by

सुर नचढी फुर्दै नफुर्नेः जाँड कवि
अप्ठ्यारो टेढो मात्रै कुरा गर्नेः टाँड कवि
अरू मिलेको हेर्नै नसक्नेः भाँड कवि
बोल्यो कि हान्न खोज्नेः साँड कवि
जाँड कवि, टाँड कवि, साँड कवि ।

आकाशदीप

  • by

जीवन अटोप्सी
त्रासद समयका गाथाहरु
प्रत्येक दिन प्रत्येक रात
विग ब्याङ घोषणाहरुको देशमा
बोक्सी घोषित आमाहरु
छोराहरुबाट गु-मुत ख्वाइएका छन्

मेरा कुरा

  • by

आज म मेरो सेरोफेरोको कुरा गर्छु
म मेरै कुरा गर्छु
गाउँ अनि बस्तीको कुरा गर्छु
जनयुद्धका सुराहरूको कुरा गर्छु
ती गरिब मानवको हकहितको कुरा गर्छु