विविध-विधा

पराईले तिम्रो सिउदो अनायासै भर्दा खेरि
सबका चेहरा मलिन हुन्छन् मेरो आँसु झर्दा खेरि

न आँसुले पखालिन्छ पीर ब्यथा मनका सबै
हेर संसार दौडिएको पछि पछि धनका सबै

जादु रैछ त्यो नजरमा हेरेपछि बहकिन्छु
अधरको मुस्कान तिम्ले फेरेपछि बहकिन्छु

खै कहाँ छ देखाऊ मेरो बेपत्ता पारिएको छोरो
भोट दिन्छु तिम्लाई फिर्ता गर्छौ भने मारिएको छोरो

केवल मायाको जोडी रम्ने एक शहर खोज्दैछु
दुवै हराउने यहाँ मिठो प्रहर खोज्दैछु

एक्लै बसी तिमीसँग आँसु बगाएको सम्झिन्छु
कैले भाँडाकुटी खेल्दै भात पकाएको सम्झिन्छु

पर्खाउथ्यौ बोलाएर भेट्दा एक्कासि रिसाउथे
आँचलको फेरो ओढाई फकाएको सम्झिन्छु

थुन्यौ दिलको कारागारमा धरौटीमा छाड बरु
रिहा गर तारिख धाउँला कि त आजै मार बरु

पत्याएनन साहुले फाटेको धुरी देखेपछि
हेप्छन हाकिमले मेरो मजबुरी देखेपछि

रमाउनु त टाढै भो मुस्काउन पनि डर छ
लखेटिदै छु पागलसँग खुकुरी देखेपछि

हाँस्दै थिए हिजोसम्म आज फेरि रुवाइदियौ
गन्तव्यमा पुग्न नपाई सपना त्यसै तुवाइदियौ,

दुनियाको सामु तिम्ले दोषी मलाई बनाएर
झरेको त्यो पतिङ्गर झैं जिन्दगियो कुवाइदियौ

हार्नुको मज्जामा, हार खोजिरहेछु
हारपछिको बहार खोजिरहेछु

कति दुख कति सुख स्वतन्त्रताको
हाँस्नु र रुनुको सार खोजिरहेछु

आज फेरि उन्ले मलाई, हँसाएको याद आयो
हाँस्दा हाँस्दै आँखाहरू, रसाएको याद आयो

मिठा मिठा बात गर्दा, समय त्यो भागी जादा
समातेर ल्याउत भन्दै, बसाएको याद आयो

मलाई एकबार सुनिदिएको भए फाटेको मनलाई सिउने थिएँ
केवल मेरो विश्वास गरिदिएको भए खुसीको प्याला पिउने थिएँ
कहिले पाउनु कहिले गुमाउनु सिलसिला रहेछ जिन्दगीको
तिमीलाई अंगालेर रुन दिएको भए मायाँमा एक पल जिउने थिएँ

घरीघरी तिम्रो तस्वीर आउँछ आँखाभित्र
मौन एउटा चित्र स्थिर आउँछ आँखाभित्र

निश्चल निर्मल पानीमा प्रतिविम्ब नदेखिदा
बेचैनी र त्रास गम्भीर आउँछ आँखाभित्र

यहाँ जून जूनै हो, घाम घामै हो
सत्य सत्यै हो भाव भूति धामै हो
संसारको यात्रा जता गए पनि
अन्तिम मिलन विन्दु त रामै हो

बनावटी मायाजालमा फसाएर गयौ
आखिर अर्कै अंगालोमा टसाएर गयौ

पिरतीको हिमशिखरसँगै चढ्ने भन्दै
काँडे घारी दलदलमा भसाएर गयौ

अपरम पार लिला हजार सृष्टि छ हजुरको
हेरेरै नथाक्ने अतिनै सुन्दर दृष्टि छ हजुरको
टाढा हुदा सँझिरहन्छु बोल्नै सक्दिन समिप
गालिमा पनि मधुर पुष्प बृष्टि छ हजुरको ।

त्यों फूलको डाली भाचेर के पायौ
ल भन-त्यो जवानी नासेर के पायौ ?

दुनियाले मेरो घाऊमा नून चुक लगाउदा
ल भन-म रुदा तिमी हाँसेर के पायौ ?

तडपाई मलाई रूवाएर गए पनि॥
रङ्गन घुम्टोमा छोपिएर गए पनि॥

मुस्कुराई रहनु जहिले पनि
हाम्रो माया पोखिएर गए पनि॥

कतै पलास छ
यस्तै आभास छ

मनमा छौ र त
फुल्ने गुरास छ

आज फेरि पत्र कोरे, कोर्दा कोर्दै च्यातिदिए
घाऊ लागेका मुटुहरू, फेरि पनि फाटिदिए

धन्यवादको पात्र बने, रुवाई कसैलाई यहाँ
छक्याएर आफूलाई, आफैले आज ढाटिदिए