विविध-विधा

घरि घरि सपनीमा आई दिने को होऊ तिमी
मेरो मन को बगैचामा छाइदिने को हौ तिमी ?

कहिले हिमाल कहिले पहाड देखाउदै सपनीमा
देवी देउराली को दर्शन गराइदिने को हौ तिमी ?

मलाई छोडी अन्तैनाता जोडी
गयौ निस्टुरि
बिचबाटोमै पाहिला अन्तै मोडी
गयौ निस्टुरि,

हिजोसम्म तिमि मेरो देउता
होउ भन्नि ले
पराई को घुम्टो आज ओडी गयौ
निस्टुरि,

ए जिन्दगि” कति सारै दोधार मा पारि दियौ
फुल्न नपाई कोपिलामै ईच्छा सबै मारी दियौ,

सुस्त सुस्त पाईला हरु लक्ष्यतिर बढ्दै गर्दा
सफलता को सिखर कुनै चढ्न नपाई झारि दियौ,

हास्दै थिए हिजो सम्म आज फेरी रुहाई दियौ
गन्तब्बे मा पुग्न नपाई सपना तेसै तुवाई दियौ,

दुनिया को सामु तिम्ले दोसी मलाई बनाएर
झरेको त्यो पतिन्गर झैं जिन्दगियो कुवाई दियौ

छेक्दै थिए परेलिमै अडायरै राख्छु भनि
निर्दोष मेरा नयनबाट आँसु धारा चुवाई दियौ

संन्सार को दु;ख पिडा मेरै भागमा थुपारेर
ए जिन्दगि किन आज लाखौ हन्डर खुवाई दियौ

डिल्ली प्रसाद खराल”घायल “
बिरेंद्रनगर चितवन,
हाल :दुबई यू.ए.इ,

अनौठो जीवन कथा कोरिदियो जिन्दगीले
दु:खको त्यो सागर भित्र छोडिदियो जिन्दगीले,

सम्भाल्नत खोजेकैथे कोमोल यो हृदयलाई
सिसा जस्तै झर्याम्-झुरुम् तोडिदियो जिन्दगीले

दु:खि माथि केहि त दया गरिदेउ भगवान
पिर मर्र्का बेदना लाई हरि देउ भगवान,

धिक्कार छ जिबन यो भन्दै जिउने हरु लाई.
मुस्कान उनको मुहार मा छरीदेउ भगवान

सुनौलो बिहानी संगै उदाई देउ जिन्दगि.
निरासाको कालो बादल मेटाई देउ जिन्दगि,

ऋतु हरुमा फूल जस्तै फुल्न खोजे भनि.
सप्तरंगी फुल बनि फुली देउ जिन्दगि,

यो साल दशैं तिहारमा घर आउन पाईन आमा हातको टीका जमरा कानमा लाउने पाईन आमा,

बाध्यता भो परदेशी जीवन जिउनै पर्ने आज
बाबाको आशिष तिम्रो माया पाउन पाईन आमा,

बहिरोलाई क्या बात छ हजुरको
अनि त रेडिमेड जवाफ छ हजुरको

आखिर कसको हो यो रक्तिम विजय
मनाउने पर्ने दबाब छ हजुरको

आफ्नै पुर्खाको रगतले मुछिएको टीका
निधारमा राख रवाफ हजुरको

१)
श्राद्ध, भोज-भतेरमा ठर्रा चल्न सक्छ
पश्चिममा चण्डी, पूर्व गर्रा चल्न सक्छ
साँस्कृतिक विविधता धार्मिक सहिष्णुता
सद्भाव बिथोल्नेमाथि छर्रा चल्न सक्छ

२)
चम्मारले पानी छोए जात धुजा हुन्छ
हाम्रो दिमागमा कैलेसम्म मुजा हुन्छ
कामी, सार्की सानो भन्नेलाई मेरो प्रश्न
विश्वकर्मा ईश्वरको किन पूजा हुन्छ ?

टाठो बाठो मान्छे यहाँ, जताततै ठालु हुन्छ
काम गर्छ कालु सधैं, मकै खाने भालु हुन्छ

आलु खाँदै पेडाको धाक, लगाएर बस्छन् कति
वास्तविकता खोतले त्यो, पेडा नभै आलु हुन्छ

दु:ख सु:ख बेदनामै चलेकोछ जिन्दगि
उकाली र ओरालीमै गलेकोछ जिन्दगि,

स्वार्थले नै उब्जाएको अबिश्वासको जालमा परी
तेरो मेरो भन्दै आफै जलेकोछ जिन्दगि,

एकदिन सबैले मर्ने चोलामा हजुर
खरानी भइ बग्ने खोलामा हजुर

व्यर्थ रहेछ तँ भन्दा म धनी भनी
सेखी गर्नु सुनको तोलामा हजुर

आजकाल ऐना हेरी सर्माउने गरेछु
जबदेखि तिम्रो प्रेममा परेछु

साथीभाइ पनि टाढाटाढा हुन थाले
कस्तो एकसुर एकोहोरो भएछु

बाढीले बग्यो बास कसरी मान्ने दशैँ
साझ बिहानको छैन गाँस कसरी मान्ने दशैँ

भत्किए घरहरू बगे कयौं मान्छेहरू
थुप्रियो गाउँमा लास कसरी मान्ने दशैँ

पीडाहरू कति कति मन, भित्र दबाई,
कहाँ त्रुटी भयो भनी, विचार्छु सधै,

पिरोल्दै हृदयभित्र चोट, पर्न जादा,
लम्क्क लम्क्क गर्दै पाईला, घिसार्छु सधै,

मनको खोटो भाग्यलाई दोष, आफै दिदै,
लाचार तिनै जीवन मेरो, थिचार्छु सधै,

खोज्दै गएँ मुसाफिर्को खबर भेटियो
सपनीमा आइरहने अधर भेटियो

आँधीसँग लडिरहेँ अघि बढिरहें
नियात्रामा कयौँ खोला बगर भेटियो

यसपाली पनि धर आउन सकिन
आमाको हातको टीका लाउन सकिन

चार्डबाड आउदा छाती चर्किनछ
घर माथि लिङ्गे पिङ हाल्न सकिन