विविध-विधा

ह्रदयका चोटहरु केही बिसाएर लेखें गजल
तिम्रो मेरो माया दोभान बनाएर लेखें गजल

धेरै भयो तिमीलाई नदेख्दा म आँत्तेको छु
तिमी साथै नभएर रिसाएर लेखें गजल।।

यो मनले कहिलेकांही त नचाहेको गर्नु पर्छ
सारा मनका इच्छाहरू पिसाएर लेखें गजल।।

तिमीसाथमा ओकल्ने त मनै भित्र रह्यो कुरा
त्यसैले त ह्रदय यो चिस्याएर लेखें गजल।।

ढलपल रैछ बैंस कस्तो पोखाएर नहिडे है
चलपल रैछ बजारमा जोखाएर नहिडे है।।१।।

दुनियाको गिद्दे दृष्टि तिमी माथि पर्दा खेरि,
कलछल गर्लान् नजर कतै ठोकाएर नहिडे है।।२।।

तिमीसँगै मेरो खुसी सर्यो तिमी गएपछि
जाँगर र जोश पनि मर्यो तिमी गएपछि

छोडी गयौ जीवनमा खुसीका ती दिन गए
रातदिन एक्लै बस्नु पर्यो तिमी गएपछि

नरिसाउ भो छैन मैले बिगारेको केही कुरा
नसताउ भो छैन मैले बिगारेको केही कुरा।।१।।

किन हो कुन्नी खै बोलचाल न’भा धेरै भयो
नतर्साउ भो छैन मैले बिगारेको केही कुरा।।२।।

आशा लाग्छ आउँछौ बोल्छौ भनि समिपमा
नथर्काउ भो छैन मैले बिगारेको केही कुरा।।३।।

राम्रै लाग्छ भने आउ है तिमी बोल दिलबाट
नअत्याउ भो छैन मैले बिगारेको केही कुरा ।।४।।

सताउन साह्रो हुन्छ, सत्य सधै तितो हुन्छ
पत्ताउन गाह्रो हुन्छ, सत्य सधै तितो हुन्छ।।१।।

केही छैन आखिर भाव, मनको मात्र पोखे
उठाउन गाह्रो हुन्छ, सत्य सधै तितो हुन्छ।।२।।

बेकार छ शङ्का गर्नु , लेखे हुँ चोखो मनले
सुनाउन गाह्रो हुन्छ, सत्य सधै तितो हुन्छ।।३।।

भोकाहरूका लागि गाँस खोज्दैछु आमा
घरवार विहीनलाई आवास खोज्दैछु आमा ।

धनीलाई सुनको महल गरिबको बासै छैन
पैसा बिना बाँच्ने नयाँ, समाज खोज्दैछु आमा ।

गोधुँली यो सितल, साँझमा आयौ काहाँबाट
कसलाई सोध्यौ यो, ठेगाना पायौ काहाँबाट।।१।।

आउ है बस पिँडीमा, नै थाकेकी छ्यौ तिमी
कठैबरा! मलाई यहाँ, भेट्न धायौ काहाँबाट।।२।।

फक्रदो यौवन मेरो, रोमान्समा रम्छ भनि
प्रेमजाल बुन्ने तिम्ले, चाल पायौ काहाँबाट।।३।।

यूवतिझैं हरिने, कहिले लाग्छ जिवन
सेकुवाझैं खरिने, कहिले लाग्छ जिवन।।१।।

बुझ्ने जति रम्छन्, नबुझ्ने रुन्छन् धेरै
नौकासरी तैरिने, कहिले लाग्छ जिवन।।२।।

प्रेमको जग लगाएर प्रगति पथमा बढ्दा
दुबोझैं मौलाउने, कहिले लाग्छ जिवन।।३।।

सबै एकता तोडेर, विखण्डनमा बाँडिदा
चाहाराझैं छरिने, कहिले लाग्छ जिवन।।४।।

सुनाखरी फूलहरु तिम्रो रुपमा फुलेजस्तो
नजरमा लठ्ठै पार्ने, नशाहरु घुलेजस्तो।।१।।

पूर्णेको जून लाग्छ, तिम्रै शिरको शिरबन्दी
‌औंसी तिम्रो जिवनमा, आउन भुलेजस्तो।।२।।

वसन्तको बहार आज, देख्छु तिम्रै रुपभरी
त्यसैले त तिम्रो यौवन, बगैंचामा फूलेजस्तो।।३।।

रक्तिम ति बिहानीका, लाली चढ्दा किरणहरु
लठ्ठिएरै मस्किएरै, तिम्रै रुपमा घुलेजस्तो।।४।।

खैला बैला भइरहन्छ, मनमा कुरा चलिरहन्छ
झोला थैला भरिरहन्छ, मनमा कुरा चलिरहन्छ।।१।।

स्वतन्त्र खसाइमा हुन्न, क्यारे गुरुत्वाकर्षण
थैली थैला भरिरहन्छ, मनमा कुरा चलिरहन्छ।।२।।

ऐनासरी आशा टुटे साथी, टुक्रा टुक्रामा छरिएर
गढी गौडा जलिरहन्छ, मनमा कुरा चलिरहन्छ।।३।।

बर्षा मासमा उर्लिने भेल छोपौंला झरीमा ।
छुपु छुपु हिलोमा बिऊ रोपौंला झरीमा ।

असारे मासमा लेक र बेसी गदै मैं पनि
हाहा र हुहु गदै गोरु नि धपौला झरीमा ।

फक्रँदो त्यो फूल मेरो कोपिला मै झरिगयो
शरीर मात्रै जिउँदो छ आत्मा मेरो मरिगयो

रोपी गोडी हुर्काउँछु मेरो आफ्नै बगैचाँमा
आशाहरू सबै मर्दै स्वर्गतिरै सरिगयो

जीवनको हरेक क्षण आउनु सक्छ आँधी
आँधीबाट मुक्तिमिल्छ जीवनबार नै बाँधी

फूलै फूल दिन्छु भनी, भन्नु व्यर्थ रै’छ
सँगै साथ हिँड्छु भनी, भन्नु व्यर्थ रै’छ।।१।।

काँडै काँडामा उनिए म, नछुटिने गरी प्रिय
नयाँ संसार दिन्छु भनी, भन्नु व्यर्थ रै’छ।।२।।

छाई बस्यौ मेरा अघिल्तिर त्यसैले म मख्ख परे
आई बस्यौ मेरा अघिल्तिर त्यसैले म छक्क परे।।१।।

सुखले बाँच्ने रहर मेरो, रहर त रहरै हो
कठिन छ यात्रा भित्रनु फेरि, शहर त शहरै हो

सुखान्त खोजेँ नगरी दु:ख जिन्दगी बिलासको
जोतेको छैन एक फोक्टै खेत, बहर त बहरै हो

अंध्यारो कुना
पाप त्यो कोचिएर
कठ्याङ्ग्रीदै छ ।

ब्याकुल छन
उज्यालोको खोजीमा
शहिदहरु ।

मार्ने र मर्ने
दुवै शान्तिका दुत
फरक दृष्टी।

आँखाहरू ओभाएनन् बर्षादको झरी पर्यो
नेपाल आमा भन्दैछिन् मेरो छोरो ब्यर्थ मर्यो

भागवण्डा नमिलेर आफ्नै घर फुटा’का छन्
लोभीपापी यो जमात पालैपालो चर्नु चर्यो