विविध-विधा

क्याम्पस गेटमा बोलाएर मलाई एक्लै राख्यौ किन
झुकाएर नजरहरू न बोल्ने भए डाक्यौ किन ।

जुदाउदै आँखाहरू कर्के नजर लाउँदै हिँड्छ्यौ
जवानीको प्यास लाग्यो बल्ल बैँश चाख्यौ किन ।

ठुलो चाड आयो भन्छन् मलाई खुशी खासै छैन
यो दशैं नि प्रवासतिर मान्न उति चासै छैन

आशिषमा रमाउने नभा’को मन् कहाँ हो र ?
बिदेशमा अल्झिनाले स्वदेशमा बासै छैन

दशैं आयो भन्छन् , दशा हुन्छ मलाई
मेरो चिसो चुल्हो, छैन बाल्ने सलाई

नाना माग्छ छोरो, घरमा खाना छैन
भन्नेसम्म छैनन् , दुःख पर्यो तलाई

(१) मोल:
आफूभन्दा पराइको खुशी रोज्नेहरू
देश भित्र अर्को देश रोप्न खोज्नेहरू
धिक्कार छ ती सबै बुख्याचाहरूलाई
आफ्नी आमा बेच्न भनी मोल सोध्नेहरू ।

म चैँ गर्छु माया प्रेम पिर्तीका कुरा
अरु गर्छन जाँड रक्सी सूर्तीका कुरा

आफ्नैभित्र ईश्वर छ खोजी हेर भन्दा
किन गर्छौ मन्दिर मस्जिद मूर्ती कुरा

साँझपछिको बिहान खोज्दैछु
जीवन उत्सर्गको चिहान खोज्दैछु

त्यसै बिते ज्वनिक रङ्गहरू
यो मनमा त्यो मनको यम खोज्दैछु

शान्ति अनि संबिधान नबनाउने भए आज
जे गरे नि भा’छ यिन्ले, जनताले सहे आज ।

खिचातानी तँछाड मछाड आफ्नै झोली भर्न मस्त
लात हान्ने नेपाललाई, भ्रष्ट मात्र रहे आज ।

जुठो यो तन लुकाएर आएँ,
झुठो यो मन दुखाएर आएँ,

पश्चताप बोकी दुख्या छातीभित्र,
अँझ झिर रोप्दै सुकाएर आएँ,

हिजो जस्तो छैन आज टाउकै माथि प्रहार भयो
सबैलाई जित्छु भन्थ्यौ एउटैको आहार भयो

फूल फुलाउने सपनामा मलजल गर्यो बिरुवालाई
फूल फुल्न कहाँ पाउनु कोपिलामै संहार भयो

मुटुभरि गाउँकै मायाँ, बसाईं भा’ छ अन्त मेरो
ज्यान त टाढा भए पनि, उतै हुन्छ मन् त मेरो

उकाली र ओरालीमा, भन्ज्यांग अनि चौतारीमा
साथीसंग हाँस्दै- खेल्दै, बिते बालापन त मेरो
ज्यान त टाढा भए पनि, उतै हुन्छ मन् त मेरो

बन्द ढोका उघारेर पस्छे के गरुँ म
जून मेरै आँगनीमा खस्छे के गरुँ म

न बोलाएँ बगैचामा मैले फूललाई
भवँराको छेऊ आई बस्छे के गरुँ म

हार नमान हे प्रिय अनि आँशु त्यसै खेर नाफाल
जस्तो होस् आजका दिन सन्तुस्ट मनले सम्माल,
जस्तो थियौ तिमि पहिले उस्तै देख्छु अहिले
जिन्दगीमा दुख सुख त छदै छ आत्तिएर हाम नफाल,
बितेका ति पल हरु सम्झी आत्मा लाई दुखि नबनाउ
अब आउने तिम्रा ति सुनौलो बिहानी लाई अंगाल,
नभुल तिमि बिगतमा हिडेका गोरेटो बाटो हरु
पाईला पाईलामा तिम्रो आभास हुने छ !
बार लगाउने प्रयास नगर हिडेका ति गोरेटोमा
फेरी उही पुरानो घुम्तीमा यात्रा टुंगिने छ !
अतित

सुर्योदयको बिहानीसँगै उदाउन खाजेथेँ
केवल मेरो सपनाहरू मात्र बाँकी रह्यो ।

मुटुभित्रका केही बेदनाहरू कोर्न खोजेथेँ
केवल मेरो खाली हात मात्र बाँकी रह्यो ।

खुशी दिने कोहि भए देउ माया उसै लाई
चाहिदैन तिम्रो त्यो नाटकीय प्रेम कथा मलाई !
आफै सजाउने छु मायाका महल अतित सम्झेर
सोध्ने छुइन तिमि लाई फेरी साथ देउ भनेर !

कति सुन्दर छन् तिम्रा ति प्रेमका कथा हरु
कता कता अर्थ बिहिन लाग्छ मलाई !
चैत्र को हुरी झैं भए तिम्रा ति माया हरु
अविस्वास को भुमरीमा नाफसाउ मलाई !

अतित ..

हिमाल भन्दा अटल छ हाम्रो माया,
अनि सागर भन्दा गहिरो छ हाम्रो माया !
आकाश भन्दा निश्चल छ हाम्रो माया,
चखेवाको जोडी झैं स्वच्छ छ हाम्रो माया !
सुनी रहेका होला सुसेलिका धुन हरु,
डांडा पारी सुरिला ति सल्लाका पात हरुले !
साँची राख तिम्रा ति खाली सिउँदो,
सजाउने छु मेरा यी कोमल हात हरुले !

ममा आगो बल्द खेरी तिम्लाई न्यानो हुन्छ अरे
थोरै खुशी हुँदा मलाई तिम्रो मन रुन्छ अरे

घरबारी बन्धकी भो सार्‍यो साहुले आफ्नै नाउँमा
फर्की जाऊ यहाँबाट टेक्ने ठाउँ छैन गाउँमा

मेरै बाटो हेर्दै कति रुँदै होलिन मेरी आमा
म त यहाँ पर्देशमा धन कमाउने झुटो दाउमा