विविध-विधा
काठमाडौँको त मति अँध्यारो
आफन्तले छोडेपछि पिउन पर्दो रहेछ
मन भत्केपछि के गर्छौ ?
हाँस्ने पनि तिमी सँगै रुने पनि तिमीसँगै
डिनरको स्वाद लिँदा लाली चढ्यो हरमा हजुर
मधुर रसले नकस भो मदहोसी यो रात ढल्न सक्छकिन होला फूलले पनि बिझाउँछ आजभोलि
किन होला फूलले पनि बिझाउँछ आजभोलि
अतीतका यादहरूले रुवाउँछ आजभोलि
भुल्न खोजें, ती मिलनका सम्झना पो गडिदिने
सपनीले आधारातमा ब्युझाउँछ आजभोलि
स्वच्छ थियो शान्त थियो यो हृदयको जलाशय
कसैले यो शान्त तलाउ चलाउँछ आजभोलि
मौन दियो बलिरहन्थ्यो हिजो मन मन्दिरमा
त्यो मन्दिरको घण्ट किन बजाउँछ आजभोलि
जीवनमा शितलताको खडेरी नै परे जस्तो
कोही कोही जिन्दगीलाई जलाउँछ आजभोलि
बिना तामाङ
काठमाण्डौं
रारा आज छाल्किरहेछ उनीलाई सम्झँदा
बाटो हेरी आँसु झार्छिन यादले मुटु जलाएर
चाँदनीको अगाडि परूँ कसरी म
साहित्यिक बिधामा दामी नामी कहलायौ मोती
तिम्रै निम्ति अलिकति सास छ बाँकी अँझै,
आस्तै-आस्तै मतिरको, न्यानो माया मार्दै जानू