विविध-विधा

मुक्तकः एक

सात जुनीको कुरा छाडौं
मुस्किल छ एकै जुनी काट्न पनि
के सकियोस् सधैं सधैं चाट्न पनि
अनवरत तिम्रै हुँ नभने ता निकै खतरा छ
मैले कसरी सक्या होला ढाँट्न पनि ।।

शून्यता चिथोर्न खोज्छ
एकान्त पिरोल्न खोज्छ
घरका भित्ताहरूसँग कति गर्नु कुरा
अचेल सिङ्गो घर निल्न खोज्छ ।

धेरै भयो सम्झना  त्यो घटाइदिनु ओई
यादहरुलाइ अन्तैतिर खटाइदिनु ओई
तिम्रै झल्को आँखाभरी झल्को मेटाउन
एउटा फोटो इनबक्सतिरै पठाइदिनु ओई
 

तुलना गर्ने उपमा छैन
खोट कतै रुपमा छैन
के भनौ खै यति हिस्सी
फूल अनि जुन मा छैन

तिम्रो मुस्कान सरी अर्को स्वर्ग कहाँ भेटौँला
कैलेसम्म यसै गरी म आँखा भरी देखौँला
निर्दोषी छ्न आँखाहरू केही भन्न खोजे जस्तो
हजार कुरा सोध्नलाई म तिम्रै बाटो छेकौँला ।

प्रित अंकुराउन दिलमा बेहद चाह चाहिन्छ
थोरैले हुन्न सागरमा जलझैं अथाह चाहिन्छ
कहिले काहिं गुमनाम हुन्छ दिल जति छल्के पनि
प्रित जोगाउन कहिलेकाहिं थोरै अफवाह चाहिन्छ
-राजेश श्रेष्ठ
थाहा-१, मकवानपुर

पति सौदीमा एक अग्लो कसैको घर बनाउँदै छन्
मालिक नरिसा‌‌ओस् भनेर हार्दिक अभिवादन जनाउँदै छन्
परिवारबाट टाढा हुनुको पीडा उता उनलाई निकै छ
तर यता उनकी पत्नीसँग एक विदेशीले हनिमुन मनाउँदै छन् ।

पति विदेशमा पत्नी विदेशीको काखमा
खबर पढेपछि

तपाइँको हासो ज्यान मरा रैछ अलि ख्याल गर्नु
बैशमा अाँखा लगाउने धेरै हुन्छन् अलि ख्याल गर्नु
तपाइँको हासो देखेर कति मानिस पागल भइसके
मेरै साथी पनि कन्ट्रोलमा छैन अलि ख्याल गर्नु

यौवनको उन्मादिलो मात दिने बाचा गरिन
बासना भरिएको एक रात दिने बाचा गरिन

मात्र तिर्खा भरिएको ज्यान लिई आऊ भनी
प्यासहरू मेटिदिन्छु आत दिने बाचा गरिन

पलपलमा सम्झिन्छिन् सल्यानकी रीताले,
बादलविना मर्छु भन्छिन् प्युठानकी गीताले,
रुपाले रुदैँ बोल्छिन् भेट गर्नै छोड्यौ भनी,
रातैभरि फोन गर्छिन चितवनकी सीताले ।

बदलिन्छ युग तर स्वच्छन्द कुनै सरकार हुँदैन
कहिन्न कहर विपन्न वेदनामा घरबार हुँदैन

दूरदराजका जलन, अचेतन कुचिन्तन, गन्थन
मर्छ मान्छे, घाउले विह्वल भै विचरा स्याहार हुँदैन

सक्षम छिन् उनी बाँच्न, पीडामा पारी जिन्दगी
संघर्ष गर्न छोड्दैनन्, दु:खमा हारी जिन्दगी

जन्मे हुर्केको गाउँठाउँ, माइती घर सम्झी
चाल्छिन् पाइला, अरुको नाममा सारी जिन्दगी