विविध-विधा

सपनीमा मैले उनलाई, नहेरेको धेरै भयो।
अनि मनका कुरा पनि, नकेरेको धेरै भयो।।

आफ्नै छिन कि पराई भईन, केही थाहा छैन,
चैनको सास पनि मैले, नफेरेको धेरै भयो।

अरुलाई नै सिउदो ,भरायौ आखिर
मर्नु न बाच्नु मलाई ,गरायौ आखिर

हासो खुशी जीत सबै तिम्रो पेवा भयो
मलाई भने नमिठो ,हरायौ आखिर

बोलाउदा हिजो साझ परिबारका माझ
सबै लागे लाखा पाखा मेरा घरका आज

भेटू भनी एकान्तमा हजुरलाई सम्झी
गोधुलिलाई बिदा गरी पूणिमाका राज

धेरै पहिला देखि नै, मालाई तिम्रो प्यार थियो
खाली त्यो सिउँदो भर्न, मलाइनी हतार थियो।

एउटा कुरा नढाटी, तिमीलाई भन्नु पर्दा
मनको भित्री बगैँचामा, तिम्रै बहार थियो।

मिठो मिलनको सपना बुन्छन मेरा आँखा
झर्दै गरेका आँशु गहमै थुन्छन मेरा आँखा

मायालुको माया पाउँन अर्को जन्म कुर्नुपर्दा
तेसै तेसै चर्किएर दुख्दै रुन्छन मेरा आँखा

कस्तो न्यानो स्पर्स हो आँखा बाट मन मा सर्ने
थाहा थियो एक्दिन तिमी डाँडै काटी जान्छौ भन्ने

बाल्य काल मा तिमी हामी रम्दै रम्दै लुकी खेल्दा
थाहा थियो तिमले मलाई आँखा छोपी चिन्छौ भन्ने

मेरो माया शायद तिमले नक्कली पो ठान्यौ
मैले भन्ने बात शायद बनावटी पो मान्यौ

अझै पनि तिमीलाई यो मनमा सझाको छु
मेरा सारा कथा शायद बक्बास भन्ने जान्यौ

सोचेको थें तिमीलाई मन कै रानी बनाउने

झुन्याउनु छ कसैलाई, डोरी बाटे हुन्छ
उमा सिंहको अस्तु कसम, सक्छौ आँटे हुन्छ!

मसी बोक्ने कलम पनि, आगो ओकल्छ
मास्नु परे अत्याचार, सबै ताते हुन्छ!!

कस्तो पत्र लेख्यौ प्रिय, आँखा थाले रसाउन
न त सकें’ सँगै बस्न, न त सकें कमाउन!

बाबा भन्दै “सानी” छोरी, कत्ति रहर गर्दी होली
चिं मुसी खेल्न अनि, हातका औंला समाउन!!

बिपनाका खेतबारीमा, मनको माया रोप्न पाऊँ,
बुढा सुब्बाका बाँसहरूमा तिम्रै नाम खोप्न पाऊँ।।

सात समुद्रपारिबाट, फर्किएर अर्को बर्ष,
तिमीलाई नै नवशृंगारमा, पछ्यौरीले छोप्न पाऊँ।।

सपना वा बिपना खै कुनमा हराएँ,
मायालु ती तिम्रा गुनगुनमा हराएँ,

न्यानो त्यो स्पर्श काखको शिरानी,
माया पोखिएको बिस्कुनमा हराएँ,

मुटु दुखाई हाँस्छन् कोइ कोइ
मुटु बिना नै बाच्छन् कोइ कोइ

हिजो मैले बोलाउदा नआएकी तिमी
आज भने नबोलाई किन आएकी तिमी

आउछु भन्यौ पर्खाइ राख्यौ आधारातसम्म
बिर्सिएर हो कि सानु नभ्याएकी तिमी

सबै भन्दा माथि हुन्छ।
जो सच्चा साथी हुन्छ।।

परेर आए बिपत्ती कतै,
पहिले थाप्ने छाती हुन्छ।

सुन्सान रात
चकमन्न शहर
तिमी अनि म।

संयोग थियो
हाम्रो पहिलो भेट
भुल्नै नसक्ने।

देशका लागि हाँसी-हाँसी सयौं युवा मरेपछि
नौलो बिहान आउनु पर्ने सयौं तारा झरेपछि

त्यस्तै बाली उम्रेने छ, जस्तो तिमीले रोपेपछि
अरुलाई गाली ज्वरो आउँछ आँफूलाई परेपछि

मेरी मनकी रानी तिमी, सपनीमा आउँछौ सधैं
आँखा खोल्दा बिपनीमा, याद बनी छाउँछौ सधैं।

कति राम्रो सुहाएको, तिम्रो त्यो शरीरमा
छिट्को सारी मखमली, चोली मात्रै लाउछौ सधैं।