विविध-विधा

ठुलो आस राख्यौ होला दिन उसले सकेन कि ?
खाडल थियो कि गरिबीको उढ्न सकेन कि ?

हिजो, आज, भोली भन्दै टारेपछि के गरूँ म
जित्छु भन्थें प्रेम उसको हारेपछि के गरूँ म

ढुक्कै भई बसें म ‘नि अन्त नजर नडुलाई
दिन्छु भन्थ्यो जसले माया मारेपछि के गरूँ म

गजल

– प्रकाश सापकोटा

बृद्धदेखि बालक्सम्म भई भेला पनौतीमा
धुमधाम चल्दै होला मकरमेला पनौतीमा

लिलावती, पुण्यवती, रुद्रावती मिसिएको
त्रिवेणीमा पक्कै होला ठेलम्ठेला पनौतीमा

गजल
– प्रकाश सापकोटा
साउन–भदौ बर्खे भेल सँगै तरौंला नि
बाँचे पनि सँगै मरे सँगै मरौंला नि

द्इ मुटु यताउती, नमिठो भो अनुभूति
मेलापात, गाउँबेसी सँगै गरौंला नि

धुजा धुजा यो जिन्दगी, फ्यालुँ भने सास छ बाँकी छ
सलाई कोरी लगाए बल्छ होला, तर आस छ बाँकी छ

मेची लुछिंदा अब यहाँ काली दुख्नुपर्छ
लुछिन्छन् नि फूल दिउसै माली पुल्नुपर्छ

फाट्यो जिन्दगी यसलाई मैले फाल्न सकिन
सलाइकोरी आफ्नैसामु जिन्दगी बाल्न सकिन

सहिदिएँ दु:खलाई नि केवल सुखैसुख सम्झि
आफ्नै अघि चर्किगयो जिन्दगी टाल्न सकिन

मैले बाटो फेरी सकें पत्र कोर्न छोड अब
पागलप्रेमी कति बन्छौ अन्तै पाइला मोड अब

जून जस्तो मुहार छदै छ,चाँदनी पो किन चाहियो
हरेक रातहरु मधुमास भए,बिहानी पो किन चाहियो?

विश्वाश गरि सुम्पीदियौ,लाली जोबन एक अर्कालाई
दुबैको मन एउटै भए,मनोमानी पो किन चाहियो?

मुना मदन जस्तो हुन्छ सच्चा प्रेम हेर निरु
साच्चै सच्चा प्रेम भए कहिल्यै जान्न खेर निरु

पाक्क पुक्क मार मुग्रीमा यसपाली नि पर्यौ अरे
पहिले भन्दा अँझ ठुलो बिद्रोह पो गर्यौ अरे

नचाहिंदो कुरा झिकी किन राडाको मचाउनु
समजको नजरमा तुच्छ ब्याहार गर्यौ अरे

हार कसैको छैन यहाँ
जित कसैको हुँदैन यहाँ
यहि कुरालाई बुज्न हामी
सबै जनाले सक्यौ भने
रुन कसैलाई पर्दैन यहाँ
पछुताउनु कसैलाई पर्दैन यहाँ

१. मृगतृष्णा हो
विचलित भावना
वेदना दिने

कति मिठो गीत सुनुँ सुनुँ लाग्यो
कति मिठो प्रीत, चुमूं चुमूं लाग्यो!

मेरो राजा हौ राजकुमार तिमी
याम संगै रीत,चुमूं चुमूं लाग्यो!

उनी पाउनु शिखर चुम्नु उस्तै हो र साथी
असफलता नै सफलता हो बढाऊ कदम माथि

आफ्नो दोस आफै देख्नु महानता हो हेर
सच्चा प्रेम कसको खेर गयो भन् साथी

तिम्रो लागि सारा दुनियाँ, छोडेर आएँ म
बा-आमा र संगीको विश्वाश, तोडेर आएँम।

थाहा छैन तिमीलाई पाउनु, हार हो कि जीत मेरो
जीवनका लक्ष्य तिमी तिरै, मोडेर आएँ म।

कहिलेकाहिं तिम्रो मेरो बात मिलेन कि
ज्यानै साट्ने रङ्गीन त्यो रात मिलेन कि

तिमी छोरी कुलघरानी, भएँ कि म सानो
आटो, पिठो, ढिंडोसँग भात मिलेन कि

आइ पुग्यो माघे सन्क्राती मकर नुहाउन जानै सकिन
माघ भरि यो शरीर मा पानी छुवाउनै सकिन

चलन हो तिल्का दाउरा बाली आगो ताप्ने
तर मैले आगो बाली घर धुवाउनै सकिन