हास्यव्यङ्ग्य कविता

महाशय यता फर्किनुस त ।
तपाईँ त दुब्लाउनु भएछ ।
खोई त त्यो ठुलो भुँडी ?
पक्कै पनि तपाईँले खान छोड्नु भएछ ।

मन्त्रीदेखि सुब्बासम्म
पिउनले नि गन्न छोड्यो रे हजुर
सबैको खल्ती भर्ने तपाईँ
तपाईँ त दुब्लाउनु भएछ ।
साच्चै हो तपाईँले खान छोड्नु भएछ ।

तपाईँको भुँडी त मान्नै पर्थ्यो
खुबसँग कवाफले भर्नुपर्थ्यो ।
लौन हजुर भन्नुस त
साच्चै तपाईँले खान छोड्नु भा’को ?

सुहाएकै थियो हजुर दौराको भेष
बिचरा!
सुकेछ अनुहार अनी पाकेछ केश ।
होईन हजुर खानु पर्छ ।
बोसोले हाड छोडे, करङ्ग रहन्छ शेष ।

यौवनको रसले भरिनै लाग्दा
वाध्यताको पूल तर्दै
अरबतिर पाइला सोझ्याउँदै गर्दा
चरी लौरी टेकी राइफैले काका
भन्दै हुनुहुन्थ्यो:- “ओइ भतिज
तँ अरब लागिस?
लु जेल र अरब गाका
छोरा मान्छेहरु
बोका हुन्छन बा !
तँ बिग्रिस…”
म मुसुक्क मुस्कुराउदै
लागे आफ्नो गन्तब्य
पिल पिले ताराको उदयदेखि
पुर्बी लाली किरणको अस्तसम्म
भूमिगत ज्वालामुखीको
राप राप्न
गन्तव्यमा पाइला टेक्दा
अदृश्य शिवरात्रीका धुनी
जगाउदै थियो अदृश्य
पुजारीहरू,
म रातो-तातो गाला पार्दै
बीर, बहादुरको सन्तान

चुरोट, बियर यो
जन संख्या कन्ट्रोलर हो
देशको आय स्रोत हो…

र, सायद – त्यसैले…
आज, कविता फुर्दैछ भट्टितेलमा –
अलिकति नुन चाट्दै,
आफ्नै लिभरफ्राईमा…

यसपाली पनि लेखिएन भने
सम्बी-धान जर्तमा जाला
यस्तै रहिरहे देश
नउस्कने त्यो गर्तमा जाला

फिर्न लागेको शान्ति चैन
फकेर त्यही कर्दमा जाला
बिगतमा भोगियो पीडाहरू
भावी पुस्ता उही दर्दमा जाला

बिचार गर्दा देशको प्रगतिको,
हिजो आज नेपालमा करोडपति छन कत्ति
हिजो अस्ती साइकल चड्ने माइकल आजकाल चड्छ ठुलो हात्ती
हात्ती चड्ने माइकलको ‘होता है’ धेरै साथी ।

ध्वस्त नै हो मेरो नाम
ध्वस्त नै हो मेरो काम

मलाई ध्वस्त नै मन पर्छ
ध्वस्तैमा मन अड्छ ।

शान्तिलाई पड्काउदै
कान्तिलाई लड्काउदै
सहमतिलाई अडकाउदै

कर्कस स्वर
अमिलो रुप
छायाँ जस्तै
मेरी भ्यालेनटाईन ।

लुतो जस्तै
गरिब चिन्ने
कर्के आँखा
मेरी भ्यालेनटाईन ।

जिन्दगीको धाम छाँया तिमीसँगै जिऊँ कि ?
पिरतीको चोखो माया तिमीसँगै लाऊँ कि ?

तालु खुइल्यो बुढेसकालले
दारी जुँगा फेदमै काटी,
कति बस्छौ अन लाइनमा
दुनियाको दिमाग चाटी !

राजनीतिको “र” थाहा छैन
तर पनि आफु नेता ठान्छु
एक दुइजना जम्म पारी,
हावै भए नि गफ हान्छु ।

दिनैभरि गैची बेल्चा
साझ नेट्मा बस्छु,